Κούκος

Το τρένο της αιώνιας επιστροφής

2012-01-02T11:52:00.001+02:00

Επιτέλους κέρδισα! Μπορεί να μην ήταν λαχείο, αλλά δεν είναι δα και αμελητέο ένα ταξίδι με τρένο. Πόσο μάλλον όταν πρόκειται για τον γύρο της Γαλλίας με το TVG, που θεωρείται ένα από τα ασφαλέστερα και ταχύτερα τρένα του κόσμου.

Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν πίστευα πως θα κέρδιζα σε ένα διαγωνισμό που γινόταν στη Γαλλία και είχε σαν θέμα το ερώτημα: Πώς φαντάζεσαι την αιώνια επιστροφή του Νίτσε; Επρόκειτο για ένα φιλοσοφικό δοκίμιο και σαν τέτοιο δεν είχα, προφανώς, καμιά τύχη και μάλιστα στη Γαλλία, τη χώρα που ανθεί (ακόμα) η σοβαρή πορτοκαλέα. Η έμπνευσή μου, αντί για δοκίμιο να γράψω ένα διήγημα (τι είχα, τι έχασα;), αποδείχτηκε καταλυτική. Οι Γάλλοι, περίεργος λαός, εκτίμησαν τη διαφορετική προσέγγιση και την άλλη ματιά (φαντάζομαι) και μου έδωσαν το δεύτερο βραβείο, μαζί με το εισιτήριο. Το πρώτο, μαζί με το παραδάκι, το πήρε Γάλλος. Είπαμε είναι περίεργοι, όχι βλάκες.

Ευτυχισμένος από την εξέλιξη, παίρνω τα μέα μου, λίγα ρούχα και μια φωτογραφική μηχανή και να ‘μαι στο Ορλί. Όσο για τη θεσπέσια ύπαρξη που περίμενα να με περιμένει, γεμάτη θαυμασμό για τον νικητή, αντ’ αυτής, Γουλιμής. Ένας κοντοκουρεμένος τύπος με λεπτό μουστάκι, μαύρο κοστούμι και κατακόκκινο πρόσωπο. Μου δίνει το βραβείο, ένα ρολό χαρτί τυλιγμένο με κόκκινη κορδέλα και το εισιτήριο. Η μια πίσω από την άλλη, όλες μου οι φαντασιώσεις αυτοκτονούν. Πρώτα η θεσπέσια ύπαρξη πέφτει στις κυλιόμενες σκάλες και γκρεμοτσακίζεται κι αμέσως μετά, η γεμάτη αίθουσα που θα λάμβανε χώρα η εκδήλωση για τη βράβευση των νικητών, σκύβει να τη πιάσει και το μόνο που καταφέρνει είναι να την ακολουθήσει στο χαμό της. Λυπηρό φαινόμενο αλλά όχι ικανό να μετριάσει τη χαρά μου. Μια χαρά που τη μεγαλώνει η σκέψη πως απερίσπαστος από έγνοιες και δουλειές, θα πραγματοποιήσω επιτέλους τα ρεπορτάζ της ζωής μου.

Ο τύπος μου λέει να τον ακολουθήσω. Το κάνω και είμαι προσεκτικός στις σκάλες, ιδιαίτερα σε αυτές που κατεβαίνουν. Σε αντίθεση με τις φαντασιώσεις μου, η ύπαρξή μου είναι υπαρκτή. Βγαίνουμε από το αεροδρόμιο και σταματάμε σε μια στάση λεωφορείου.

«Θα πάρεις τη γραμμή 285 και θα κατεβείς στο τέρμα της. Εκεί είναι ο σταθμός του μετρό Villejuif – Louis Aragon. Θα πάρεις το μετρό και θα κατεβείς στο κέντρο. Θα ψάξεις για τον σταθμό Gare de l'Est. Όταν φτάσεις και μπεις μέσα θα δεις δυο τρένα να περιμένουν. Το ένα θα είναι γεμάτο κόσμο και το άλλο άδειο. Εσύ θα μπεις στο άδειο. Κατανοητό;»

Κουνάω το κεφάλι μου, περισσότερο από δέος. Όλα αυτά τα μπερδεμένα με ζάλισαν, αλλά κρατάω χαρακτήρα. Σιγά να μη δώσω την ικανοποίηση στον Γάλλο να με κοιτάξει με οίκτο. Όπως είναι φυσικό χάνομαι. Καθόλου δεν πτοούμαι, παίρνω ταξί. Το χρυσοπληρώνω, αλλά με αφήνει έξω από τον σταθμό. Ευτυχώς ο Γάλλος είχε δίκιο, τα τρένα είναι δυο. Μπαίνω στο άδειο. Θαυμάζω το εσωτερικό του και κάθομαι σε ένα από τα αναπαυτικά του καθίσματα. Κάτι η κούραση, κάτι το ξενύχτι της προηγούμενης, χωρίς να το καταλάβω τα μάτια μου κλείνουν. Όταν ανοίγουν το τρένο έχει ήδη ξεκινήσει.

Περίεργα πράγματα συμβαίνουν γύρω μου που αδυνατώ να τα εξηγήσω με τη λογική. Το εσωτερικό του βαγονιού έχει αλλάξει. Ο χώρος παραμένει ο ίδιος αλλά τα πολλά καθίσματα έχουν εξαφανιστεί. Τώρα υπάρχει κρεβάτι πίσω από ένα παραβάν, τουαλέτα, σαλόνι και καθιστικό. Λες και με έχουν μεταφέρει σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου. Τρέχω αλαφιασμένος προς το παράθυρο, τραβάω την κουρτίνα και διαπιστώνω το προφανές. Το τρένο κινείται με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Αρχίζουν να τρέμουν τα πόδια μου, όταν παρατηρώ τα ρούχα μου. Φοράω ένα άσπρο ράσο, κάτι σαν αραβική κελεμπία και είμαι ξυπόλητος. Όνειρο βλέπω δεν μπορεί, συλλογίζομαι και τραβάω μια δυνατή τσιμπιά στο μπούτι μου. Ουρλιάζω από πόνο, αλλά δεν αλλάζει τίποτα. Κρύες σταγόνες ιδρώτα τρέχουν στη ραχοκοκαλιά μου. Δεν μπορεί, θα υπάρχει μια λογική εξήγηση, προσπαθώ να δώσω λίγο κουράγιο στον εαυτό μου. Μάλλον θα κοιμήθηκα βαριά και τώρα έχω παραισθήσεις. Έναν καφέ! Πρέπει να πιω έναν καφέ για να συνέλθω. Ψάχνω για λεφτά, τίποτα. Έχει εξαφανιστεί και η βαλίτσα μου μαζί με τη φωτογραφική. Αποφασίζω να ψάξω για μπαρ, να βρω κάποιον να ρωτήσω να μου πει τι συμβαίνει. Περνάω στο επόμενο βαγόνι και ξαφνικά όλα ξεκαθαρίζουν. Είναι γεμάτο καθίσματα. Άδεια μεν από ανθρώπους, αλλά καθίσματα, όμορφα στοιβαγμένα το ένα πίσω από το άλλο. Κοιμήθηκα και με μετέφεραν στο δωμάτιό μου. Τόσο μεγάλο ταξίδι χρειάζεται και τις ανέσεις του. Βραβείο κέρδισα, δικαιούμαι περιποίησης. Αδυνατώ να εξηγήσω την κελεμπία και το χάσιμο της βαλίτσας, αλλά τώρα πια έχω ανεβασμένη αυτοπεποίθηση. Περνάω στο επόμενο βαγόνι, και ναι, είναι το μπαρ.

Η χαρά μου κρατάει για λίγο, τα περίεργα ξαναρχίζουν. Ο φωτισμός είναι χαμηλός και η ατμόσφαιρα απόκοσμη. Ο μπάρμαν, οι δυο όρθιοι στη μπάρα και οι θαμώνες καθισμένοι στα τραπεζάκια, φοράνε την ίδια κελεμπία με μένα. Μόλις τώρα παρατηρώ πόσο άσχημο δείχνει το ντύσιμο σε άλλους ανθρώπους. Πλησιάζω με φόβο και επιφύλαξη. Ο ένας από τους δύο που στέκονται όρθιοι, γυρίζει και με κοιτάζει αδιάφορα. Κάπου τον ξέρω αυτόν τον τύπο. Ένας γεράκος με φαλάκρα, άσπρα μαλλιά που ξεκινούν από τους κροτάφους και μακριά γενειάδα που λόγω της κελεμπίας δεν μπορώ να διακρίνω πού τελειώνει. Φτυστός ο Δαρβίνος!

Ο τύπος δεν μου δίνει σημασία, λες και δεν υπάρχω. Γυρίζει στον διπλανό του, και συνεχίζει τη κουβέντα.

«Το ανθρώπινο όν όπως το ξέρουμε εξελίχθηκε από παλιότερα είδη ζώων».

Και τότε προσέχω τον άλλο όρθιο. Η καρδιά μου αρχίζει να χτυπά δυνατά. Θα στοιχημάτιζα πως ήταν ο ίδιος ο Χριστός! Αυτό το καλοσυνάτο πρόσωπο, τα μακριά μαλλιά, η γενειάδα. Όλα τον θυμίζουν..

«Ο σκοπός της εξέλιξης του ανθρώπου είναι να κατανοήσει ότι είναι ο Γιος του Θεού, και κατανοώντας το να βοηθήσει τους άλλους ανθρώπους να το καταλάβουν. Και μόνο αυτό».

Ο μπάρμαν κουνάει το κεφάλι του πέρα δώθε, σαν να τους έλεγε “κούνια που σας κούναγε”.

«Καλά δεν βαρεθήκατε να κουβεντιάζετε κάθε βράδυ τα ίδια και τα ίδια; Αιώνες τώρα;»

Γυρίζει προς τα μένα, καμιά έκπληξη πλέον κι αυτός γνωστός. Από το μοχθηρό ύφος και τις φαβορίτες μέχρι το στόμα, τα πεταχτά μαλλιά και το γενναίο κούτελο, δεν υπάρχει αμφιβολία είναι ο Σοπενχάουερ. Με ρωτάει με ύφος αυστηρό:

«Τι θέλεις εσύ;»

«Εεεε… ένα διπλό εσπρέσο…»

Από το βάθος ακούγεται μια πασίγνωστη μελωδική φωνή:

«Πάρε τριπλό. Θα σου χρειαστεί εδώ που έμπλεξες».

Γυρίζω και βλέπω τον Τζιμ Μόρισον σκασμένο στα γέλια, να χτυπά στον αέρα το χέρι του (πώς πάχυνε έτσι αυτό το παιδί;) Σιντ Μπάρετ. Το ότι έμπλεξα, έμπλεξα. Το θέμα είναι να μάθω πού. Κάθομαι σε ένα τραπέζι και με χέρια τρεμάμενα πίνω μια γουλιά καφέ. Τότε σηκώνεται η Τζάνις Τσόπλιν και παίρνει ένα μικρόφωνο.

«Κυρίες και κύριοι, αγαπητέ μας καλεσμένε, το σόου αρχίζει!»

Ο προβολέας φωτίζει τη γωνία και φαίνεται ένα πλήρες σετ από ντραμς. Πίσω τους ο Τζον Μπόναμ, αγέρωχος και νεότατος, τα χτυπάει με μεγαλοπρέπεια, προαναγγέλλοντας την εμφάνιση κάποιου σπουδαίου. Όλη η αίθουσα γυρίζει προς τη πόρτα. Ένα ρίγος με διαπερνά πέρα ως πέρα.

Ο Καρλ Μαρξ! Μπαίνει μέσα με ύφος αγέρωχο. Δίπλα του στέκεται, ποιος άλλος, ο Ένγκελς. Ο Κάρολος σταματάει στο κέντρο. Ανοίγει ένα χρυσόδετο τόμο και αρχίζει να διαβάζει:

«Η ανάγκη για συνεχώς επεκτεινόμενη κατανάλωση των προϊόντων της, κυνηγά την αστική τάξη σ’ όλη την υδρόγειο. Είναι αναγκασμένη να φωλιάζει παντού, να εγκαθίσταται παντού, να δημιουργεί σχέσεις παντού... Στη θέση των παλιών αναγκών που ικανοποιούνται από εγχώρια προϊόντα, εμφανίζονται νέες ανάγκες, που για την ικανοποίηση τους απαιτούνται προϊόντα από τις πιο απομακρυσμένες χώρες και από τα πιο διαφορετικά κλίματα. Στη θέση της παλιάς τοπικής και εθνικής αυτάρκειας εμφανίζεται η ολόπλευρη συναλλαγή, η ολόπλευρη αλληλεξάρτηση των εθνών».

Κλείνει τον τόμο. Κοιτάζει την αίθουσα με βλέμμα με πετάει φωτιές.

«Κομμουνιστικό Μανιφέστο κύριοι, γραμμένο το 1848. Έχετε διαβάσει από τότε καλύτερη ανάλυση για την παγκοσμιοποίηση;»

Αντί για απάντηση η αίθουσα ξεσπά σε χειροκροτήματα. Ο Κάρολος το απολαμβάνει και το δείχνει. Από ένα διπλανό του τραπέζι, πετάγεται ο Μπουκόφσκι (!) και προσπαθώντας να κρύψει το γέλιο του, του δείχνει έναν τύπο.

«Είναι ακόμα εδώ».

Ο Κάρολος κοιτάζει προς τα εκεί και αφηνιάζει με αυτόν που βλέπει. Ο Ένγκελς τρέχει και τον πιάνει, τη στιγμή που είναι έτοιμος να το βάλει στα πόδια. Ο Στάλιν! Ο Μαρξ του βάζει τις φωνές.

«Δεν σου έχω πει ότι θα εξαφανίζεσαι όταν μπαίνω στην αίθουσα;»

«Μα έμεινα να ακούσω αυτά που θα έλεγες. Ξέρεις… μου αρέσουν».

«Δεν θέλω να σου αρέσει τίποτα δικό μου. Ακούς; ΤΙ - ΠΟ – ΤΑ!»

«Μα είναι αντιδημοκρατική συμπεριφορά αυτή!»

«Τολμάς και μιλάς εσύ για συμπεριφορές; Εξαφανίσου είπα».

Ο Στάλιν φεύγει με σκυμμένο το κεφάλι και ο Κάρολος κάθεται στο τραπέζι του. Ο Ένγκελς φέρνει δυο παγωμένες μπύρες. Έρχεται στο τραπέζι τους ο Λέων Τολστόι κρατώντας ένα ποτήρι βότκα. Τσουγκρίζει μαζί τους, κουνάει το κεφάλι και λέει με πίκρα:

«Όλοι θέλουν να αλλάξουν τον κόσμο, αλλά κανένας δεν θέλει να αλλάξει τον εαυτό του».

Ο προβολέας πέφτει πάλι στον Μπόναμ και τα ντραμς ξαναχτυπούν, αλλά με βαρεμάρα αυτή τη φορά. Χωρίς να τον αναγγείλουν, κάνει την εμφάνισή του ο Νίτσε. Κανείς δεν τον συνοδεύει. Ένα μουρμουρητό εξαπλώνεται στην αίθουσα. Σχόλια ακούγονται δεξιά κι αριστερά: Ωχ, ήρθε πάλι ο τρελός – δεν υπάρχει ένας χριστιανός να τον κλειδώσει στο καμαρίνι του - θα μας τα πρήξει πάλι. Ο μπάρμαν αγριεύει.

«Βγάλτε το σκασμό, μιλάει ο μαθητής μου!»

Κάτι αλλόκοτο υπάρχει στη ματιά του Νίτσε. Η όλη του εμφάνιση, με το τεράστιο μουστάκι να του κρύβει τα χείλη, μου προκαλεί φόβο. Είναι φανερό πως είναι αλλού. Και όμως με κοιτάζει. Θεέ μου, απευθύνεται σε μένα! Η φωνή του ακούγεται απόκοσμη:

«Αυτή τη ζωή, όπως την έζησες και την ζεις ως τα τώρα, πρέπει να την ξαναρχίσεις από την αρχή, και να την ξαναρχίζεις αδιάκοπα˙ χωρίς τίποτα το καινούργιο˙ αντίθετα, μάλιστα! Ο παραμικρός πόνος, η παραμικρή ευχαρίστηση, η παραμικρή σκέψη, ο παραμικρός στεναγμός, όλα όσα ένιωσες στη ζωή σου θα ξαναρθούν, κάθε τι το άρρητα μεγάλο και το άρρητα μικρό που έχει μέσα της, όλα θα ξαναρθούν, και θα ξαναρθούν με την ίδια σειρά, με την ίδια ανελέητη διαδοχή…. κι αυτή η αράχνη θα ξαναρθεί, κι αυτό το σεληνόφωτο ανάμεσα στα δέντρα, κι αυτή η στιγμή, κι εγώ ο ίδιος! Η αιώνια κλεψύδρα της ζωής θα ξαναγυρίζει ακατάπαυστα, κι εσύ μαζί της, απειροελάχιστη σκόνη των σκονών!»…

Έχω παραλύσει. Το ύφος του γίνεται συγκαταβατικό.

«Λυπάμαι φίλε μου που δικαιώθηκα. Ήταν πράγματι τρομερή πρόβλεψη και είναι κρίμα που θα τη βιώνεις για πάντα. Θα τα πούμε αύριο πάλι».

Ο καφές έχει τελειώσει από ώρα, τα λογικά επιχειρήματα έχουν εξαντληθεί και μόλις μου σώθηκε το όποιο κουράγιο μου είχε απομείνει. Πανικός. Αυτή ακριβώς τη στιγμή έρχεται και κάθεται στο τραπέζι μου ένας συμπαθητικός γεράκος, που κρατάει στα χέρια του δυο ποτήρια με ουίσκι. Είναι ο μόνος που δεν γνωρίζω. Όσο και να προσπαθώ δεν μου θυμίζει τίποτα.

«Πρέπει να κάνεις υπομονή γιε μου. Ιώβεια υπομονή. Αυτό που βλέπεις τώρα θα το βλέπεις στον αιώνα τον άπαντα».

«Μα πού βρίσκομαι επιτέλους; Τι είναι όλα αυτά; Γιατί τόσοι γνωστοί μου πεθαμένοι βρίσκονται εδώ και πώς γίνεται να μιλάνε όλοι ελληνικά;»

«Σφίξε την καρδιά σου κι άκου με προσεκτικά. Όπως γίνεται με όλα τα μεγάλα μυαλά της ανθρωπότητας, έτσι και ο Νίτσε είχε εν μέρει δίκιο. Τελικά υπάρχει η αιώνια επιστροφή, μόνο που γίνεται στο πνεύμα κάθε ανθρώπου και όχι στον ίδιο τον άνθρωπο. Το πνεύμα αποδείχτηκε μια ανώτερη δύναμη, μια τέτοια μορφή ενέργειας, που ο άνθρωπος δεν θα μπορέσει ποτέ να προσεγγίσει. Ο λόγος είναι απλούστατος. Αποκτά όλες αυτές τις ιδιότητες μόνο όταν απελευθερωθεί από το σάρκινο κλουβί του».

Πρόσεξε που τον κοίταζα σαν χάνος και χαμογέλασε.

«Εννοείται πώς όλα όσα σου λέω είναι πολύ απλουστευμένα. Πρόσεξα ότι είναι και ο Αϊνστάιν εδώ. Αυτός θα στα εξηγήσει πολύ καλύτερα. Εγώ αυτό που μπορώ να κάνω είναι να σε μπάσω στο θέμα. Το απελευθερωμένο, άρα και αναγεννημένο πνεύμα παίρνει τη μορφή ενός μεταφορικού μέσου που αρέσει στον καθένα, δηλαδή θα μπορούσες να είσαι σε καράβι, σε αεροπλάνο, σε ταξί. Έτσι κι αλλιώς αυτό γίνεται γιατί της στιγμή της απελευθέρωσης κρατάει αυτά που αρέσουν στον καθένα και ανάλογα φτιάχνει τη σφαίρα του. Ναι φίλε μου, όλο αυτό το σκηνικό είναι μια πνευματική σφαίρα και οι θαμώνες της είναι οι άνθρωποι που το πνεύμα τους, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο επηρέασαν τη μέχρι τώρα ζωή σου. Γι αυτό θα δεις τον Μάνο Χατζιδάκι να τα πίνει με τον Σιντ Βίσιους των Σεξ Πίστολς, τον Ντοστογιέφσκι με τον Μπουκόφσκι, όπως είδες τον Χριστό να τα λέει με τον Δαρβίνο».

Δεν τα χωράει ο νους μου όλα αυτά που ακούω. Προσπαθώ να μιλήσω και τραυλίζω.

«Δηλαδή… θες να πεις… ότι… ότι είμαι πεθαμένος;»

«Δυστυχώς ή ευτυχώς γιε μου. Αυτό θα εξαρτηθεί από μια μικρή αλλά βασική λεπτομέρεια. Όπως σου εξήγησα αυτό θα γίνεται αιώνια ή σχεδόν αιώνια. Όσο τέλος πάντων κρατά ένας κύκλος του Πουανκαρέ. Μη με κοιτάς έτσι, είπαμε εξηγήσεις στον Αϊνστάιν. Στην αρχή όλο αυτό θα σου φανεί ενδιαφέρον και συναρπαστικό. Δεν θα χορταίνεις να συζητάς. Θα ρωτήσεις τον Μαρξ γιατί δεν ασχολήθηκε με τον άνθρωπο, τον Σίντ αν πράγματι σκότωσε τη Νάνσι, τον Ντοστογιέφσκι για τις πηγές της έμπνευσής του, τον Σιντ Μπάρετ αν μετάνιωσε για τη συμπεριφορά του που έγινε η αιτία να τον διώξουν από τους Πινκ Φλόυντ. Και όλους τους άλλους που είναι εδώ και από ότι βλέπω δεν είναι και λίγοι. Όμως αυτό θα είναι συναρπαστικό για ένα, άντε δύο, το πολύ τρία χρόνια. Μετά θα σκυλοβαρεθείς. Θα μετατραπεί σε ένα βασανιστήριο σαν του Σίσυφου».

«Είπες όμως δυστυχώς ή ευτυχώς. Το ευτυχώς πιο είναι;»

«Είπα ότι θα εξαρτηθεί από μια μικρή λεπτομέρεια. Όλοι αυτοί που βλέπεις είναι πνεύματα που επηρέασαν και συνεχίζουν να το κάνουν τη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων. Άρα θα είναι ταυτόχρονα και στις αντίστοιχες σφαίρες τους. Όπως καταλαβαίνεις ο συνδυασμοί που προκύπτουν είναι άπειροι και ποτέ δεν θα βαρεθούν. Με αυτό τον τρόπο ξεπερνάνε το βασανιστήριο της αιωνιότητας. Θα μιλήσουν με όλους, θα δοκιμάσουν τα πάντα. Αύριο και συ θα ξέρεις αν έχεις επηρεάσει άλλους ανθρώπους και άρα αν θα είσαι και στη δική τους σφαίρα. Όπως καταλαβαίνεις, η σχέση της ανίας είναι αντιστρόφως ανάλογη με τις σφαίρες που θα βρίσκεσαι».

«Δεν μπορείς να μου πεις εσύ αν θα είμαι και σε άλλες σφαίρες;»

«Δυστυχώς φίλε μου αυτό είναι κάτι που το μαθαίνει καθένας μόνος του. Δεν μπορείς να φανταστείς την έκπληξή μου, όταν διαπίστωσα ξαφνικά ότι είμαι σε πολύ λιγότερες σφαίρες από όσο υπολόγιζα. Βέβαια είναι χιλιάδες, αλλά τα χρόνια περνάνε γρήγορα».

«Μα ποιος είσαι; Όλους τους γνωρίζω εδώ μέσα, εκτός από σένα».

«Δεν μου κάνει έκπληξη. Με διάβασες στα δεκατρία σου και από τότε δεν με ξαναέπιασες στα χέρια σου. Όμως αυτό που διάβασες προφανώς επηρέασε τη ζωή σου για αυτό και είμαι εδώ».

Προσπαθώ να θυμηθώ ποιο ήταν αυτό που διάβασα αλλά τίποτα. Με βλέπει και μου χαμογελάει καλοσυνάτα.

«Δεν θα σε βασανίσω άλλο. Είναι το ένα παιδί μετράει τα άστρα».

«Μενέλαε εσύ είσαι;! Τι λες τώρα! Ακόμα θυμάμαι την αρχή του: Ο αέρας φύσαγε σαν γύφτος. Έλεγες πως βάλθηκε ν’ ανάψει κάπου μια θεόρατη φωτιά για να ζεστάνει τον κόσμο».

Και πράγματι ο κόσμος ζεστάθηκε τόσο, που ξύπνησα μούσκεμα στον ιδρώτα. Σηκώθηκα από το κρεβάτι, έφτιαξα ένα διπλό καφέ και έβαλα κάτω τη ζωή μου. Κατάχαμα.

To τραγούδι μου...

2011-11-23T13:59:00.005+02:00

Είχα γράψει στις 6 Ιανουαρίου του 2009: «Είμαστε στην αρχή μιας τεράστιας κρίσης… Τώρα που η δουλειά απαιτεί παραπάνω τρέξιμο, μεγαλύτερη αφοσίωση, περισσότερο χρόνο, εγώ αποφάσισα να γράψω ένα βιβλίο. Στη δικαιολογημένη αντίδρασή σου “που πα ρε Καραμήτρο” θα σου απαντήσω με το αθάνατο ρητό των αρχαίων για το γήρας: Ου γαρ έρχεται μόνον…»

Από τότε δεν άλλαξαν και πολλά πράγματα. Η κρίση από τεράστια έγινε συστημική (σικ), η δουλειά απαιτεί πολύ παραπάνω τρέξιμο, αφοσίωση, χρόνο κι εγώ συνεχίζω να γράφω. Με μια βασική διαφορά: Γράφω για το δεύτερο βιβλίο μου.

Μετά από περιπέτειες, ων ουκ έστιν αριθμός, κατάφερα και τελείωσα αυτό που έγραφα για πάνω από ένα χρόνο. Αφού μπόρεσα να βρω εκδότη (απίστευτο;) πριν από λίγες μέρες έλαβα ένα αντίτυπο από το βιβλίο (μου). Το έπιασα με χέρια τρεμάμενα, το χάιδεψα, το μύρισα και το έκλεισα στην αγκαλιά μου σαν να ήταν μωρό. Το δικό μου μωρό!

Ποιος να το πίστευε, όταν εκείνο το μεσημέρι του Σεπτέμβρη του 2007 ξεκινούσα το παράξενο ταξίδι στα μπλοκάκια, ότι θα υπήρχε αυτή η κατάληξη. Και βέβαια δεν ξεχνώ, πως χωρίς εσάς δεν θα είχα γράψει ούτε μια λέξη. Σας ευχαριστώ…

Αφιερωμένο στους έλληνες bloggers

Προσοχή στο κενό...

2011-06-22T10:22:00.005+03:00

Ο Αϊνστάιν είπε πως ο χρόνος είναι σχετικός, διαβάζω κάπου. Ιδίως όταν πέσεις στη μαύρη τρύπα του έρωτα, λέω και το λέω δυνατά. Κοιτάζω γύρω μου, ευτυχώς κανείς δεν με προσέχει. Τι έγινε, βαδίζω και παραμιλώ; Όχι ακριβώς, περπατάω και σκέφτομαι. Είναι απίστευτο όμως πόσο ομορφαίνει ο έρωτας τον άνθρωπο, είναι η τελευταία σκέψη που κάνω πριν φτάσω στον σταθμό. Ακυρώνω το εισιτήριο και σωριάζομαι σε ένα παγκάκι. Δεν την παλεύω την αναμονή και προσφεύγω στη βοήθεια της μουσικής. Φοράω τα ακουστικά και η φωνή του Βασίλη, νεανική και χωρίς φκιασίδια, γεμίζει το χρόνο μου.

Απάνω μου έχω πάντοτε στη ζώνη μου σφιγμένο

ένα παλιό αφρικάνικο ατσάλινο μαχαίρι…

Ο συρμός εισβάλει φουριόζος στο σταθμό και με επαναφέρει. Μπαίνω στο βαγόνι, είναι από τις σπάνιες στιγμές που δεν έχει κόσμο. Αράζω σε ένα κάθισμα και χαλαρώνω. Κλείνω τα μάτια και απολαμβάνω το τραγούδι που τελειώνει:

…κι αφού κανένα δε μισώ στον κόσμο να σκοτώσω,

φοβάμαι μη καμιά φορά το στρέψω στον εαυτό μου...

Στον επόμενο σταθμό πολλοί περιμένουν όρθιοι. Οι πόρτες ανοίγουν και επιτέλους το βαγόνι ζωντανεύει. Δίπλα μου κάθεται μια μεσόκοπη κυρία, ντυμένη με τέτοιο τρόπο που κάνει τον στίχο του Εμπειρίκου “η δράσι της γυναίκας είναι στίλβουσα” να φαντάζει απελπιστικά ρεαλιστικός. Απέναντί μου κάθεται ένας καλοντυμένος κύριος, με μαύρο χαρτοφύλακα και δίπλα του μια αιθέρια ύπαρξη που με κάνει να ψάχνω αλαφιασμένος, σε στίχους μεγάλων ποιητών, τον κατάλληλο που θα αποδίδει την ομορφιά της. Στο στόμα μου τον έχω, έτοιμος είμαι να τον ξεφουρνίσω, όταν ο καλοντυμένος κύριος τραβάει βιβλίο.

Η ύπαρξη, όσο αιθέρια και να είναι, μπορεί να περιμένει. Προέχει η μανία μου για τα βιβλία. Προσπαθώ να ανακαλύψω τον τίτλο του βιβλίου. Δυσκολεύομαι, το κρατάει σταθερά προς τα κάτω. Στριφογυρίζω στη θέση μου, φυσάω και ξεφυσάω, τίποτα. Κάποια στιγμή ο τύπος κοιτάζει έξω από το τζάμι και αφηρημένα σηκώνει το βιβλίο προς τα πάνω. Δεν χάνω την ευκαιρία και καρφώνω το βλέμμα του στον τίτλο. Αϊνστάιν – Πικάσο: Ο χώρος ο χρόνος και η ομορφιά. Του Άρθουρ Μίλλερ. Μένω άφωνος. Είναι δυνατόν να διαβάζει το βιβλίο που διαβάζω κι εγώ αυτές τις μέρες; Αυτό που έχω στη τσάντα μου; Τι γίνεται εδώ;

Αν και το βιβλίο αρχίζει με τη ρήση του Αντρέ Σαλμόν, «όλα είναι δυνατά, όλα είναι πραγματοποιήσιμα, σε όλα και παντού», αδυνατώ να πιστέψω σε μια τέτοια σύμπτωση. Κάτι περίεργο συμβαίνει και θα το ανακαλύψω. Κοιτάζω επίμονα τον τύπο. Με κοιτάζει κι αυτός. Προσοχή τώρα. Εδώ είναι που χάνεται το έδαφος κάτω από τα πόδια σου. Ο τύπος είναι φτυστός εγώ! Ένα ρεύμα τρόμου με παγώνει, σαν να έχουν ανοίξει ταυτόχρονα όλα μαζί τα παράθυρα του βαγονιού. Κάτι προσπαθώ να ψελλίσω, δεν τα καταφέρνω. Σφίγγεται η καρδιά μου, δεν μπορώ να αναπνεύσω, με λούζει κρύος ιδρώτας. Ο τύπος χαμογελάει, είναι φανερό πως το διασκεδάζει.

-Μα καλά, πιστεύεις στα σοβαρά πως με τέτοια φτηνά κόλπα θα τη σκαπουλάρεις; Θα σταματήσεις τον χρόνο, θα βρεις απαντήσεις σε όλα αυτά που σε ταλανίζουν; Σε παρακολουθώ βρε κακομοίρη και διασκεδάζω με όλα αυτά που σκαρφίζεσαι για να ξεγελάσεις τον εαυτό σου. Ποιον, εμένα; Χα! Απέτυχες να το κάνεις με τον έρωτα και πιστεύεις στα σοβαρά πως θα το κάνεις με τη γραφή και την ανάγνωση; Με υποκατάστατα; Για όνομα! Πόσο αστείος είσαι…

-Μα ποιος είσαι επιτέλους; καταφέρνω να πω την ώρα που ο τύπος σηκώνεται και η αιθέρια ύπαρξη του κάνει χώρο να περάσει.

-Χα χα! Ούτε αυτό δεν ξέρεις; Το ασυνείδητό σου βρε γελοίε, λέει και εξαφανίζεται στο πλήθος.

Θέλω να του πετάξω ένα ξεγυρισμένο άντε και γαμήσου, αλλά τελικά συγκρατιέμαι. Τι θα πει και η αιθέρια ύπαρξη; Ναι, το ομολογώ. Σε μια τέτοια στιγμή που ο κόσμος μου γκρεμίζεται, προσπαθώ να φανώ καλός σε μια άγνωστη γυναίκα, έχοντας στο βάθος του μυαλού μου ότι μπορεί και να την ρίξω. Γιατί να χαραμίσω τη μια στις χίλιες πιθανότητα; Έλα μου ντε, γιατί; Αυτοσυγκεντρώνομαι για να την μαγνητίσω. Η ύπαρξη κάνει παφ και εξαφανίζεται, γίνεται αιθέρας. Μα γιατί αιθέρας; Ο Αϊνστάιν δεν ήταν αυτός που απέδειξε πως δεν υπάρχει αιθέρας; Και που πήγε η γυναίκα - παγώνι; Πόσο πιθανόν είναι να πετάχτηκε στην οδό Αβινιόν, προσμένοντας στον ζωγράφο που θα την επιλέξει για μοντέλο του;

Αδυνατώ να με παρακολουθήσω. Η αβάσταχτη ελαφρότητα του μυαλού μου επηρεάζει τη βαρύτητα. Ο χρόνος καμπυλώνεται επικίνδυνα και παρασέρνει και τον χώρο. Γέρνω. Το παράθυρο χτυπάει στο κεφάλι μου. Ξυπνάω και είμαι μόνος μου σε ένα άδειο βαγόνι. Αλαφιασμένος ψάχνω τη τσέπη μου. Ηρεμώ. Το μικρό ατσάλινο μαχαίρι είναι στη θέση του.

Και τώρα οι δυο μας ασυνείδητε τύπε…

Στα ακουστικά τελειώνει το Time των Pink Floyd. Ίσα που προλαβαίνω τη τελευταία στροφή:

The time is gone, the song is over, thought I'd something more to say…

Μια από αυτές τις μέρες...

2011-05-10T09:05:00.004+03:00

Ο Βασίλης έφερε στη μνήμη του τη μορφή της Ελένης τη στιγμή που αυτή έσπασε και έβαλε τα κλάματα. Πόσο εύκολα μπορούσε να προσπεράσει μια τέτοια σκηνή; Ξεροκατάπιε. Δεν είχε απάντηση, τουλάχιστον αρεστή στον ίδιο. Από τη φύση του ήταν άτομο που του άρεσε ο ευθύς δρόμος. Τα ανήλιαγα στενά, τα υγρά μονοπάτια, του προκαλούσαν ζάλη. Ήθελε και πίστευε σε έναν κόσμο απλό και εξηγήσιμο. Την αδυναμία που έδειχνε για την Ελένη, όχι μόνο δεν μπορούσε να την ερμηνεύσει αλλά ούτε καν να καταλάβει. Εντάξει, είχαν κάτι στο παρελθόν αλλά πέρασαν είκοσι χρόνια από τότε, μια ολόκληρη ζωή. Βέβαια ήταν όμορφη. Και έξυπνη. Και διαβασμένη. Ήταν όμως αυτοί λόγοι σοβαροί ώστε να θέσει σε κίνδυνο την καριέρα του, τον γάμο του;
Άναψε κι άλλο τσιγάρο. Ήθελε δεν ήθελε, βάδιζε στα υγρά μονοπάτια που απεχθανόταν. Σαν αντίδραση στις παραπάνω σκέψεις, αντέταξε το επιχείρημα ότι ο ανολοκλήρωτος έρωτας της εφηβικής ηλικίας, κάπου καταχωνιασμένος και ξεχασμένος, εμφανίστηκε και ζητούσε το μερίδιο που του αναλογούσε. Με ένα πηδηματάκι όλα θα πάρουν τον δρόμο τους προσπάθησε να ξεγλιστρήσει αλλά τα μάτια της Ελένης τον κοίταξαν για λίγο λυπημένα. Σιγά να μη ξέφευγε τόσο εύκολα. Ξεφύσησε. Ήθελε επειγόντως ένα ποτό, βολεύτηκε με έναν καφέ. Δεν ήταν εύκολη υπόθεση η Ελένη, ποτέ δεν ήταν. Προσπάθησε να φανταστεί την ύπαρξή του μαζί της. Αν δεν είχαν χωρίσει εκείνη τη μέρα με τον τρόπο που χώρισαν, πώς θα είχαν εξελιχθεί τα πράγματα; Στους λίγους μήνες που ήταν συνάμα, η ζωή τους ήταν ένα συνεχές πανηγύρι. Όχι με την έννοια του γλεντιού, αν κι αυτό ποτέ δεν έλλειψε, αλλά με την έννοια του απρόβλεπτου, αυτού που σκοτώνει τη ρουτίνα της καθημερινότητας. Και φυσικά ήταν το σεξ. Εδώ κι αν ήταν πανηγύρι. Ένα μόνιμο και συνεχές ξεφάντωμα των αισθήσεων και των παραισθήσεων. Πρώτη και καλύτερη η όραση, δεν χόρταινε να κοιτάζει και να θαυμάζει το κορμί της. Ένα κορμί που με την αφή έμαθε κάθε του πτυχή, κάθε καμπύλη. Με τη γεύση κάθε του αρμύρα, κάθε ξινίλα. Και τότε ήταν που δεν χόρταινε να ακούει τους λυγμούς της, τη μουσική που απλόχερα γεννούσαν οι αναστεναγμοί της. Τελευταία και καταϊδρωμένη, ίσως για αυτό και πιο τυχερή, η μυρωδιά του έρωτα. Όσο κι αν το πάλευε, δεν μπορούσε να βρει τις λέξεις για να την περιγράψει κι αν για μια στιγμή πίστεψε ότι τις βρήκε, δεν μπορούσε να τις βάλει στη σωστή σειρά, να σχηματίσει προτάσεις που θα την ερμήνευαν. Αγάπησε τον κόσμο μέσα από τη μυρωδιά της.
Η τελευταία διαπίστωση τον ταρακούνησε για τα καλά. Πετάχτηκε από το γραφείο και κλώτσησε με μανία την πολυθρόνα. Όλα τα πράγματα έχουν τα όρια τους σκέφτηκε εκνευρισμένος με τον εαυτό του. Αυτό που τον ενόχλησε πιο πολύ δεν ήταν τόσο η αναπόληση των περασμένων, αυτό το επέτρεπε μερικές φορές, όσο η επίδραση που είχε πάνω του ο στοχασμός της Ελένης. Η σκέψη της τον αποδιοργάνωνε, τον έκανε άλλο άνθρωπο. Και αυτό δεν του άρεσε καθόλου. Μια χαρά ήταν έτσι όπως ήταν. Μπορεί να δυσκολεύτηκε και να άργησε αλλά κατάφερε να βάλει σε μια τάξη τη ζωή του. Το πέτυχε γιατί κοιτούσε την οικογένεια και τη δουλειά του. Και ερχόταν τώρα από το πουθενά, αυτή που του φέρθηκε τόσο πρόστυχα στο παρελθόν, να τα διαλύσει και τα δύο; Ε, όχι! Αυτό πια πήγαινε πολύ.

Δεν θα σου περάσει Ελενίτσα!

Δεν έκανε καμιά ενέργεια, δεν πήρε καμιά πρωτοβουλία από αυτές που τον παρακαλούσε ο άλλος του εαυτός. Άφησε τα πράγματα να πάρουν τον δρόμο τους. Πήρε κι αυτός τον δικό του, αυτόν της επιστροφής στο σπίτι. Το φεγγάρι ολόγιομο, κοκκίνιζε ελαφρά στην περιφέρεια. Άραγε από ντροπή ή από φόβο; Δεν πέρασε από το αγαπημένο του μπαράκι. Βιαζόταν να ξορκίσει το κακό με τη θαλπωρή της οικογένειας. Ανακούφιση ήταν αυτό που ένοιωσε όταν άνοιξε την πόρτα. Είχε πάρει τη σωστή απόφαση και τα πάντα συνηγορούσαν σε αυτό. Το παιδί μέσα στο πάρκο χαλούσε τον κόσμο από τα κλάματα. Η γυναίκα του, άφησε το αγαπημένο της σήριαλ και τον υποδέχτηκε με φανερή ικανοποίηση στο βλέμμα της.
«Α, γύρισες νωρίς! Πάρε τον μικρό να τον καθαρίσεις και να τον ταΐσεις. Σε λίγο θα έρθω να τον βάλω για ύπνο».
Το είπε με μια γλυκύτητα στη φωνή της και επέστρεψε στο καθήκον της παρακολούθησης. Ο Βασίλης δεν είχε λόγο να παραπονεθεί. Μια χαρά σήριαλ ήταν Η ζωή της άλλης. Με καταστάσεις βγαλμένες από τη ζωή, με χαρακτήρες ανθρώπους της διπλανής πόρτας. Άσε που είχε και μουσική από τους Pink Floyd, ποιοτικά πράγματα. Ήταν και το άλλο: Αργούσε πολύ στη δουλειά τώρα τελευταία και δεν απολάμβανε όσο θα ήθελε τον γιο του. Άλλαξε την πάνα υπό τους ήχους του θρυλικού One Of These Days. Ευτυχώς που ο Mason ακούγεται μέσα από παραμορφωτή και δεν κατάλαβε τον μοναδικό στίχο του τραγουδιού: Μια από αυτές τις μέρες θα σε κόψω σε μικρά κομματάκια. Απόλαυσε όμως την ιδιαίτερα πρωτότυπη μουσική του, τις απίστευτες βουτιές που κάνει ο Gilmour με τη κιθάρα του.
Όχι, δεν είχε παράπονο.

Στίχοι - Μουσική: Pink Floyd

Ο φόβος του μπλόγκερ πριν από την ανάρτηση

2011-02-08T19:27:00.005+02:00

Θα γράψουν, λένε, στα μπλογκάκια τους για τον φόβο. Για να τον κατανοήσουν και να τον αντιμετωπίσουν. Λένε κι άλλα, ότι θα φοβίσουν την εξουσία, αλλά κανείς δεν είναι τέλειος. Στην αρχή με άφησε αδιάφορο. Όταν όμως είδα το χαμό που γινότανε, ζήλεψα. Όπως πριν από λίγο καιρό στο φέισμπουκ, που έβαζαν όλοι σκίτσα με παιδικούς ήρωες στο προφίλ τους και εγώ αρνιόμουν πεισματικά να το κάνω. Το αποτέλεσμα γνωστό, έβαλα τελευταίος και καταϊδρωμένος και μετά προσπαθούσα να δικαιολογήσω τα αδικαιολόγητα.

Τώρα όμως είχα δικαιολογία και μάλιστα καλή. Κανένας δεν με κάλεσε να γράψω για τον φόβο. Τι φοβήθηκαν; Μάλλον θα σκέφτηκαν ότι αυτός γράφει ιστοριούλες και δη ερωτικές. Εντάξει, γράφει και καμιά φορά πολιτικά αλλά για ξεκάρφωμα. Τι να την κάνουν μια ιστοριούλα ερωτική για τον φόβο; Εδώ που τα λέμε δεν έχουν και άδικο. Έτσι κι εγώ δεν θα γράψω. Όσο όμως το σκέφτομαι τόσο θέλω να γράψω. Αναρωτιέμαι αν έγραφα τι θα έγραφα; Έψαξα παλιές αναρτήσεις μέχρι που βρήκα μια που την είχα γράψει για τελείως διαφορετικό λόγο. Με λίγο ρετουσάρισμα και με έναν καινούριο τίτλο μια χαρά θα έστεκε.

Ο γλυκός φόβος του έρωτα

- Πες κάτι πριν καταστραφούν όλα!

- Τι να πω; Έχει κολλήσει το μυαλό μου.

- Αυτοσχεδίασε, πες μια φορά στη ζωή σου κάτι έξυπνο, κάνε κάτι, κουνήσου!

Και ο Λευτέρης έκανε τη κίνηση εκείνη που θα μακάριζε στην υπόλοιπη ζωή του: Έσκυψε και τη φίλησε απαλά στο μάγουλο.

«Στο χρωστούσα το φιλί. Σε καληνύχτισα βιαστικά και ξέχασα να στο δώσω».

Που ήσουνα κρυμμένος παιχταρά μου!

Το άγουρο ρόδι στο πρόσωπο της Μαρίας ωρίμασε με ταχύτητα φωτός και αυτοπυρπολήθηκε. Την ίδια στιγμή, μια δύναμη πολύ ανώτερη από τη ντροπαλοσύνη της, τον έπιασε από το χέρι και τον τράβηξε μέσα στο δωμάτιο κλείνοντας πίσω του τη πόρτα. Κοιτάχτηκαν στα μάτια σιωπηλοί. Έσκυψε τρυφερά προς το μέρος της και της πρότεινε ένα φιλί σύντομο, αναγνωριστικό. Το φευγαλέο άγγιγμα τους χάρισε την αίσθηση που αφήνει ένα μεταξένιο ρούχο όταν έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με το δέρμα. Με την ανυπομονησία μικρού παιδιού που μόλις ανακάλυψε το βάζο με το γλυκό, επιχείρησαν δεύτερο, πιο φιλόδοξο. Η πίεση άνοιξε τα χείλη. Τα δόντια τους συγκρούστηκαν άγαρμπα, όμως αυτό ακούστηκε σαν τη μουσική που παράγουν τα βότσαλα την ώρα που τα παρασέρνει ένα θαρραλέο κύμα. Σαν έτοιμοι από καιρό και με τη πείρα των δυο προηγούμενων, αφέθηκαν σε ένα φιλί σταχανοφικής επίδοσης σε διάρκεια και με τέτοια δόση απελπισίας, λες και σε αυτό θα έβρισκαν το ελιξίριο της ζωής ή ακόμα χειρότερα τις απαντήσεις που δεν είχαν για την επερχόμενη θύελλα.

Το μονό κρεβάτι στη μέση του ταπεινού δωματίου φάνταζε σαν το μόνο έπιπλο που θα άντεχε ένα τέτοιο ψυχικό βάρος. Ξάπλωσαν κολλητά ο ένας πλάι στον άλλο και το χέρι του Λευτέρη βιαστικό, ανυπόμονο και κυρίως ανύποπτο, αναζήτησε αμέσως τη μυστική σχισμή που μέσα από υγρά μονοπάτια οδηγούσε στο κέντρο της ύπαρξης. Η Μαρία, με χέρια που έτρεμαν, τον σταμάτησε.

«Δώσε μου λίγο χρόνο. Φοβάμαι!»

Εγώ να δεις κορίτσι μου…

«Έχε το χρόνο σου συντρόφισσα».

Βρήκε το κουράγιο να αστειευτεί την ώρα που μάζευε εσπευσμένα το χέρι του.

Και τώρα τι κάνουμε;

Έβαλε κάτω τα πράγματα και αναζήτησε απαντήσεις στις μέχρι τότε εμπειρίες του. Την πρώτη φορά η Τζένη, στο σκοτεινό δωμάτιο της Λιοσίων, τον πήρε από το χέρι που έτρεμε από τον φόβο και τον οδήγησε μέσα της λέγοντάς του μερικά ερωτόλογα και τέλος. Την επόμενη, στη Φυλής, η Πέπη ούτε καν του μίλησε. Τζίφος. Μήπως ο κινηματογράφος; Οι τσόντες στο Ίλιον ήταν πεντάλεπτες και έδειχναν μόνο τη πράξη, ούτε καν πρόσωπα. Η κυρία Ρόμπισον είχε την πρωτοβουλία και τις λύσεις και ο Χόφμαν απλά το απολάμβανε.

Κωλόφαρδε!

Ο Μπρούς Λι έδερνε αλύπητα, ο Τραβόλτα χόρευε ασταμάτητα και ο βρώμικος Χάρρυ σκότωνε αβέρτα. Δεν είχαν χρόνο για άλλες ασχολίες. Στο Θίασο, ο άλκιμος του Μεταξά ήταν όλο φρου φρου κι αρώματα, τζούφιος.

Είσαι μόνος σου αγόρι μου. Κολύμπα!

Αλλά αυτά είναι περσινά ξινά σταφύλια. Και είναι και ιστοριούλα. Για να γράψω για τον φόβο πρέπει να γράψω δοκίμιο. Δοκίμιο;! Πώς γράφουν ένα δοκίμιο για τον φόβο; Προφανώς ξεκινάνε με έναν ορισμό αυτού που θα περιγράψουν. Με χέρια που τρέμουν από το φόβο (της γελοιοποίησης) αρχίζω να πληκτρολογώ:

Ο φόβος είναι το συναίσθημα που παρουσιάζεται σε περίπτωση κινδύνου. Συμβαίνει χωρίς ο άνθρωπος να το σκεφτεί, υποσυνείδητα.

Καλός μου φαίνεται ο ορισμός αλλά καλύτερα ας ρίξω μια ματιά και στο λεξικό. Τριανταφυλλίδης on line.

Έντονο δυσάρεστο συναίσθημα, που προκαλείται εξαιτίας (πραγματικού ή φανταστικού) κινδύνου ή απειλής.

Πρέπει να προσθέσω και τον φανταστικό κίνδυνο. Αυτός που προκαλείται από μεταφυσικές αναζητήσεις. Είναι σημαντικός στη καθημερινότητα των ανθρώπων. Δεν απατάς τον/τη σύζυγο γιατί φοβάσαι τη κόλαση. Ψηφίζεις ΠΑΣΟΚ γιατί φοβάσαι τη δεξιά. Ωραία, καθάρισα με τον ορισμό. Πώς θα το προχωρήσω τώρα; Να γράψω για τα είδη του φόβου, τους εφιάλτες, τους ψυχολογικούς φόβους και τους ψυχιατρικούς, τη παράνοια. Και πώς να γράψω γι αυτά; Για αυτά γράφουν οι ειδικοί. Εντάξει, ιντερνέτ αλλά δεν είναι και δια πάσαν νόσον. Με αυξημένη προσοχή πάω στο psychologos.gr.

….Όταν δεν νιώθεις φόβο για μια κατάσταση, τότε αυτή δεν μπορεί να σε βλάψει. Πρέπει βέβαια να θυμάσαι ότι πολύ συχνά σε καταλαμβάνει ο φόβος με υποσυνείδητο τρόπο, χωρίς δηλαδή να τον αντιλαμβάνεσαι. Αυτό που δεν πρέπει να ξεχνάς είναι ότι ο φόβος «μπλοφάρει». Αν τον αντιμετωπίσεις με βάση αυτήν την ενθύμηση, τότε ο φόβος διαλύεται.

Αυτό δεν το ήξερα το ομολογώ. Άκου ο φόβος μπλοφάρει! Να παίξω τότε ένα πόκερ μαζί του να του ξηγήσω…

Ο φόβος δημιουργείται συνήθως ως προσπάθεια του νου να ελέγξει το μέλλον, το μέλλον για το οποίο το μονο που ξέρουμε είναι οτι ... δεν υπάρχει!! Αφού το παρελθόν μόνο υπήρξε –δηλαδή δεν υπάρχει σήμερα!- και το μέλλον δεν έχει έρθει ακόμα, ο μοναδικός χρόνος, στον οποίο ζούμε την ζωή μας είναι το παρόν!

Ότι κατάλαβες, κατάλαβα…

….Κάποιοι πιστεύουν οτι το αντίθετο συναίσθημα της Αγάπης είναι το μίσος. Αυτό δεν ειναι αλήθεια: Ο αντίποδας της Αγάπης είναι ο φόβος! Φανταστείτε τον εαυτό σας σαν ένα άδειο μπουκάλι. Αν επιλέγετε κατά τη διάρκεια της ζωής σας να γεμίζετε το «μπουκάλι» σας με φόβο, τότε δεν θα περισσεύει καθόλου χώρος για την Αγάπη. Αντίθετα, εάν «ανοίξετε» το «μπουκάλι» σας και το γεμίζετε, σε κάθε ευκαιρία, με Αγάπη, τότε δεν θα υπάρχει καθόλου χώρος μέσα σας για να αναπτυχθεί ο φόβος!

Άπαπαπα, πού πήγα και μπερδεύτηκα! Με έβαλαν σε ένα μπουκάλι και έκλεισαν το πώμα. Και έχω και κλειστοφοβία. Δεν είναι για μένα αυτά τα πράγματα. Να γράψω δοκίμιο αλλά όχι γενικά για τον φόβο, να το εξειδικεύσω. Να γράψω για παράδειγμα για τον φόβο των ποιητών. Αλλά με αυτό το θέμα δεν πρόκειται να τελειώσω ούτε σε ένα μήνα. Να γράψω ακόμα ποιο ειδικά. Ας πούμε για τον φόβο στη ποίηση του Καβάφη. Τώρα μάλιστα. Ας ρίξω για αρχή το Τελειωμένα.

Μέσα στον φόβο και στες υποψίες,
με ταραγμένο νου και τρομαγμένα μάτια,
λυώνουμε και σχεδιάζουμε το πως να κάμουμε
για ν' αποφύγουμε τον βέβαιο
τον κίνδυνο που έτσι φρικτά μας απειλεί.
Κι όμως λανθάνουμε, δεν είν' αυτός στον δρόμο·
ψεύτικα ήσαν τα μηνύματα
(ή δεν τ' ακούσαμε, ή δεν τα νοιώσαμε καλά).
Άλλη καταστροφή, που δεν την φανταζόμεθαν,
εξαφνική, ραγδαία πέφτει επάνω μας,
και ανέτοιμους -πού πιά καιρός- μας συνεπαίρνει.

Πανικός! Εδώ πια δεν μιλάμε για τον φόβο, μιλάμε για τον τρόμο. Τι τα θέλω και τα σκαλίζω τώρα; Φιλοσοφικές αναζητήσεις, Σοπενχάουερ και Κάφκα μαζί. Είναι καιρός για μοιρολατρία; Στις μέρες του αγώνα για μια καλύτερη εξουσία; Δε λέει. Καλύτερα να βάλω τους Τρώες που μιλάνε για αγώνα.

Είν' η προσπάθειές μας, των συφοριασμένων·
είν' η προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
Κομμάτι κατορθώνουμε· κομμάτι
παίρνουμ' επάνω μας· κι αρχίζουμε
νάχουμε θάρρος και καλές ελπίδες.

Μα πάντα κάτι βγαίνει και μας σταματά.
Ο Αχιλλεύς στην τάφρον εμπροστά μας
βγαίνει και με φωνές μεγάλες μας τρομάζει.--

Είν' η προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
Θαρρούμε πως με απόφασι και τόλμη
θ' αλλάξουμε της τύχης την καταφορά,
κ' έξω στεκόμεθα ν' αγωνισθούμε.

Αλλ' όταν η μεγάλη κρίσις έλθει,
η τόλμη κ' η απόφασίς μας χάνονται·
ταράττεται η ψυχή μας, παραλύει·
κι ολόγυρα απ' τα τείχη τρέχουμε
ζητώντας να γλυτώσουμε με την φυγή.

Όμως η πτώσις μας είναι βεβαία. Επάνω,
στα τείχη, άρχισεν ήδη ο θρήνος.
Των ημερών μας αναμνήσεις κλαιν κ' αισθήματα.
Πικρά για μας ο Πρίαμος κ' η Εκάβη κλαίνε.

Βαλτός είναι! Θα με καταγγείλουν για ηττοπαθή. Ότι σπέρνω την απαισιοδοξία, τώρα που η νίκη είναι κοντά. Εδώ να δεις φόβο. Αλλάζω αμέσως ρότα. Δεν θέλω μπλεξίματα. Θα βάλω την Ιθάκη που λέει για ταξίδια και πολλά λιμάνια και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής. Αυτό ναι, είναι αισιόδοξο. Αλλά γράφω για τον φόβο γαμώτο και λέει:

Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι.

Θα βγω εκτός θέματος. Πάλι! Φαύλος κύκλος. Ότι και να γράψω το μπελά μου θα βρω. Μα τι θέλω κι εγώ ο αθεόφοβος; Γιατί όλο αυτό το μπλέξιμο; Αφού κανένας δεν με κάλεσε! Η τελευταία σκέψη με λυτρώνει. Κλείνω το κομπιούτερ και βγαίνω έξω. Η μέρα είναι εκπληκτική. Αλκυονίδα. Τα παρατάω όλα και πάω για ψάρεμα. Θα έχω όλο τον καιρό να σκεφτώ για τον φόβο του ψαριού πριν το αγκίστρωμα…

Το ποστ αυτό έχει γραφτεί στα πλαίσια της "Ημέρας ενάντια στο φόβο"

Δείτε περισσότερα εδώ

Καλή χρονιά!!

2010-12-29T08:52:00.002+02:00

Ευχές απο καρδιάς για υγεία, προσωπική και οικογενειακή ευτυχία!
Να είστε δημιουργικοί και γεμάτοι έμπνευση!!
Χρόνια πολλά!!!

Νυχτερίδα

2010-11-23T14:51:00.002+02:00

Batwoman: Είσαι πολύ καλός στο τάβλι!
Apon(t)os: enta3i, ta katafernw…
Batwoman: Έχεις μσν;
Apon(t)os: exw
Batwoman: batwoman@gmail.com Έλα να τα πούμε…
Apon(t)os: kleise ki erxomai, ftanw!!

Η Ελένη βγήκε με βαριεστημένες κινήσεις από το zoo. Άλλο ένα υποψήφιο θύμα ήταν έτοιμο να πιαστεί στον ιστό της. Η συγκεκριμένη εξέλιξη μόνο χαρά δεν της έφερε. Κάθε άλλο. Την ενοχλούσε πολύ η ευκολία με την οποία υπέκυπταν οι άντρες. Πάνε οι εποχές των πολύωρων διαλόγων, τότε που προσπαθούσαν να τη κατακτήσουν με έξυπνες ατάκες, που ίδρωναν για να το πετύχουν. Αλλά και όσες φορές το επιχειρούσε η ίδια υπήρχε ένας αντίλογος, ένα ψάξιμο. Εδώ και καιρό η προσφορά σε μοναχικές γυναίκες (έτοιμες για όλα) ήταν τόσο μεγάλη, που από τη τέχνη του διαλόγου είχαν περάσει στις λεκτικές ξεπέτες. Ακόμα και με greeklish, αν είναι δυνατόν! Κάποτε οι δικτυωμένοι άντρες είχαν ένα επίπεδο, τώρα πλακώσανε κι οι γύφτοι.
Για μια στιγμή σκέφτηκε να τα παρατήσει και να πέσει για ύπνο. Η νύχτα όμως ήταν μεγάλη, σχεδόν χειμωνιάτικη. Η σκέψη και μόνο ότι θα την έβρισκε κι αυτό το ξημέρωμα μόνη, της έφερε πανικό. Πίεσε τον εαυτό της να συνεχίσει, έπρεπε να συνεχίσει. Οι κινήσεις που θα έκανε γνωστές εκ των προτέρων, οι αντιδράσεις του απέναντι προβλεπόμενες σε σημείο απελπισίας. Στην αρχή θα ξεκινούσαν με τα τυπικά. Όνομα, ηλικία, πόλη. Μετά θα υπέμενε τα χόμπι του χόμπιτ. Τένις οπωσδήποτε ο αθληταράς, σπορ αυτοκίνητα, εκδρομές. Μέχρι και ιππασία ήταν διατεθειμένη να ανεχτεί τούτο το βράδυ. Η γνωριμία θα προχωρούσε μέχρι τη συνάντηση. Αν ο τύπος εκπληρούσε τα βασικά μπορεί να είχε και σεξ. Μόλις διαπίστωνε την εξάρτηση του άλλου, εξαφανίζονταν από προσώπου δικτύου. Άλλαζε το προφίλ, το μέιλ, όλα όσα είχαν σχέση με την μέχρι τότε ιντερνετική της παρουσία.
Αναρωτήθηκε γιατί τα έκανε όλα αυτά. Τι προσδοκούσε από μια γνωριμία της στιγμής; Πώς στο καλό θα διοχέτευε το πάθος της σε μια αρρωστημένη κατάσταση; Εύκολες απαντήσεις δεν υπήρχαν. Όλους μπορούσε να τους ξεγελάσει, όχι όμως τον εαυτό της. Άναψε τσιγάρο. Την ώρα που ξεφυσούσε τον καπνό στην οθόνη του υπολογιστή, σκέφτηκε με τρόμο μια μελλοντική κοινωνία, όχι πολύ μακρινή, όπου ειδικό λογισμικό της κρατικής δικτυονομίας θα εντόπιζε αυτούς που καπνίζουν. Στη καλύτερη περίπτωση, θα ορμούσαν ο μπάτσοι στο δωμάτιό της και θα τη μπουζουριάζανε στη στενή. Στη χειρότερη, θα της έκοβαν το φέισμπουκ για μια βδομάδα. Ανατρίχιασε. Ήταν μια γυναίκα που έφαγε τη ζωή με το κουτάλι. Έδωσε τις κοινωνικές της μάχες και χάρηκε με τις προσωρινές νίκες, πολύ δε περισσότερο έμαθε από τις πάγιες ήττες. Αν για αυτή το διαδίκτυο είχε γίνει έμμονη ιδέα, δεν τολμούσε να σκεφτεί την εξάρτηση που θα είχαν τα νέα παιδιά που γεννιούνται με το λάπτοπ αγκαλιά. Αυτή όμως ήταν μια συζήτηση που δεν θα την έκανε (δυστυχώς) με τον Apon(t)o.
Άνοιξε το μσν. Είδε τη πρόταση του apontos@hotmail.com και την έκανε αποδεκτή. Διάλεξε μια φωτογραφία που της άρεσε. Εντάξει, την είχε επεξεργαστεί ψηφιακά μεν, ελαφρά δε. Όπως περίπου στη προεκλογική αφίσα του Σημίτη που είχαν αφαιρέσει τις ελιές από τη μούρη, είχαν ρετουσάρει το δέρμα αλλά όταν τον έβλεπες τον αναγνώριζες. Δεν ήθελε στο ραντεβού να είναι μια δυσάρεστη έκπληξη για το υποψήφιο θύμα. Αρκετές είχε νοιώσει η ίδια. Τόσα και τόσα ραντεβού και όλα αυτά γιατί; Για μια προσδοκία που ποτέ δεν θα συναντούσε. Θυμήθηκε με θλίψη τα χτεσινά. Αποτυχία με τη πρώτη ματιά. Δεν έφταιγε που ο τύπος δεν βλεπότανε αλλά κυρίως το γεγονός ότι δεν ακουγότανε. Από πότε οι εθνόκαυλοι εκτός από το ανάδελφο έθνος ανακάλυψαν και το καμάκι; Σίγουρα υπήρχαν και αριστεροί βλάκες και μάλιστα πολλοί, τουλάχιστον μερικοί από αυτούς είχαν ένα στιλ. Τώρα πάλι γιατί τα σκέφτηκε όλα αυτά; Ας πάνε στο καλό κι ας μη ξανάρθουν στο μυαλό της ποτέ. Παράτησε το κομπιούτερ και βγήκε για ένα περίπατο στον καθαρό αέρα.
Ήταν μια νύχτα του Νοέμβρη από αυτές που φλέρταραν απροκάλυπτα με το χειμώνα. Η υγρασία ήταν ξετσίπωτη και το κρύο προκλητικό. Δεν έδωσε σημασία. Άλλα πράγματα την απασχολούσαν. Δεν ήθελε να το παραδεχτεί, όλα όμως οδηγούσαν στον Apistos. Άπιστος ή μήπως Άριστος; Ή και τα δυο μαζί; Ποτέ δεν μπόρεσε να καταλάβει. Το μόνο σίγουρο πως ξεχείλιζε από μια ιδιαίτερη ελκτική ικανότητα, μια προσωπική ακτινοβολία που δεν είχε καμιά σχέση με την ομορφιά έτσι όπως την παρουσιάζουν οι τηλεοράσεις και τα γκλαμουράτα περιοδικά. Μια ομορφιά που πήγαζε από μια εσωτερική ανάγκη να δώσει πράγματα. Να μοιραστεί. Δεν της επέτρεψε ποτέ να δει μέσα του. Τις λίγες φορές που τον πέτυχε χαλαρό και έριξε κλεφτές ματιές, θαμπώθηκε από το φως που ανέδιδε η ψυχή του. Θυμήθηκε την πρώτη τους επαφή. Συνήθως, σε τέτοιες γνωρμίες ήταν αυτή που επιχειρούσε να σπάσει τον πάγο. Τούτη τη φορά την πήρε και την σήκωσε. «Αν σε ζαλίζουν οι πτήσεις καλύτερα να σταματήσουμε τη κουβέντα εδώ». Αμέσως την απογείωσε με ένα τρόπο που δεν πίστευε πως υπήρχε. Τον ερωτεύθηκε; Δεν μπορούσε να απαντήσει με σιγουριά. Πώς μπορείς να ερωτευθείς κάποιον που δεν τον έχεις κοντά σου, δεν τον αγγίζεις και κυρίως δεν τον μυρίζεις; Που δεν τον βοηθάς στα προβλήματά του παρά μόνο με λέξεις; Ο ίδιος της έλεγε ότι είναι φίλοι με προνόμια. Θα τα λένε, θα μοιράζονται και θα ερωτοτροπούν όποτε αυτό ήταν δυνατόν, αλλά μέχρι εκεί. Χωρίς δεσμεύσεις χωρίς γκρίνιες και κυρίως χωρίς ζήλιες. Τι είναι ο έρωτας τελικά; Είναι μόνο το σεξ και κυρίως η προσμονή μιας πράξης που ξέρεις ότι θα πάει καλά; Ή είναι η πεμπτουσία της ζωής; Είναι σοβαρή πνευματική ασθένεια όπως έλεγε ο Πλάτωνας η απλά και μόνο το γενετήσιο ένστικτο, ένα τέχνασμα της φύσης για να πετύχει την αναπαραγωγή του είδους όπως έλεγε ο Σοπενχάουερ; Ή μήπως τελικά η ρήση του Ουγκώ ότι η ζωή είναι ένα λουλούδι και ο έρωτας το μέλι του; Όποιος το απαντήσει θα έχει βγάλει κομπογιαννίτες τους υπαρξιστές και αχρείαστους τους ψυχολόγους. Αλλά και ποιος νοιαζόταν για απαντήσεις; Της αρκούσε η πτήση. Ο ορισμός της εξάρτησης. Χάθηκε το ίδιο απρόσμενα με τον τρόπο που είχε φανεί. «Μη με ψάξεις» ήταν το αντίο του. Μόλις ξεπέρασε(;) το γεγονός του χωρισμού, άρχισε να αναζητά με μανία για κάτι παρόμοιο. Όπως γίνεται σχεδόν πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις ο Apistos εξιδανικεύτηκε και έγινε άπιαστος. Με αγωνία αναζητούσε δυο λέξεις που θα τον θυμίζουν, τζίφος. Και βρήκε αυτό τον τρόπο να τιμωρεί τους άντρες.
Το κρύο είχε γίνει ανυπόφορο και αναρωτήθηκε τι κάνει τέτοια ώρα στη μέση του δρόμου। Αυτό όμως που δεν μπορούσε με τίποτα να απαντήσει είναι τι στο καλό κάνει με όλες αυτές τις γνωριμίες της στιγμής και τις χυλόπιτες που δίνει. Τιμωρεί τους άντρες γενικά ή τον εαυτό της ειδικά; Απάντηση δεν πήρε, το βλέμμα της όμως φωτίστηκε. «Θα το κόψω μαχαίρι» ψιθύρισε μέσα της με μια αποφασιστικότητα που της έδωσε φτερά. Επέστρεψε στο σπίτι και άναψε το καλοριφέρ στο φουλ. Είχε φτάσει η ώρα της αλήθειας. Τέρμα οι ψεύτικοι κόσμοι, οι ψεύτικες προσδοκίες. Πήγε στον υπολογιστή. Ήρθε (επιτέλους) η στιγμή της εξιλέωσης,του delete. Πρόσεξε ότι είχε ξεχάσει τόση ώρα το μσν ανοιχτό με τη φωτογραφία της φάτσα κάρτα. Ο τύπος κάτι της είχε γράψει. Δεν ήθελε να το διαβάσει, ήταν αποφασισμένη να τελειώσει με όλα αυτά. Ήταν όμως γυναίκα και πριν το κλείσει έριξε μια ματιά. «Αν ακόμα δεν σε ζαλίζουν οι πτήσεις…» Χλόμιασε και άρχισε να τρέμει. Λίγο πριν σωριαστεί στη πολυθρόνα ένοιωσε τη καρδιά της να χτυπά ξέφρενα. Η περιέργεια, λένε οι σοφοί, είναι μια από τις μορφές της γυναικείας γενναιότητας. Υπερβολές…

Στίχοι - Μουσική: Νίκος Ζούδιαρης
Τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας

Σπανακόπιτα με φύλλο σπιτικό

2010-10-07T23:07:00.004+03:00

Της ξέφυγε ένας αναστεναγμός την ώρα που άφηνε τα ψώνια στο τραπέζι. Η Άννα, φανερά κουρασμένη, μόλις είχε επιστρέψει από τον μπακάλη της γειτονιάς. Ήταν ήδη απόγευμα και αναλογίστηκε με τρόμο τις δουλειές που ακολουθούσαν. Το καθάρισμα, το σκούπισμα το σιδέρωμα. Τι το ήθελα το σπιτικό φύλλο Δευτεριάτικα; Χίλιες φορές το έτοιμο. Ας είχε χάρη εκείνος που έκοβε φλέβες για τη συγκεκριμένη πίτα. Ήθελε να τον ευχαριστήσει κι ας είχε τόσο καιρό να την ευχαριστήσει. Έφτιαξε και ήπιε έναν ελληνικό καφέ λίγο πριν στρωθεί στη δουλειά.
Πρώτα ετοίμασε τη γέμιση. Άνοιξε τη σακούλα και πήρε το σπανάκι, ένα κιλό περίπου. Το έπλυνε καλά, πήρε το μαχαίρι και άρχισε να το ψιλοκόβει. Μόλις τελείωσε το τοποθέτησε σε μια πλαστική λεκάνη. Έπλυνε και ψιλοέκοψε επίσης τα πέντε φρέσκα κρεμμυδάκια , το ένα ματσάκι άνηθο και τα έβαλε και αυτά στη λεκάνη. Πρόσθεσε μισό κιλό φέτα τριμμένη, τρία αυγά και ένα φλιτζάνι ρύζι. Δεν παρέλειψε το αλάτι και το πιπέρι. Άρχισε με θέρμη να τρίβει όλα το υλικά που υπήρχαν στη λεκάνη μέχρι να “κάτσει” το σπανάκι. Τελείωσε και η ικανοποίηση για το αποτέλεσμα ήταν σχηματισμένη στο βλέμμα της. Σε λίγο θα ξεκινούσε το δύσκολο μέρος της όλης προετοιμασίας. Το άνοιγμα του φύλλου.
Έβαλε το φούρνο να προθερμαίνεται στους 180 βαθμούς όταν άκουσε το κλειδί στη πόρτα και απόρησε. Πώς και γύρισε τόσο νωρίς; Σκέφτηκε για λίγο και μετά κούνησε γεμάτη σιγουριά του κεφάλι της. Εμ, βέβαια! Έχασε ξανά η ΑΕΚ και δεν θα άντεξε το πείραγμα στο καφέ. Βαρύς κι ασήκωτος θα είναι πάλι. Σκούπισε τα χέρια της και έβγαλε από το ντουλάπι τη βέργα για το φύλλο.
- Σπέρα…
- Καλώς τον! Είσαι καλά;
Απάντηση δεν πήρε και συνέχισε τη δουλειά της. Πήρε μια καθαρή λεκάνη και έριξε μέσα ένα κιλό αλεύρι. Πρόσθεσε λίγο αλάτι, μισό φλιτζάνι λάδι και πέντε κουταλιές της σούπας ξύδι. Έβαλε το νερό που χρειαζόταν και άρχισε να ζυμώνει με μανία. Αναρωτήθηκε αν αυτό γινόταν λόγω του εκνευρισμού που της προκάλεσε μια ακόμα αμίλητη παρουσία εκείνου ή από το γεγονός ότι αυτή δεν ήταν μια εύκολη ζύμη και ήθελε παραπάνω δύναμη μέχρι να γίνει. Άρχισε να σκέφτεται με νοσταλγία την εποχή που εκείνος είχε όνομα και ήταν το μωρό της. Της φάνηκε τόσο μακρινή που οι σκηνές περνούσαν ασπρόμαυρες από μπροστά της. Κι έτσι όμως ήταν όμορφες και τρυφερές. Είναι οι δυο τους στο άλσος της Νέας Φιλαδέλφειας. Η φτώχεια και οι δυσκολίες της εποχής δεν τους επέτρεπαν να πηγαίνουν σε μαγαζιά παρά μόνο το Σάββατο βράδυ. Τις άλλες μέρες βόλτα, περπάτημα στο άλσος πιασμένοι από το χέρι που μετατρέπονταν σε αγκαλιά όταν ξεμάκραιναν από περίεργα βλέμματα. Κάθισαν σε ένα παγκάκι για να απολαύσουν τα πουλιά που γιόρταζαν τη παρουσία τους. Και τότε συνέβη. Ο Λευτέρης σοβάρεψε, σηκώθηκε από το παγκάκι και κάθισε στα γόνατά του. Τι κρίμα για το παντελόνι του σκέφτηκε η Άννα, όταν έβγαλε από το σακάκι του το μαγικό κουτί με το δαχτυλίδι και της το πρόσφερε. Τη ρώτησε με τρεμάμενη φωνή αν θέλει να τον παντρευτεί. Την ώρα που κουνούσε καταφατικά το κεφάλι της ξεσπούσε σε κλάματα ευτυχίας.
Περίεργο πράγμα όμως το μυαλό! Από τη μια εικόνα στην άλλη. Είναι στο σπίτι της θείας της στο νησί που τους φιλοξενεί για μια βδομάδα. Ένα μικρό άσπρο σπιτάκι με μπλε παράθυρα. Δυο δωμάτια όλα κι όλα. Στο βραδινό τραπέζι ο Λευτέρης έχει κέφια. Της χαϊδεύει το πόδι της, κάτω από το τραπέζι με το δικό του. Η Άννα κοκκινίζει από ντροπή αλλά και της αρέσει. Μια περίεργη έξαψη τη πλημυρίζει. Τον κοιτάζει με κείνο το βλέμμα που τον τρελαίνει. Οι θείοι ρουφάνε τη ψαρόσουπα φυσώντας και σφυρίζοντας. Ο Λευτέρης δεν μιλάει, έχει πάρει φωτιά και η φλόγα του κατακαίει την Άννα. Πώς στο καλό θα ξαπλώσουν στο ίδιο κρεβάτι; Πρέπει όμως να το κάνουν γιατί το πρωί θα ξυπνήσουν νωρίς, να πάνε στο μνημόσυνο. Προσπαθούνε και οι δυο να συγκρατηθούνε. Είναι σε απόσταση ασφαλείας και κρατάνε ακόμα και την αναπνοή τους. Έφταιγε η αλλαγή πλευρού. Στη στροφή ακούμπησε κατά λάθος πάνω του. Αυτό ήταν. Την άρπαξε στα χέρια του και άρχισε να τη φιλάει με μια τέτοια δίψα λες και μόλις είχε βγει μετά από χρόνια στη φυλακή. Η Άννα από μια το απολάμβανε, από την άλλη έτρεμε από ντροπή μήπως και τους ακούσουν οι θείοι. «Έξω, πάμε έξω σε παρακαλώ». Σηκώθηκαν και περπατώντας στα δάχτυλα βγήκαν έξω. Η αυλή μικρή, περικυκλωμένη από γειτονικά σπίτια. Ένα μικρό σκέπαστρο από λαμαρίνα τους πρόσφερε τη στέγη που ζητούσαν. Έσβησαν τη δίψα τους κάτω από το άγρυπνο βλέμμα της κατσίκας που για ένα ολόκληρο εικοσάλεπτο είχε σταματήσει το μάσημα και τους κοίταζε αδιάντροπα.
Η ζύμη ξεκολλούσε πια από τα χέρια της, δείγμα ότι ήταν έτοιμη. Είχε ιδρώσει ολόκληρη και δεν ήξερε αν αυτό οφείλονταν στη προσπάθεια που κατέβαλε για το ζύμωμα ή σε αυτό που μόλις τώρα αναπολούσε. Με το μπράτσο της σκούπισε τον ιδρώτα από το μέτωπό της. Τον είδε με την άκρη του ματιού της. Στεκόταν στη πόρτα της κουζίνας και τη παρατηρούσε. Συνέχισε τη δουλειά της χωρίς να του μιλήσει. Χώρισε τη ζύμη σε τρεις μπάλες και τις φύλαξε σε μια λεκάνη πασπαλισμένες με αλεύρι. Έριξε λίγο αλεύρι στην επιφάνεια του τραπεζιού πήρε μια μπάλα ζύμη και άρχισε να την ανοίγει με τη βέργα. Την άνοιγε και τη ράντιζε με λίγο αλεύρι για να μη κολλάει ο μπλάστρης. Κόντευε να τελειώσει με το πρώτο φύλλο όταν τον ένοιωσε πίσω της. Συνέχισε με βιαστικές κινήσεις που παραλίγο να σκίζουν το φύλλο. Αν είναι δυνατόν! Ήξερε καλά πως οι κινήσεις της έπρεπε να είναι απαλές και ντελικάτες. Χωρίς να το καταλάβει (σχεδόν) τέντωσε λίγο παραπάνω τον πισινό της. Το απαιτούσε το τελείωμα του φύλλου που στο μεταξύ είχε απλώσει πάνω στο τραπέζι και έπρεπε να σκύβει λίγο παραπάνω για να φτάσει μέχρι την άκρη του. Είχε τελειώσει όταν αισθάνθηκε το χέρι του να τυλίγεται απαλά στη μέση της. Το γεγονός και μόνο ότι οι κινήσεις του δεν ήταν άγαρμπες, σε μια τέτοια στιγμή που το πρώτο φύλλο τελείωνε, τον ανέβασε δυο σκάλες στην εκτίμησή της. Με χέρια που έτρεμαν, όχι από συγκίνηση, πήρε τα ταψί και άρχισε να το λαδώνει. Άπλωσε προσεκτικά το φύλλο, προσέχοντας να εξέχει από το ταψί για να μπορέσει να το διπλώσει στο τέλος. Έβαλε πάνω του τη μισή γέμιση.
Το χέρι του Λευτέρη άρχισε να ανεβαίνει απαλά προς τα πάνω μέχρι που συνάντησε ανυπέρβλητα εμπόδια. Έψαξε ενδελεχώς για διέξοδο, τίποτα. Το μοναδικό μονοπάτι διαφυγής κλειστό. Για μια στιγμή αμηχανία. Ήταν η ευκαιρία της να αρπάξει τη δεύτερη μπάλα ζύμης. Άρχισε να την απλώνει με τον ίδιο τρόπο. Ο Λευτέρης, που δεν φημιζόταν για την υπομονή του, αποφάσισε να πάρει δραστικά μέτρα. Βούτηξε τα εμπόδια και άρχισε να τα ζουλάει. Σχεδόν τα ζύμωνε. Η Άννα έσκυψε και πάλι για το άπλωμα του φύλλου αλλά δεν μπορούσε να φτάσει στο τέρμα. Κάτι, σκληρό, την εμπόδιζε. Αναγκαστικά το δεύτερο φύλλο έγινε μικρότερο. Ευτυχώς που θα πάει στη μέση του ταψιού. Το τοποθέτησε πάνω στη γέμιση που ήταν ήδη στο ταψί και πάνω από αυτό έβαλε την υπόλοιπη γέμιση. Πήρε την τελευταία μπάλα ζύμης. Το στόμα του Λευτέρη είχε κολλήσει στο λαιμό της και τον πιπιλούσε με μανία, σαν το μωρό που είναι πεινασμένο. Ένοιωσε τα πόδια της να λυγίζουν. Έβαλε τα δυνατά της. Έπρεπε να τελειώνει με τούτη τη πίτα. Πάλι όμως δεν μπορούσε να ανοίξει το φύλλο μέχρι το τέρμα του. Αναγκαστικά έσπρωξε προς τα πίσω. Τον άκουσε να γρυλίζει. Δεν ήταν από τα παιδιά που πάνε παραπέρα. Έσπρωξε κι αυτός. Ακούμπησαν με φόρα στο τραπέζι. Τώρα μπορούσε να φτάσει στο τέλος του φύλλου, δεν μπορούσε όμως να φτάσει στην αρχή. Να δω τι σόι σπανακόπιτα θα φας.
Εκείνη τη σωτήρια στιγμή χτύπησε το κουδούνι του φούρνου, σήμα πως είχε θερμανθεί. Ο Λευτέρης ξαφνιάστηκε και χαλάρωσε τη λαβή. Η Άννα ξέφυγε, τοποθέτησε το τελευταίο φύλλο στο ταψί, δίπλωσε τις άκρες προς τα μέσα και με ένα μαχαίρι το χάραξε σε κομμάτια. Το έβαλε στο φούρνο για μια ώρα. Γύρισε και κοίταξε τον Λευτέρη με κείνο το βλέμμα. Την ώρα που ανέβαινε πάνω στο (αλευρωμένο) τραπέζι ήξερε καλά πως είχε κάνει την καλύτερη σπανακόπιτα. Ever.

ΥΓ. Γιώργη, θα κατάλαβες ήδη, όταν θα τελειώσουν τα τραγούδια θα το ρίξω στις συνταγές...

ΥΓ1 Η συνταγή από εδώ

Φανή

2010-10-04T10:00:00.003+03:00

Βικτώρια. Την ώρα που κατέβαινα τα σκαλιά, άκουσα από τη σκοτεινή στοά, το υπόκωφο βουητό του ηλεκτρικού συρμού. Θύμιζε ποδοβολητό αλόγων, τόσο δυνατό, λες και περνούσαν όλα μέσα από την αυλή του σπιτιού μου. Ένα πανικόβλητο κοπάδι από άγρια ζώα που ξαφνικά σταμάτησε αφήνοντας ένα δυνατό χλιμίντρισμα. Ο συρμός φρενάρισε και ο κόσμος φρένιασε. Άρχισαν να τρέχουν όλοι προς την αποβάθρα, οι πιο νέοι να πηδούν δυο - δυο τα σκαλιά, να στριμώχνονται μπροστά στις πόρτες του ηλεκτρικού και να περιμένουν ανυπόμονα το άνοιγμά τους. Κοντοστάθηκα στο μέσον της σκάλας και παρατηρούσα το πλήθος απορημένος. Όχι πως δεν τα έκανα και ο ίδιος, κάθε άλλο, σήμερα όμως μου φαινόταν κωμωδία όλα αυτά.
Ήθελα να σταματήσω να σκέφτομαι. Ήξερα καλά πως το μαρτύριο θα άρχιζε μόλις θα ξάπλωνα στο κρεβάτι. Όσο πιο πολύ το καθυστερούσα, τόσο το καλύτερο. Τα βήματά μου, χωρίς καμιά κεντρική καθοδήγηση, ακολούθησαν το μόνο δρόμο που ήξεραν καλά. Βρέθηκα μέσα στο βαγόνι στριμωγμένος και όρθιος, προσπαθώντας να πιαστώ από κάπου. Μόλις τα κατάφερα, είδα πως η μούρη μου είχε σχεδόν ακουμπήσει στο αξύριστο πρόσωπο ενός μεσόκοπου άντρα. Ο άγνωστος μου χαμογέλασε και κούνησε τους ώμους του με συγκατάβαση, προσπαθώντας να μου δείξει ότι δεν έφταιγε αυτός για τη δύσκολη κατάσταση. Πριν ακόμα φανούν τα κίτρινα δόντια του, με πέτυχε η ανάσα του. Είχε κάτι από τη μυρωδιά της μούχλας που αναδίδει ένα υγρό κι ανήλιαγο υπόγειο. Γύρισα ενστικτωδώς το κεφάλι μου από την άλλη μεριά. Δεν ήταν η μέρα μου. Η κυρία, με πολλά βραχιόλια στο χέρι και τα χαϊμαλιά στο λαιμό, εξέπεμπε ένα μίγμα φτηνού αρώματος ανακατεμένου με ιδρωτίλα. Λίγο πριν πάθω ασφυξία (πόσο να κρατήσω την αναπνοή μου;) άνοιξαν οι πόρτες.
Ομόνοια. Οι μισοί βγήκαν εκεί. Από την άλλη πόρτα δεκάδες αγριεμένοι περίμεναν έτοιμοι να ορμήσουν. Ίσα που πρόλαβα να καθίσω. Έκλεισα για λίγο τα μάτια μου. Ας υπήρχε ένας τρόπος να εξαφανιστώ! Να μην ακούω και να μη βλέπω τίποτα. Για μια στιγμή πίστεψα ότι τα είχα καταφέρει. Το Μοναστηράκι όμως είναι πολύ κοντά για να φτουρήσει το όνειρο. Τα άνοιξα πάλι. Απέναντί μου ένα ζευγαράκι αγκαλιασμένο. Φρόντιζαν με κάθε τρόπο να φωνάζουν την αγάπη τους. Τους κοίταξα με έκπληξη, λες και ήταν εξωγήινοι. Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που ερωτεύονται; Ένα ακαθόριστο αίσθημα με συνεπήρε. Ψάχτηκα για λίγο, μέχρι που κατάλαβα πως ήταν ζήλεια ανακατεμένη με οίκτο. Ζήλεια γιατί πράγματι υπάρχουν και οίκτος γιατί το τίμημα θα είναι μεγάλο όταν θα έρθει η ώρα της πληρωμής. Τώρα που το σκέφτομαι είναι ανάλογο με τον έρωτα. Όσο πιο πολύ ερωτεύεσαι, τόσο περισσότερο πληρώνεις. Έκλεισα πάλι τα μάτια. Όσο κι αν προσπάθησα να το αποφύγω, η μορφή της πετάχτηκε ολοζώντανη μπροστά μου και το χαρούμενο γέλιο της σκέπασε του κόσμου τη βουή.
Θησείο. Ποιος νοιάζεται; Μια τέτοια μέρα του Ιούλη στη παραλία! Άργησα να ξυπνήσω και η παρέα είχε μαζευτεί. Οι πιο τολμηροί έκαναν ήδη μπάνιο. Πέρασα πρώτα από τη καντίνα για καφέ. «Ένα φραπέ σκέτο με τρία παγάκια». Κανένας άλλος καφές δεν μπορούσε να με επαναφέρει το πρωί. Ποιος φρέντο τώρα και ποιος φρεντουτσίνο. Αστεία πράγματα. Αυτά είναι ποτά για να τα πίνεις το βράδυ λίγο πριν κοιμηθείς. Τράβηξα μια γερή τζούρα και η καφεΐνη όρμησε μέσα μου σαν χιονοστιβάδα, παρασέρνοντας στο διάβα της όλα εκείνα τα μικροσκοπικά μυρμήγκια που με κρατούσαν βαρύ, ασήκωτο κι αγέλαστο. Στη δεύτερη τζούρα τη πρόσεξα. Πρώτη φορά στη παρέα, ήταν ξαπλωμένη στη πολυθρόνα και απολάμβανε τον ήλιο. Μάλλον ο ήλιος την απολάμβανε. Η θέα της σε έκανε αυτοστιγμή και πάραυτα οπαδό του δημιουργισμού. Όση συμπάθεια κι αν είχες στον Δαρβίνο, όσα επιστημονικά επιχειρήματα κι αν είχες πρόχειρα στο μυαλό, πήγαιναν όλα στράφι μόλις έβλεπες αυτά τα πόδια. Δεν μπορεί, αποκλείεται να έγιναν τυχαία, χωρίς σχέδιο. Μπορεί το σύμπαν να μην είχε ανάγκη από δημιουργό, όπως διακήρυξε πρόσφατα ο Χόκινγκ, όμως τούτο το κορμί ήταν κάτι παραπάνω από ένα σκοτεινό και απόμακρο σύμπαν.
Πετράλωνα,Ταύρος, Καλλιθέα. Μου πήρε τρεις σταθμούς για να μπορέσω να πάω παρακάτω τη σκηνή, να ξεκολλήσω από τη θέα της πρώτης οπτικής επαφής. Επιτέλους σηκώθηκε από τη πολυθρόνα για να μου συστηθεί. «Φανή» είπε και άπλωσε το χέρι. Μόλις αντίκρισα τα μάτια της, ήμουν απολύτως σίγουρος για την απόφαση που είχα πάρει. Ή θα τη κάνω δική μου ή θα πεθάνω.

Μοσχάτο. Απόγευμα και περπατάμε ξυπόλητοι στην άμμο. Το κύμα μας χαϊδεύει τα πόδια προσπαθώντας να πάρει κάτι από την αύρα μας. Οι γλάροι που μας ακολουθούνε δείχνουν ανέμελοι, εύκολα όμως θα διαπίστωνες πως αγωνίζονται με σθένος να κρύψουν τη ζήλεια τους. Της κρατάω το χέρι και νοιώθω την ανατριχίλα της στη θέα του ήλιου που επιτέλους αγκαλιάζει, κατακόκκινος από έξαψη, τη θάλασσα. Αισθάνομαι πως μπορώ να ακουμπήσω τον ορίζοντα και καταλαβαίνω πως έφτασα στον προορισμό μου. Την αγκαλιάζω κι εγώ. Τη κοιτάζω στα μάτια και της λέω: «Θέλω όλες τις δυσκολίες που θα μου φέρεις». Τη συμφωνία σφραγίζει ένα φιλί. Το πρώτο φιλί και πώς να το περιγράψω… Οι λέξεις, όποιες και να διαλέξω, σε όποια σειρά και να τις βάλω, αδυνατούν να αποδώσουν το μεγαλείο του έρωτα, γιατί τελικά όλος ο έρωτας είναι το φιλί. Είναι και όλα τα άλλα. Και οι μυρωδιές και τα χάδια και το πάθος αλλά χωρίς το φιλί είναι έννοιες που δεν μπορούν να σταθούν στα πόδια τους, παραπατάνε. Σταματάω τη πάρλα. Το βουλώνω. Τώρα το λόγο έχουν δυο χείλη κατακόκκινα. Που δεν μιλάνε, ευτυχώς!
Πειραιάς. Που στο καλό πήγε το Φάληρο;

*****

Φτάνω στο σπίτι. Αναρωτιέμαι, γιατί πάντα στην απώλεια αναπολούμε τις όμορφες στιγμές, αφού αυτό τη κάνει ακόμα πιο οδυνηρή. Μήπως δεν υπήρχαν άσχημες; Πολλές. Τότε; Απάντηση δεν είχα. Έβαλα ένα ποτό και άνοιξα το στερεοφωνικό. Ο Ντύλαν είχε τη δική του άποψη. The answer, my friend, is blowin in the wind. Η απάντηση είναι στο φύσημα του ανέμου; Ή μήπως την απάντηση τη πήρε ο άνεμος; Ανοίγω ασυναίσθητα το παράθυρο. Δεν κουνιέται φύλλο. Χτυπάει το τηλέφωνο. Ο κολλητός μου ο Γιάννης ρωτάει πώς είμαι. Τι περιμένεις να σου πω; Ότι πετάω στα σύννεφα; Έλα ξεκόλλα, ξέχνα την επιτέλους. Άλλαξε σελίδα! Ναι, αυτό θα κάνω…

Εύκολο να το λες. Έχεις όλη τη καλή διάθεση να το κάνεις και είσαι γεμάτος επιχειρήματα: Έλα μωρέ, χαθήκαν οι γυναίκες; Το μοναστήρι να ‘ναι καλά! Δηλαδή τι παραπάνω έχει αυτή; Όλες ίδιες είναι! Θα σε ρίξει κάτω μια γυναίκα; Η ζωή συνεχίζεται! Τα δύσκολα αρχίζουν όταν ξαπλώνεις στο καναπέ. Όταν εισβάλει στο οπτικό σου πεδίο και πάλι η μορφή της. Μόνο που τώρα πια δεν είναι μόνη. Είναι μαζί της κι εκείνος. Η σκέψη και μόνο ότι κάποιος άλλος την αγκαλιάζει, με πνίγει. Σηκώνομαι και πάω στο παράθυρο. Μια ριπή κρύου αέρα μου φέρνει ρίγος. Χωρίζουμε; Γιατί χωρίζουμε; Πώς μπορεί να γίνεται αυτό; Και τα όνειρά μας, τα σχέδια, οι υποσχέσεις; Ο Ντύλαν επιμένει. Ο άνεμος. «Άστα να πάνε Μπομπ. Μας πήρε και μας σήκωσε!»
Τα αφήνω όλα και πάω στο κρεβάτι με την ελπίδα ενός γρήγορου και λυτρωτικού ύπνου. Σιγά μη με αφήσουν. Ο τύπος δεν μένει στο αγκάλιασμα. Συνεχίζει και ο πυρετός ανεβαίνει. Δεν με νοιάζει αν αυτός το ευχαριστιέται. Εκείνο που ρίχνει αλάτι στις πληγές είναι το δικό της αχ. Σαν τρέμει το κορμάκι της και σαν λιγοθυμάει. Είναι δυνατόν να είναι με άλλον και να το απολαμβάνει; Με κοιτάζει με εκείνο το πονηρό ύφος στο βλέμμα της. Είναι και παραείναι…
Αλλάζω πλευρό. Αύριο ξημερώνει μια άλλη μέρα. Ακόμα χειρότερη.

Στιχοι - Μουσική - Τραγούδι: Βασίλης Καζούλης

Φάνης

2010-09-22T12:55:00.003+03:00

Αποκλείεται! Δεν πρόκειται να πάω. Η φωνή ακούστηκε μέσα του σίγουρη και αποφασιστική. Άναψε κι άλλο τσιγάρο. Ένα μικρό τρέμουλο στο χέρι του ήταν η αρχή της πρώτης αμφισβήτησης. Ρούφηξε με μανία τον καπνό. Πού να φτουρήσει. Αέρας κοπανιστός. Σκούρος, με μια υποψία γαλάζιου. Η λάβα που του έτρωγε τα σωθικά ήθελε άλλα πράγματα. Λευκοντυμένα. Πέταξε το τσιγάρο και έβαλε τα χέρια του στις τσέπες προσπαθώντας απεγνωσμένα να σταματήσει το τρέμουλο. Το ήθελε όσο τίποτε άλλο να ξεφύγει από το δόκανο της εξάρτησης. Γνώριζε, καλύτερα από τον καθένα, ότι αργά ή γρήγορα θα φανεί ο θηρευτής και αυτό το άθλιο πράγμα που ονόμαζαν ζωή θα είχε το τέλος που της άξιζε. Κι όμως την αγαπούσε τη ριμάδα, παρά το μαύρο χάλι της, που το έκαναν ακόμα πιο μαύρο οι λευκές νύχτες της στέρησης.
Δεν είχε και πολλούς λόγους να αιτιολογήσει αυτή την αγάπη. Το τελευταίο χάδι της μητέρας του λίγο πριν πεθάνει, το πρώτο φιλί μιας αγάπης που ποτέ δεν απογειώθηκε. Εκείνα τα μελιά μάτια, με το ανεπαίσθητο παράπονο, ήταν που του έδιναν μια δύναμη ανεξήγητη. Α, κι εκείνες οι κουβέντες του δάσκαλου που μιλούσαν για έναν κόσμο δίκαιο, χωρίς διακρίσεις. Μόνο που τώρα πια είχαν ξεθωριάσει. Σχεδόν ξεχαστεί. Η μεγάλη τους διαφορά ήταν η πίστη πως κάποτε τα μάτια θα τα ξανάβλεπε. Σε αντίθεση με τον κόσμο που όχι μόνο δεν θα γινόταν καλύτερος αλλά μέρα με τη μέρα χειροτέρευε. Όπως ακριβώς η ανάγκη του για τη δόση. Μια ανάγκη πέρα και πάνω από τις δυνάμεις του. Χτύπησε με λύσσα τη γροθιά του στο τοίχο του κελιού. Το ματωμένο χέρι και οι σοβάδες που έπεσαν από το ταβάνι δεν περιόρισαν αυτή του την ανάγκη ούτε στο ελάχιστο.
Εικόνες από το παρελθόν πετάχτηκαν μπροστά του ολοζώντανες:

- Έλα ρε μαλάκα, κωλώνεις;
Κοίταξε μια το στριφτό με το “πράμα” που του πρόσφερε ο φίλος του και μια τις κοπέλες που κάπνιζαν και ρέμβαζαν. Αυτό μας έλειπε τώρα, να κωλώσει.
- Ποιος, εγώ;
Πήρε στα χέρια του το τσιγάρο και προσπάθησε να φανεί ήρεμος. Μια έντονη φωνή μέσα του επιχείρησε να τον αποτρέψει να το κάνει. Είχε ακούσει τόσα και τόσα. Όμως πάλι, εδώ καπνίζουν ακόμα και οι γκόμενες. Έλα μωρέ, μια φορά θα δοκιμάσω να δω πως είναι και μετά τέρμα.

- Εγώ θα κρατάω τσίλιες στη γωνία, μπες από τον φωταγωγό και τράβα κατευθείαν στη κρεβατοκάμαρα. Εκεί τα έχει.

- Αφού σας το είπα εκατό φορές. Μόνος μου ήμουν.
- Άμα συνεργαστείς θα πέσεις στα μαλακά. Στο χέρι σου είναι. Μην γίνεσαι κορόιδο.

- Πρέζα έχεις κάνει καμιά φορά ή τη βγάζεις μόνο με σοκολάτα;
- Δεν έχω κάνει και ούτε πρόκειται να κάνω!
Ο ψηλός τον κοίταξε από πάνω μέχρι κάτω με ύφος παραξενεμένο.
- Καλά ρε δικέ μου. Πάσο. Άμα αλλάξεις γνώμη, σφύρα.

Σφύριξε, γαμώτο! Την ώρα που έβγαινε από το ψυχιατρείο της φυλακής μπόρεσε να συνειδητοποιήσει το τίμημα. Υποσχέθηκε στον εαυτό να αλλάξει. Ιδίως τώρα που δεν χόρταινε να βλέπει αυτό το βλέμμα. Τα μάτια τα μελιά. Έψαξε για δουλειά. Τζίφος. Σκόρπια μεροκάματα στη χάση και τη φέξη. Η αλήθεια είναι ότι προσπάθησε. Το πάλεψε με νύχια και με δόντια. Ήταν η περίπτωσή του ξεχωριστή, έπεσε και στη κρίση. Τόσες απορρίψεις δεν τις άντεξε. Ξανακύλησε. Το κορίτσι παραπονέθηκε στην αρχή. Αμέσως μετά προειδοποίησε και στο τέλος έφυγε.
- Μείνε σε παρακαλώ. Θα αλλάξω στο ορκίζομαι. Άρρωστος είμαι αλλά θα γιατρευτώ. Μείνε!
Τα μελιά μάτια δάκρυσαν την ώρα του αποχαιρετισμού. Κάθε δάκρυ και μια ακόμα μαχαιριά στο τρυπημένο του κορμί. Θα αλλάξω! Άλλαξε προμηθευτή. Του έκανε και πίστωση. Τα χρέη τον έπνιξαν. Τράπεζα τούτη τη φορά, να πιάσει τη καλή, να ξεμπλέξει μια για πάντα. Έμπλεξε για τα καλά. Και τώρα χωρίς φράγκο στη τσέπη δεν έχει δόση.
Ξάπλωσε στο κρεβάτι. Άλλη μια λευκή νύχτα έκανε την απειλητική της εμφάνιση. Κρατούσε από το χέρι τον μικρό της γιο, τον Πυρετό και μόλις πέρασε τα κάγκελα τον άφησε να τρέξει χαρούμενος στο φίλο του τον Φάνη. Ο μεγάλος της γιος, ο Πόνος, ήρθε μόνος του μετά από λίγο. Δεν είπε ούτε ένα γεια. Έπιασε αμέσως δουλειά. Στομάχι, χέρια, πόδια. Δουλευταράς, τι να λέμε τώρα. Αποκλείεται! Δεν πρόκειται να πάω. Το επανέλαβε πάλι κι ας ήξερε καλά πως αύριο το πρωί θα πήγαινε. Δεν παλεύεται ο καριόλης…
Ο άντρας πρέπει να ήταν γύρω στα πενήντα. Τα γένια του, αξύριστα για μέρες, τον έδειχναν μεγαλύτερο. Τα μάτια του τον περιεργάζονταν από πάνω μέχρι κάτω. Είχε κάτι το πρόστυχο τούτη η ματιά που του έφερε ανατριχίλα. Ο τύπος χαμογέλασε και φάνηκαν τα κίτρινα δόντια του.
- Και με τι θα με πληρώσεις;
- Περιμένω κάτι λεφτά… Σε μια βδομάδα…
- Ένα χιλιάρικο τα πέντε γραμμάρια.
- Τόσο πολλά;
- Έχει το ρίσκο της η δουλειά στη στενή.
- Εντάξει.
- Πρόσεξε. Άμα περάσει η βδομάδα και δεν με πληρώσεις, εγώ θα πληρωθώ.
- …

Φωτιά. Κουτάλι και βελόνα. Τα λίγα δευτερόλεπτα που χρειάζονται για να ετοιμαστεί η δόση του φαίνονται αιώνας. Τρυπιέται. Πριν ακόμα αδειάσει η σύριγγα νοιώθει τη διαφορά. Η ζεστασιά μέσα του τον πλημμυρίζει. Οι πόνοι, οι σκοτούρες, η μοναξιά, όλα εξαφανίζονται. Νοιώθει άλλος άνθρωπος, γεμάτος σιγουριά και αυτοπεποίθηση. Ο χρόνος τώρα πια κυλάει γρήγορα. Το ταξίδι για τους ψεύτικους κόσμους καλά κρατεί. Για πόσο; Μέχρι που θα αρχίσει να τρέμει από το κρύο κι ας βράζει το σύμπαν από τη ζέστη του καλοκαιριού. Μέχρι την επόμενη φορά. Και τη μεθεπόμενη.
Ο Φάνης βάδιζε στον άδειο διάδρομο όταν τους είδε. Ήταν τρεις, ο τύπος και δυο μπράβοι. Του κόπηκαν τα πόδια. Κοντοστάθηκε. Πίσω του η αποθήκη και ο τοίχος. Προσπάθησε να φανεί ήρεμος.
- Η βδομάδα πέρασε. Τα λεφτά μου μικρέ.
- Αύριο τα περιμένω. Σίγουρα.
- Λυπάμαι, αλλά θα με πληρώσεις τώρα, είπε ο τύπος χαμογελώντας και κατέβασε το φερμουάρ του παντελονιού του.
Ο Φάνης τους επιτέθηκε πρώτος σε μια προσπάθεια να τους αιφνιδιάσει. Δέχτηκε τη πρώτη γροθιά στο σαγόνι και παραπάτησε. Συνέχισε να παλεύει, να χτυπάει, να δαγκώνει. Η δεύτερη γροθιά στο κεφάλι τον ζάλισε και η τρίτη στο στομάχι τον έκανε να διπλωθεί στα δύο. Ένοιωσε, μισοζαλισμένο, να τον κουβαλούνε σαν άδειο σακί στην αποθήκη. Να του κατεβάζουν το παντελόνι.
- Όχι ρε πούστη μου! Όχι αυτό!!

Είναι στο κελί του ξαπλωμένος στο κρεβάτι και κλαίει σαν μικρό παιδί... Τούτη η ντροπή ξεπλένεται μόνο με αίμα. Κρατάει σφιχτά στο χέρι του το κοπίδι. Τα δάκρια στερεύουν. Ώρα είναι. Το αίμα πετάγεται σαν σιντριβάνι και τα βάφει όλα κόκκινα. Σαν να ‘τανε γιορτή. Βγαίνει από μέσα του και παίρνει μαζί του βάσανα, σκοτούρες, ντροπές. Λίγο πριν “φύγει” τα είδε. Ήταν τα μάτια τα μελιά. Του φάνηκε σαν να του έγνεψαν με νάζι.

Στίχοι - Μουσική - Τραγούδι: Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας

Είναι κάτι παιδιά...

2010-09-16T12:08:00.005+03:00

- Μανώλη!
Ο Μάνος πετάχτηκε έντρομος από το κρεβάτι. Η βαριά φωνή του πατέρα του είχε γεμίσει το δωμάτιο.
«Μα πώς με βρήκε; Είναι ποτέ δυνατόν να με παρακολούθησε; Και τώρα τι κάνουμε;» μονολόγησε σχεδόν φωναχτά την ίδια στιγμή που στράφηκε προς την άλλη πλευρά του κρεβατιού αναζητώντας βοήθεια. Δεν υπήρχε παρά μόνο ο τοίχος. Έτριψε τα μάτια του και κοίταξε καλύτερα. Στην αφίσα, που κάλυπτε ένα σημαντικό τμήμα του, ο Φρέντι Μέρκιουρι δεν του έδινε καθόλου σημασία. Τραγουδούσε τη μποέμικη ραψωδία και αυτό το μουσικό αριστούργημα απαιτούσε όλη του τη προσοχή. Θυμήθηκε τους πρώτους στίχους του έργου:

Είναι αυτή η πραγματική ζωή;
Είναι αυτό ακριβώς φαντασία;

Χαμογέλασε μόλις συνειδητοποίησε που βρισκόταν. Ήταν η πρώτη βραδιά που κοιμόταν στο σπίτι του, στο χωριό, από τότε που μετακόμισε στην Αθήνα για τις σπουδές του. Είχε περάσει πολύ γρήγορα ο καιρός από κείνη την ημέρα του Σεπτέμβρη που άλλαξε για τη καλά τη ζωή του. Οι διακοπές των Χριστουγέννων τον είχαν φέρει πίσω στο πατρικό του.
-Έρχομαι, απάντησε στο πατέρα του και ξάπλωσε πάλι στο κρεβάτι για ένα τελευταίο χουζούρεμα. Του άρεσε η θαλπωρή του σπιτιού. Του είχε λείψει και το δωμάτιό του. Πόσα όνειρα, πόσα σχέδια για τη ζωή δεν είχαν ξεφυτρώσει από τούτη τη καμαρούλα! Και πόσες φορές δεν έκλαψε εδώ μέσα κάθε που τα όνειρα μετατρέπονταν σε εφιάλτες. Κάθε φορά που δεν μπορούσε να εξηγήσει την απονιά και τη σκληράδα των ανθρώπων. Εδώ μέσα όμως ήταν και ο μικρός υπολογιστής που του άνοιξε ένα παράθυρο στο κόσμο. Έναν κόσμο που του είχε κλείσει όλες τις πόρτες.
Πάει καιρός που ο Μάνος ανακάλυψε ότι οι γυναίκες δεν τον ενδιαφέρουν. Ήταν μια επώδυνη ανακάλυψη που δεν του ήρθε ουρανοκατέβατη. Το πάλεψε. Είχε δεσμούς με κοπέλες, φίλησε και χάιδεψε το γυναικείο κορμί. Μέχρι και σεξ είχε επιχειρήσει. Όμως κάθε φορά που επέστρεφε στο σπίτι, ένοιωθε το κενό να μεγαλώνει μέσα του. Αντί για χαρά, δυσφορία. Αντί για ικανοποίηση, ενοχές και θλίψη. Βαθειά μέσα του ήξερε ότι ήταν προορισμένος για αλλού κι ας μην ήθελε να το παραδεχτεί. Το πάλεψε, μέχρι που συνάντησε τον Ανέστη. Η φιλία γρήγορα ξεπέρασε την αμηχανία της και μετατράπηκε σε έρωτα. Όταν για πρώτη φορά ένοιωσε τα μπράτσα να τον σφίγγουν, απελευθερώθηκε. Κι όταν η μυρωδιά του κορμιού του σκέπασε τους αισθητήρες της όσφρησης, σιγουρεύτηκε. Ήταν γεννημένος να υπηρετεί το ανδρικό σώμα. Για αυτό τον είχε προορίσει η φύση, αυτό ήθελε να κάνει.
Μόνο που η μικρή κοινωνία του χωριού είχε τους δικούς της κανόνες. Κανόνες που έπρεπε να λάβει σοβαρά υπόψη, αν δεν ήθελε να έρθει σε σύγκρουση με τους δικούς του ανθρώπους και κυρίως με τον πατέρα του. Ο κυρ Αντώνης, έτσι τον φώναζαν όλοι, ήταν διαλεχτό και σεβάσμιο μέλος αυτής της κοινωνίας. Σοβαρός και μετρημένος, δεν έδινε σε κανέναν το δικαίωμα για οποιοδήποτε σχόλιο. Τις καθημερινές στη δουλειά, στο μικρό τσαγκαράδικο που είχε εξελιχθεί σε υποδηματοπωλείο. Τις Κυριακές στην εκκλησιά, με όλη την φαμίλια που φορούσε τα καλά της. Υπόδειγμα. Στο σπίτι, σκληρός και άτεγκτος με τους κανόνες συμπεριφοράς που είχε επιβάλει αλλά και δίκαιος με όλη σημασία της λέξης, πράγμα που τον έκανε αγαπητό στα παιδιά του, παρά το γεγονός ότι η παρουσία του γεννούσε σε αυτά έναν αρχέγονο φόβο.
Ο Μάνος σεβόταν και αγαπούσε τον πατέρα του. Το μόνο πράγμα που δεν ήθελε γι αυτόν ήταν να τον στεναχωρήσει. Έτσι, με πόνο ψυχής, έκρυβε από όλους, το νταλκά του. Πρώτη τον κατάλαβε η αδερφή του. Είχαν πολύ καλή σχέση και αγαπιόντουσαν βαθιά. Αμέσως, χωρίς γιατί και πώς, θέλησε να τον βοηθήσει. Του παρείχε την κάλυψη που χρειαζόταν στις εξόδους του, ενώ μια πολύ καλή φίλη της ανέλαβε χρέη δεσμού. Ο καιρός πέρασε, ο Ανέστης έφυγε και δεν ξαναεπέστρεψε και ο Μάνος, μόλις ξεπέρασε το σοκ του πρώτου χωρισμού, βρήκε διέξοδο στο ίντερνετ. Μετά από πολλές περιπέτειες και ακόμα περισσότερες απογοητεύσεις, γνώρισε τον Σταμάτη, φοιτητή στο τρίτο έτος της Φιλοσοφικής. Η χαρά του ήταν απερίγραπτη όταν μετακόμιζε, μόνος, στην Αθήνα. Τώρα πια θα μπορούσε να ζήσει τον έρωτά του, χωρίς να κρύβεται, χωρίς να είναι αναγκασμένος να τρέχει στα βουνά και στα λαγκάδια.
- Μανώλη! Ακόμα;
- Ντύνομαι, απάντησε ο Μάνος και σηκώθηκε από το κρεβάτι. Θα πήγαιναν με τον πατέρα του στο δάσος για να κόψουν το χριστουγεννιάτικο δέντρο. Η όλη διαδικασία είχε την ιεροτελεστία της. Και παλιότερα είχανε πάει στο δάσος για το δέντρο, μόνο που τότε όλη τη δουλειά την έκανε ο κυρ Αντώνης και ο Μάνος παρακολουθούσε. Σήμερα το δέντρο θα το έκοβε ο Μάνος. Η μέρα ήταν σημαντική. Μέχρι και το αγροτικό οδηγούσε. Ήταν μια ιδιότυπη παράδοση από τον πατέρα στο γιο που ξεκινούσε από μικρά και ασήμαντα πράγματα και με τον καιρό θα έφτανε μέχρι τα κλειδιά του σπιτιού. Η έξαψη είχε καταλάβει τον κυρ Αντώνη. Οι στιγμές ήταν μοναδικές για τον πατέρα. Ο γιος μπορούσε να καταλάβει την αδημονία του αλλά ο ίδιος δεν έκοβε δα και φλέβες. Περισσότερο από οποιαδήποτε τελετή παράδοσης και παραλαβής, ο Μάνος αδημονούσε να στολίσει το δέντρο. Να ανοίξει τα κουτιά με τις πολύχρωμες μπάλες και να τις τοποθετήσει με την προσοχή και το σεβασμό που απαιτούσε η περίσταση. Ρίγησε στη σκέψη του στολισμού. Ο πατέρας που το πρόσεξε, ένοιωσε ικανοποίηση που ο γιος του ζούσε τόσο έντονα τη στιγμή.

*****

Οι μέρες πέρασαν, το δέντρο στολίστηκε με περισσή φροντίδα και το σπίτι μοσχομύριζε από τα γλυκά που ετοίμαζε η κυρά Μέλπω। Η μητέρα του Μάνου ήταν ιδιαίτερα χαρούμενη αυτές τις μέρες που είχε κοντά τον αγαπημένο της γιο। Γνώριζε για τις προτιμήσεις του, η μάνα πάντα ξέρει. Όταν οι υποψίες την έπνιξαν, έβαλε κάτω τη κόρη της και έμαθε. Εξακολουθούσε να τον αγαπά το ίδιο παθιασμένα. Στην αρχή, βέβαια, σοκαρίστηκε. Έκλαψε, χτυπήθηκε για το “κακό” που την βρήκε αλλά η αγάπη υπερίσχυσε. Έκανε τη καρδιά της πέτρα και έγινε “μοντέρνα”. «Το μόνο που θέλω, το μόνο που με νοιάζει είναι η ευτυχία του γιού μου» έλεγε και ξανάλεγε στον εαυτό της. Στο τέλος, όχι μόνο πίστευε αυτό που έλεγε αλλά ήταν έτοιμη να δώσει μάχη για να το υποστηρίξει. Ήταν αυτή που συνέλαβε το σχέδιο που θα εφαρμόζανε στο πρωτοχρονιάτικο τραπέζι.
Ο Μάνος, τρελά ερωτευμένος αυτή την εποχή, ήθελε όσο τίποτα άλλο να μιλήσει για τον έρωτά του. Να πάψει να κρύβεται, να πάψει να υποκρίνεται. Να κυκλοφορήσει στους δρόμους του χωριού με τον Σταμάτη, να φωνάξει σε όλους ότι αγαπάει τούτο το αγόρι με τα μπλε μάτια και τα στιβαρά μπράτσα. Ήταν κάτι που τον απασχολούσε σοβαρά και τον στεναχωρούσε. Ένα πρωί που έπινε καφέ μαζί με την αδερφή του, τον ρώτησε η μητέρα του τι έχει και είναι συννεφιασμένος. Αποφάσισε να ανοίξει τη καρδιά του. Οι δυο γυναίκες αμέσως κατάλαβαν τον πόνο του. Είχε φτάσει πια ο καιρός για σοβαρές αποφάσεις. Ο Μάνος θα μιλούσε στον πατέρα του το μεσημέρι της Πρωτοχρονιάς και αυτές θα τον υπερασπίζονταν με κάθε τρόπο. Ήταν όλοι ικανοποιημένοι από την απόφαση που πήραν, μόνο που μάνα σταυροκοπήθηκε κρυφά.

*****

Όλα ήταν έτοιμα। Η οικογένεια είχε επιστρέψει από την εκκλησία και ο καθένας έκανε τις δουλειές του μέχρι να έρθει η ώρα του φαγητού। Οι γυναίκες πήγαν στη κουζίνα, ο πατέρας βγήκε στην αυλή για ένα τσιγάρο και ο Μάνος πήγε στο δωμάτιό του και τον υπολογιστή για μια καλημέρα και τα χρόνια πολλά με τον Σταμάτη. Η διαπεραστική φωνή της μητέρας ήταν το σήμα για να μαζευτούνε όλοι στο τραπέζι. Η γαλοπούλα μοσχομύριζε και το κρασί ανυπομονούσε να καταναλωθεί. Ο πατέρας σήκωσε το ποτήρι του και ευχήθηκε σε όλους καλή χρονιά. Κοίταξε τον Μάνο και χαμογελώντας του είπε: «Άντε και του χρόνου με μια καλή κοπέλα στο σπίτι μας».

Η ατμόσφαιρα ηλεκτρίστηκε παράφορα. Ο Μάνος αποφάσισε ότι είχε έρθει η μεγάλη στιγμή. Του μίλησε με λόγια απλά και μετρημένα. Του εξήγησε ότι δεν είχε επιλογή γιατί η φύση αποφάσισε γι αυτόν. Του μίλησε για τα όνειρά του, τις επιδιώξεις του, ακόμα και για τον Σταμάτη. Ο κυρ Αντώνης άκουγε αμίλητος. Μόνο το κοκκίνισμα του προσώπου φανέρωνε τη ταραχή του. Χωρίς να πει τίποτα, σηκώθηκε από το τραπέζι και ανέβηκε στο υπνοδωμάτιο.
- Καλό είναι που δεν έβρισε, είπε η μάνα του σε μια προσπάθεια να τον εμψυχώσει. Μόλις το χωνέψει θα κατέβει και θα συνεχίσουμε το φαί μας.
- Θα του μιλήσω κι εγώ, πετάχτηκε η αδερφή του. Όλα θα πάνε καλά.
Άκουσαν τα βήμα του βαριά στη ξύλινη σκάλα. Κατέβαινε. Κατέβηκε. Πλησίασε το τραπέζι και χωρίς να πει κουβέντα σήκωσε το δεξί του χέρι στο ύψος του προσώπου του Μάνου. Στη θέα της ψυχρής κάνης του πιστολιού, τα μάτια του γούρλωσαν. Ο πυροβολισμός έδιωξε αμέσως τον ηλεκτρισμό από το τραπέζι παραχωρώντας τη θέση του στην οδύνη. Ο απέναντι τοίχος βάφτηκε με το χρώμα της ημέρας. Κόκκινο. Η κραυγή της μάνας ακούστηκε σπαραχτική.
- Παιδί μου!
Μόνο ο δεύτερος πυροβολισμός σκέπασε τη κραυγή. Το σώμα του κυρ Αντώνη έπεσε άψυχο πάνω στο στολισμένο δέντρο. Η μπάλα που έπεσε δεν έσπασε. Κατρακύλησε χοροπηδώντας στο πάτωμα αργά και σταμάτησε στη πόρτα της εξόδου.

Στίχοι - Μουσική - Τραγούδι
Κώστας Τουρνάς

Είμαστε ακόμα εδώ...

2010-09-07T20:58:00.004+03:00

- Καληνύχτα!
- Καλό ξημέρωμα…
Ο μεσόκοπος άντρας σηκώθηκε από τη θέση του. Το καφενείο είχε σχεδόν αδειάσει. Η αύρα που σκορπούσε απλόχερα η θάλασσα του έφερε ανατριχίλα. Περπάτησε για λίγο στο κεντρικό δρόμο και έστριψε στο μακρύ σοκάκι που οδηγούσε στο σπίτι του. Τα βήματά του ήταν αργά και νωχελικά, καθόλου σίγουρα. Αν τον έβλεπε κάποιος, πράγμα λιγάκι δύσκολο γιατί η ώρα ήταν περασμένη, θα πίστευε ότι είχε χαθεί. Και δεν θα έπεφτε πολύ έξω. Ο Σπύρος Οικονόμου ήταν χαμένος στις σκέψεις του.
Πάει κι αυτό το καλοκαίρι. Μ’ αρέσει που έλεγες πως θα ήταν το τελευταίο στο νησί. Είχες λογαριάσει χωρίς την κρίση. Παρ’ το απόφαση αγόρι μου, είσαι αιχμάλωτος και οι κομάντος έχασαν το δρόμο. Ακόμα χειρότερα; Κομάντος δεν υπήρξαν ποτέ. Σκέψεις ήταν παρηγοριάς, μιας χαμένης ύπαρξης στο λαβύρινθο της ζωής. Μόνος είσαι σε τούτο το κυκλικό ταξίδι. Εσύ, η θάλασσα και οι αναμνήσεις.
Έφτασε στο σπίτι του. Δεν τον περίμενε κανένας.
Τώρα καλό είναι αυτό ή κακό;
Ένα τελευταίο τσιγάρο, να γαληνέψει τη ψυχή. Λίγη μουσική, να απαλύνει τις σκέψεις. Άνοιξε το ράδιο. Πού ξέρεις, μπορεί και να πετύχαινε κάτι καλό. Οι Stavento αναρωτιούνται Πόσο ακόμα. Ο Σπύρος αναρωτιέται τι στο καλό βρίσκουν σ αυτή τη μουσική. Ποια μουσική; Από πότε το χιπ χοπ έγινε μουσική; Απαγγελία ποίησης, όχι και ποίησης ρε δικέ μου, εντάξει, απαγγελία στίχων συνοδεία πιάνου και λοιπών οργάνων.
Η βραδιά δεν είχε καθόλου τύχη στο ραδιόφωνο. Τη βρήκε μαζεμένη στο σιντόφωνο.

Το δεύτερο τσιγάρο τέλειωσε μαζί με το τραγούδι. Τα παράτησε όλα και πήγε για ύπνο. Το εγχείρημα αποδείχτηκε εξαιρετικά φιλόδοξο. Οι ερωτήσεις, χωρίς να σε ρωτήσουν, ξαναγυρίζουν. Ακόμα πιο επίμονες, ακόμα πιο απαιτητικές. Από μικρό παιδί βρήκε ένα μονοπάτι στη λογοτεχνία. Μετρούσε τα άστρα στη προσπάθειά του για απαντήσεις που θα βόλευαν κάπως την ανήσυχη ψυχή του. Και όταν κάποια στιγμή διάβασε το επίγραμμα του Ελύτη πίστεψε πως τις είχε:

Πριν απ' τα μάτια μου ήσουν φως
Πριν απ' τον Έρωτα έρωτας
Κι όταν σε πήρε το φιλί
Γυναίκα.

Όταν έφαγε τα μούτρα του στο τελευταίο στίχο, στράφηκε στο Ρίτσο και στη παρέα που τον περίμενε:

Αυτοί που περιμένουν στον ξύλινο πάγκο,
είναι οι φτωχοί, οι δικοί μας οι δυνατοί,
είναι οι ξωμάχοι κι οι προλετάριοι,
κάθε τους λέξη είναι ένα ποτήρι κρασί
μια γωνιά μαύρο ψωμί
ένα δέντρο πλάι στο βράχο
ένα παράθυρο ανοιχτό στη λιακάδα.
Είναι οι δικοί μας Χριστοί, οι δικοί μας Άγιοι.

Τώρα που τα χρόνια πέρασαν και είχε φάει τη ζωή με το κουτάλι, τώρα που οι φτωχοί βολεύτηκαν και οι ξωμάχοι ξέχασαν, τώρα που οι δικοί του Άγιοι τα έπιναν παρέα με τους Σατανάδες του χτες, είχε στερέψει από απαντήσεις. Η βουτιά στη μουσική ήταν μια λύση, αλλά μέχρι πότε; Ο αέρας στα πνευμόνια του είχε αρχίσει να στερεύει.
Σε έναν αντικειμενικό παρατηρητή, ο Σπύρος φάνταζε πετυχημένος. Τα είχε καταφέρει με τη δουλειά, μη φανταστείς μεγαλεία, ποτέ δεν τα επιδίωξε. Παρά τη κατάρρευση των μύθων του υπαρκτού σοσιαλισμού, εξακολουθούσε να ψηφίζει Αριστερά κι ας ήξερε για τα καλά πια πως ο κόσμος δεν άλλαζε με εκλογές. Από τη φύση του καλό παιδί, ήταν αγαπητός στη μικρή κοινωνία του νησιού. Για μια εποχή περιζήτητος γαμπρός, ποτέ δεν ενέδωσε στις δεκάδες προτάσεις και άλλα τόσα προξενιά που δέχτηκε. Όχι γιατί ήταν ψηλομύτης ή γιατί έψαχνε τη πριγκίπισσα του παραμυθιού αλλά γιατί δεν μπόρεσε να ξεπεράσει τη πρώτη του αγάπη. Η μορφή της Κατερίνας εισέβαλε φουριόζα στο μικρό υπνοδωμάτιο και με μια άνεση που θα ζήλευε οικοδέσποινα του περασμένου αιώνα έδιωξε όλες τις άλλες σκέψεις. Δεν τον ενόχλησε καθόλου η συμπεριφορά της. Κάθε άλλο, είχε ανάγκη, μια τέτοια βραδιά, λίγο από το χαμόγελό της. Σήμερα δεν θα άφηνε τα γιατί να κυριαρχήσουν. Αρκετά περιπλανήθηκε στα φεστιβάλ της θλίψης, στα πάρτι της μιζέριας και της κακομοιριάς. Σήμερα θα τους έβρισκε αγκαλιασμένους η ανατολή, όπως τους βρήκε τότε η δύση και κείνη η πανσέληνος του Αυγούστου που δεν πρόλαβαν να φωτογραφήσουν.
Είχε πάρει την απόφασή του, όσο δύσκολη κι αν ήταν. Αυτό τον χαλάρωσε και ο ύπνος σφράγισε τη συμφωνία που έκανε με τον εαυτό του. Δεν ήξερε αν ο δρόμος που επέλεξε ήταν η λύση. Θα τον περπατούσε και θα μάθαινε.

Στίχοι, Μουσική, Τραγούδι:Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας

Η διαδρομή

2010-05-18T12:43:00.007+03:00

Για πρώτη φορά χτες συνειδητοποίησα ότι ακόμα και ο Μάης ετοιμαζόταν να μας αφήσει γεια. Ούτε που κατάλαβα τον ερχομό της άνοιξης και δεν ήμουν καθόλου έτοιμος να την αποχαιρετίσω. Απορροφημένος με μια δουλειά που περισσότερο είχε να κάνει με χόμπι και εξόφληση λογαριασμών με τον εαυτό μου, έχασα τα καλύτερα της εποχής. Την ανάπλαση της φύσης, τη παλιγγενεσία με την αέναη διαδοχή γέννησης – θανάτου, αυτό το μέγα μυστήριο της ζωής. Αποφάσισα λοιπόν το πρωί της Κυριακής να κάνω έναν περίπατο, τη γνωστή διαδρομή κατά μήκος της παραλίας που έφτανε μέχρι το παραδοσιακό καφενεδάκι με τα τραπεζάκια έξω. Ειδοποίησα και το φίλο μου το Μιχάλη να έρθει για ένα καφέ. Ο Μιχάλης στο άκουσμα της πρότασης πέταξε από τη χαρά του, επιτέλους αποφάσισες να βγεις από το καβούκι σου, οι καταστάσεις βλέπεις, άσε μας ρε Δημήτρη σε όλα υπάρχει μέτρο, καλά θα τα πούμε από κοντά.
Ξύπνησα από τα άγρια χαράματα γεμάτος αδημονία και προσμονή για όλα αυτά που θα έβλεπα στο δρόμο μου, όλα αυτά που θα άκουγα και θα μύριζα. Δεκάδες Κυριακές κλεισούρας στο γραφείο με το πληκτρολόγιο, τη ψυχρή οθόνη και τη παρέα της λευκής σελίδας που δεν γέμιζε με τίποτα, με έκαναν να νοιώθω σαν το παιδάκι που θα πήγαινε για πρώτη φορά στο λούνα παρκ. Έβαλα τη φόρμα μου, τα αθλητικά παπούτσια και σαν έτοιμος από καιρό ξεπόρτισα με βήμα ταχύ. Δεν ήμουν στην εξοχή για να προϋπαντήσω το Μάη, ήμουν στη στροφή και έπρεπε να βιαστώ για να προλάβω την ανατολή του ήλιου από τα παράλια της απέναντι ηπείρου. Σύννεφα δεν υπήρχαν για να αυτοπυρποληθούν, έμενε να μαζέψει το βλέμμα μου το χρυσάφι που απλόχερα θα σκορπούσε σε ουρανό και θάλασσα η μεγαλοπρεπής εμφάνισή του. Στη γειτονιά μου οι αυλές και οι τοίχοι ευτυχώς ακόμα αντιστέκονται. Οι αυλές, σε ρόλο αιθεροβάμονα, με τα κάθε είδους και απόχρωσης τριαντάφυλλα να φωνάζουν με τη βραχνή φωνή του Λούις Άρμστρονγκ “τι υπέροχος κόσμος” και οι τοίχοι, περισσότερο προσγειωμένοι, με τα κόκκινα γαρύφαλλα που ξεχειλίζουν απ’ τις αυτοσχέδιες γλάστρες να σε προτρέπουν να τον αλλάξεις.
Τα πάντα γύρω μου είχαν συνωμοτήσει. Πολλές φορές την ομορφιά την αναζητούμε στα πιο απίθανα μέρη, ενώ είναι δίπλα μας και μας χαμογελάει. Διέσχισα με μεγάλη ικανοποίηση αυτό το σημείο της διαδρομής και απόλαυσα μέχρι τέλους το πρωινό πάρτι των αισθήσεων. Ακόμα και η συκιά, που μόλις πριν λίγες μέρες τα γυμνά άσπρα κλαδιά της φάνταζαν σαν τα φρικτά μαλλιά της κακιάς μάγισσας, έτσι όπως την είδα γεμάτη σφρίγος και ντυμένη στα πράσινα, μου θύμισε παντρεμένη σαραντάρα στο πρώτο παράνομο ραντεβού της. Ξαφνικά ανακάλυψα ότι είχα μεγάλη ανάγκη όλη αυτή την επαφή με τη φύση και την ευφορία που μου δημιουργούσε. Μαυρισμένη η ψυχή μου εδώ και μήνες από τους τόνους των αρνητικών ειδήσεων, λαχταρούσε για λίγη απόδραση. Είναι απίστευτος όμως ο τρόπος με τον οποίο μας σερβίρουν τις πληροφορίες τα κανάλια. Πρώτα τρομοκρατούν με τον έντεχνο τρόπο που ανακοινώνουν την είδηση και μετά φροντίζουν ο τόνος να τέτοιος ώστε να καταλάβει ο καθένας ότι έρχεται η συντέλεια του κόσμου. Θετικές ειδήσεις απαγορεύονται δια ροπάλου. Λες και επενδύουν στη κατάθλιψη των ανθρώπων.
Η πρωινή αύρα έδιωξε τις τελευταίες μου σκέψεις κι εγώ αφοσιώθηκα στο τοπίο. Χωρίς να το καταλάβω έφτασα στο καφενεδάκι. Ο Μιχάλης ήταν ήδη εκεί και με περίμενε.
- Μεγάλη η χάρη σου δικέ μου. Ήθελα να ‘ξερα, εκτιμάς τη θυσία που κάνω να βρίσκομαι εξήμισυ η ώρα πρωί Κυριακής εδώ και να σε περιμένω;
- Ήθελα να ‘ξερα, εκτιμάς μια τέτοια ανατολή του ήλιου και κατά συνέπεια αυτόν που σε υποχρεώνει να το κάνεις; Καλημέρα!
- Καλημέρα Μητσάρα! Δεν λέω, καλλονή η ανατολή, καλλίστη όμως η ξάπλα. Ας όψεται η στέρηση που μου έχει δημιουργήσει η απουσία σου.
Ήρθαν οι καφέδες στο χοντρό φλιτζάνι. Μερικά πράγματα σε τούτη τη ζωή είναι αδιαπραγμάτευτα. Το πρωί με το που θα ξυπνήσω πίνω ένα ποτήρι ζεστό νες καφέ. Μετά συνεχίζω με γαλλικούς και εσπρέσο. Ε λοιπόν, σε τούτο δω το μέρος, οποιοσδήποτε άλλος καφές εκτός από τον ελληνικό είναι ιεροσυλία. Τράβηξα μια (σφυριχτή) τζούρα και ήρθα στα ίσα μου. Άναψα τσιγάρο και περίμενα το χείμαρρο των απόψεων του Μιχάλη να ξεσπάσει. Δεν άργησε.
- Είδες που σου τα ‘λεγα απ’ το φθινόπωρο ακόμα για το ΔΝΤ και τις συνέπειές του στη ζωή μας; Πάνε σε μια μέρα οι κατακτήσεις του λαού. Φτάσαμε στην δεκαετία του εξήντα κι ακόμα παρακάτω. Και όλα αυτά να παρουσιάζονται σαν μονόδρομος με το βολικό επιχείρημα της χρεοκοπίας. Αμ το άλλο; Το δύο τοις εκατό του τζίρου της Ζήμενς που κατέληγε στα ταμεία των κομμάτων εξουσίας; Έτσι αδιάντροπα να το λένε και να το μολογούνε! Φάγανε τα λεφτά και φορτώνουν τα βάρη στους μόνους που δεν φταίνε. Πιάνουν και κανά μεγαλογιατρό για να στρέψουν την οργή του λαού σε άλλες κοινωνικές ομάδες και όχι στους πολιτικούς που μας κυβερνάνε τόσα χρόνια και που είναι οι μόνοι υπεύθυνοι.
Ο χείμαρρος σταμάτησε για μια γουλιά καφέ. Στα περισσότερα από αυτά που έλεγε ο Μιχάλης συμφωνούσα. Δεν μου άρεσε ο τρόπος που τα έλεγε γιατί μου θύμιζε τις ειδήσεις των καναλιών, τη κινδυνολογία της άλλης πλευράς. Μικρό το κακό. Ποτέ όμως δεν θα μου βγάλεις από το μυαλό την άποψη πως όποιος φωνάζει και χτυπιέται το κάνει γιατί δεν έχει εμπιστοσύνη στα επιχειρήματά του. Εκεί που διαφωνούσα μαζί του ήταν στις ευθύνες. Πάντα οι άλλοι φταίνε, εμείς είμαστε οι αδικημένοι και οι κατατρεγμένοι άρα οι σωστοί. Η διαδρομή μου έφτιαξε το κέφι και είπα να τον πειράξω λίγο, να κάνω τον συνήγορο του διαβόλου.
- Ο λαός, άσε μου τη σπάει αυτή η λέξη που λειτουργεί σαν κολυμβήθρα του Σιλωάμ και μέσα της βαπτίζονται και παίρνουν άφεση αμαρτιών καλοί, κακοί και άσχημοι. Θα στο θέσω απλά. Εμείς όλοι που δεν είμαστε της εξουσίας και της κλίκας της, είμαστε άμοιροι ευθυνών;
- Εγώ προσωπικά δεν τους ψήφισα, αν εννοείς αυτό.
- Δεν είναι μόνο οι εκλογές που αλλάζουν το τοπίο. Ο Μαρξ είχε πει πως αν οι εκλογές άλλαζαν τον κόσμο, οι αστοί θα τις είχαν καταργήσει. Είναι η όλη συμπεριφορά και στάση μας απέναντι σε αυτή την εξουσία που τώρα λοιδορούμε. Πόσοι από αυτούς που διαμαρτύρονται και χαλάνε τον κόσμο για την αδικία και τη βαρβαρότητα, πούλησαν τη ψήφο τους στα δυο μεγάλα κόμματα για μια θέση στο δημόσιο ή για οποιαδήποτε άλλη εξυπηρέτηση; Πόσοι από τους δημόσιους υπάλληλους που θίγονται βαριά από τα μέτρα, δούλευαν και δεν μας δούλευαν;
- Μα, οι κατακτήσεις του εργατικού κινήματος…
- Ποιες κατακτήσεις και ποιο εργατικό κίνημα; Για το δημόσιο μιλάμε για όνομα του Θεού. Εργατικό κίνημα ήταν οι καπνεργάτες το 36, η απεργία στη Πίτσος το 76, η απεργία στη Κόκα Κόλα το 84, οι απεργίες παλιές και νέες στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη Περάματος. Ποιος είναι ο φοβερός και τρομερός εργοδότης στο δημόσιο; Ο άθλιος πολιτικός, ο κάθε υπουργός της συναλλαγής, αυτός που διορίζει αβέρτα και μοιράζει δεξιά και αριστερά επιδόματα γιατί το μαγαζάκι δεν είναι δικό του να το πονάει και στο σπίτι του χρησιμοποιεί μετανάστες και μάλιστα ανασφάλιστους; Και τι μου λες για παράνομες μίζες από τη Ζήμενς; Αυτό είναι το σύστημα, τέτοια κάνει. Δες στην Αμερική, την πρωτεύουσα του καπιταλισμού, το όραμα και ο αυριανός προορισμός όλων των δυτικών κρατών, οι μίζες είναι νόμιμες και στη Κυβέρνηση και στη Γερουσία και στο Κογκρέσο.
Η πείραγμα είχε εξαντληθεί και η ατμόσφαιρα βαρύνει. Ήθελα να του έλεγα και για το ρόλο των συνδικαλιστών, αυτών των άθλιων εργατοπατέρων που εξαργύρωναν την εκδούλευσή τους στην εξουσία με διευθυντικές, βουλευτικές και υπουργικές θέσεις. Να ρωτήσω πού ήταν όλοι αυτοί και τα κόμματα της αριστεράς στις είκοσι μέρες που η κυβέρνηση διαπραγματευόταν με τη τρόικα; Γιατί δεν έγινε μια απεργία, ούτε καν μια διαδήλωση, για να καταλάβουν όλοι ότι κανένα αντεργατικό μέτρο δεν θα περάσει εύκολα και άφηναν τη κυβέρνηση να διαπραγματεύεται δείχνοντας τις δημοσκοπήσεις και λέγοντας ότι έχει τη πλειοψηφία στο τσεπάκι; Προφανώς γιατί όσο πιο σκληρά ήταν τα μέτρα τόσο πιο μεγάλο θα ήταν το σωσίβιο που θα τους γλύτωνε από την απραξία τους. Να πω για το ρόλο της αριστεράς που η μισή φοβάται να προτείνει ριζοσπαστικές λύσεις γιατί αυτές προϋποθέτουν έξοδο από την Ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση και αυτό είναι ένα φετίχ από το οποίο δεν μπορεί ή ακόμα χειρότερα δεν θέλει να ξεφύγει. Και η άλλη μισή (εντάξει λίγο παραπάνω από μισή) που έχει ξεχάσει τον επαναστατικό αγώνα γιατί προφανώς το σταλινικό μοντέλο από το οποίο δεν έχει το κουράγιο να ξεκολλήσει είναι αποκρουστικό για τη μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου και έχει μετατραπεί στο καλύτερο συνδικαλιστικό κόμμα με τα στελέχη της, που μπορεί να μην ξέρουν τη διαφορά σοσιαλισμού - κομμουνισμού, ξέρουν όμως απέξω κι ανακατωτά νόμους, ψηφίσματα, ασφαλιστικά νομοσχέδια και όλα τα σχετικά. Δεν θα άφηνα καμιά συζήτηση, όσο σοβαρή κι αν ήταν, να μου χαλάσει μια τέτοια μέρα. Είδα τον Μιχάλη σκεφτικό και συνέχισα χαμογελώντας:
- Έλα, δες τη θετική πλευρά των πραγμάτων. Δεν χαίρεσαι που θα ξεκολλήσουμε επιτέλους από τον καναπέ και το χαζοκούτι; Που θα ξαναθυμηθούμε λίγη από τη χαμένη ορμή της νιότης μας; Που δεν θα επιτρέψουμε τη γκλαμουριά να μας αφομοιώσει; Και εν πάσει περιπτώσει, με τη γκρίνια και τη μεμψιμοιρία δεν πετυχαίνεις τίποτα. Mη φοβάσαι, εμείς θα ζήσουμε κι ας είμαστε φτωχοί…
Στην επιστροφή είχα χαλαρώσει αρκετά. Η διαδρομή εξακολουθούσε να ήταν το ίδιο όμορφη κι ας μην είχε τη γοητεία και τα χρώματα της χαραυγής. Χωρίς να το καταλάβω άρχισα να σιγοτραγουδάω. Ποιο τραγούδι λέτε;

Στίχοι: Tάσος Λειβαδίτης Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Τραγούδι: Γρηγόρης Μπιθικώτσης

Λαθρομετανάστης

2010-02-17T13:38:00.007+02:00

Ο Ντιμ21 έσπρωξε προς τα πίσω το κάθισμα και τέντωσε νωχελικά τα χέρια του. Άλλη μια μέρα σκληρής και επίπονης εργασίας είχε τελειώσει. Κοίταξε για μια στιγμή την οθόνη του υπολογιστή και γεμάτος ικανοποίηση για το αποτέλεσμα πάτησε το πλήκτρο που ολοκλήρωνε και διέσωζε το έργο του, στέλνοντάς το ταυτόχρονα στα Κεντρικά. Σηκώθηκε και περπάτησε για λίγο σκεφτικός στο στρογγυλό δωμάτιο. Είχε πιάσει τη νόρμα παραγωγής μια ολόκληρη βδομάδα πριν τελειώσει ο μήνας, για τρίτο συνεχόμενο μήνα. Το πρωτοφανές αυτό γεγονός, που σχολιάστηκε μέχρι και στο δελτίο ειδήσεων, είχε αλλάξει άρδην τη ζωή του. Από τη μια έχαιρε της εμπιστοσύνης της Διοίκησης και απολάμβανε τα προνόμια που απέρρεαν από αυτή και από την άλλη δεν μπορούσε να υποφέρει τα σχόλια και το δούλεμα των κολλητών του. Υπήρχαν βέβαια και όλοι αυτοί που τον μισούσαν, άλλοι από ζήλια και άλλοι από συμφέρον, αλλά με αυτούς δεν είχε πρόβλημα. «Καλύτερα να ζηλεύουνε παρά να σε λυπούνται» έλεγε στο εαυτό του κάθε φορά που λάμβανε ανώνυμα μέιλ με βρισιές. Είχε μάλιστα τυπώσει την ελληνική παροιμία και την είχε εισάγει σε μια κορνίζα που είχε τοποθετήσει στο γραφείο του.
Μετά όμως την ανακοίνωση της Διοίκησης ότι σχεδιάζεται η αύξηση της νόρμας παραγωγής, τα υβριστικά μέιλ είχαν πολλαπλασιαστεί και είχαν μετατραπεί σε απειλητικά. Η Προστασία, στην οποία είχε αποταθεί, του απάντησε ότι όλα προέρχονταν από τα τσάγια και μόνο αν αυτά έκλειναν θα μπορούσε να εντοπίσει τους δράστες. Όμως αυτό δεν ήταν της δικαιοδοσίας της και θα έπρεπε να θέσει το ζήτημα στη Διοίκηση. Εδώ ακριβώς ήταν το πρόβλημα. Τα τσάγια, που είχαν δημιουργηθεί πρόσφατα, αποδείχτηκαν εξαιρετικά δημοφιλή. Ήταν εικονικά σημεία διασκέδασης, συνάντησης και ανταλλαγής αρχείων και από κει μπορούσες να στήσεις διάφορες φάρσες, να στείλεις ανώνυμα μέιλ και να λάβεις παράνομο λογισμικό, χωρίς τον ασφυκτικό κλοιό που είχε επιβληθεί εδώ και δεκαετίες στο δίκτυο. Οι αντιφρονούντες τα παρουσίαζαν σαν κατάκτηση του κινήματος, οι κρατούντες σαν προσφορά της Διοίκησης, όλοι όμως απολάμβαναν τη χρήση τους. Ο ήχος της εισερχόμενης κλήσης έδιωξε τις σκέψεις του. Η οθόνη υδραργύρου βγήκε από τον θόλο της οροφής και σταμάτησε μπροστά του. Η αγαπημένη μορφή του Σταμ7 εμφανίστηκε χαμογελαστή και του είπε:
- Γεια σου Σταχάνωφ! Πώς παν τα κέφια;
- Σου έχω πει εκατό φορές να μη με αποκαλείς έτσι. Από τη στιγμή που δεν με καταλαβαίνουν οι φίλοι μου τι να περιμένω από τους άλλους;
- Και πόσοι νομίζεις θα καταλάβουν τι εννοώ αν με ακούσουν να σε αποκαλώ έτσι; Είμαι ο μόνος σε όλη την επικράτεια που εξαργύρωσα το μηνιαίο μπόνους κάλυψης της νόρμας με την ιστορία του ΚΚΣΕ. Ήθελα να έβλεπες τη φάτσα της υπαλλήλου όταν το παράγγειλα. Έκανε δέκα λεπτά να καταλάβει τι ήθελα. Για πες, πιο είναι το περίφημο μπόνους που εξασφάλισες μετά από τόση δουλειά;
- Θυμάσαι το ντριμ ριάλιτι;
- Ποιό λες; Το παλιό εκείνο πρόγραμμα ύπνου που σε μετέφερε σε αρχαίους πολιτισμούς;
-Ακριβώς! Είχα πάθει μια ψύχωση με αυτό όταν τυχαία, μια και μοναδική φορά, με μετέφερε στην Ελλάδα του 2010.
- Μη μου πεις ότι ζήτησες αυτό το πρόγραμμα αντίκα!
- Πάντα βιαστικός. Έχω τη τελευταία του έκδοση όπου μπορείς να διαλέξεις τη χώρα που θέλεις εσύ κάθε φορά που το χρησιμοποιείς. Δεν χρειάζεται να σου πω πια διαλέγω κάθε βράδυ. Έχω μια ψύχωση με το πολιτισμό της Ελλάδας. Από τους πρώτους ποιητές της και τους παλιούς φιλόσοφους μέχρι τους τελευταίους τραγουδιστές. Άσε που την ημέρα μπορείς να το χρησιμοποιείς σαν βιβλίο όπου υπάρχουν τα πάντα που έχουν γράψει οι Έλληνες. Εκατό ζωές δεν θα μου έφταναν για να τα διαβάσω όλα αυτά. Επίσης με το συγκεκριμένο πρόγραμμα μπορείς να ακούσεις τη μουσική των Ελλήνων. Έχει ολόκληρο το μουσικό κουτί του Νταλάρα, το διανοείσαι;
- Ποιος είναι πάλι τούτος;
- Που να σου εξηγώ! Ένας τραγουδιστής είναι που μου αρέσει.
-Τέλος πάντων δικό σου είναι το μπόνους. Εγώ στη θέση σου θα είχα προτιμήσει εικονικές γυναίκες από κάθε χώρα και από κάθε αιώνα. Στα τσάγια κυκλοφορεί η φήμη ότι τα μέλη της Διοίκησης έχουν πετύχει αληθινές επαφές με γυναίκες από άλλους κόσμους.
- Αυτό είναι αδύνατον και το ξέρεις.
- Δεν ξέρω πια τι να υποθέσω. Με τους ρυθμούς που προχωράει η επιστήμη όλα είναι πιθανά. Ας τα αφήσουμε αυτά. Για πες μου τα δικά σου. Τι έκανες με την Μις13;
- Άσε μη μου το θυμίζεις. Δεν βλέπω να υπάρχει μέλλον στη σχέση.
- Μα γιατί; Αφού τη γουστάρεις.
- Κάνω τα αδύνατα δυνατά για να την ικανοποιήσω. Τις προάλλες ο δίσκος μου είχε ανεβάσει χίλιες στροφές το νανοδευτερόλεπτο…
- Έλα!
- Άμα σου λέω! Κόντεψα να τα τινάξω όλα στον αέρα και το παλιοθήλυκο προσποιήθηκε τον οργασμό.
- Υπερβολικός. Που το ξέρεις ότι προσποιήθηκε;
- Ένα από τα προνόμια του έχτρα μπόνους. Μου πέρασαν μια ρουτίνα στον υπολογιστή που διακρίνει πότε μια γυναίκα προσποιείται.
-Απίστευτο! Άμα σου λέω για την επιστήμη. Σε λίγο θα έρθουμε σε πραγματική επαφή, αν δεν έχουν έρθει ήδη τα κοπρόσκυλα της εξουσίας.
Η ώρα είχε περάσει και οι δυο φίλοι αποχαιρετίστηκαν. Η οθόνη έκλεισε και επέστρεψε στη θέση της. Ο Ντιμ21 άνοιξε για λίγο τον θόλο της οροφής. Ένα ολόγιομο φεγγάρι γέμισε το οπτικό του πεδίο και του έκοψε την ανάσα. Έβαλε μουσική. Η φωνή του αγαπημένου του τραγουδιστή γέμισε το χώρο:
Κι όλο περιμένει πάλι τη στιγμή να ξαναρθεί, το καράβι στο λιμάνι θα φανεί…

*****

Όλα ήταν έτοιμα για το βραδινό ταξίδι του Ντιμ21. Τοποθέτησε το πρόγραμμα στον υπολογιστή, ξάπλωσε στο κρεβάτι και έκλεισε τα μάτια. Ένοιωσε τον κυματισμό - ανατρίχιασε, μύρισε το αεράκι - αναζωογονήθηκε. Το δύσκολο κομμάτι του ταξιδιού, το τμήμα της χοάνης μεταφοράς, πέρασε και βρέθηκε στο μαγικό του κόσμο, στη χώρα των θαυμάτων. «Αθήνα διαμαντόπετρα στης γης το δακτυλίδι» αναφώνησε τη γνωστή φράση του Παλαμά, μόλις προσγειώθηκε στον Εθνικό Κήπο, δίπλα στο Ζάππειο. Χρώματα κι αρώματα τον περιβάλλουν από παντού. Το πράσινο κυριαρχεί σε αυτόν τον άτυπο διαγωνισμό χρωμάτων. Χαρούμενες φωνές μικρών παιδιών σμίγουν με τα κουάκ που αφήνουν ανέμελα οι πάπιες στις λιμνούλες. Κάθισε σε ένα παγκάκι και αφέθηκε να απολαμβάνει τις εικόνες, τους ήχους, τις οσμές. «Μακάρι να μπορούσα να ζήσω κι εγώ εδώ!» σκέφτηκε και τον πήρε το παράπονο. Έκλεισε τα μάτια, σε μια προσπάθεια να αναλογιστεί τη δική του θέση σε έναν τέτοιο παραμυθένιο κόσμο, όταν ένοιωσε τη παρουσία δίπλα του.
Τα μάτια του άνοιξαν και μαζί με αυτά άνοιξε και το στόμα του διάπλατα από ανείπωτο θαυμασμό. Δίπλα του είχε καθίσει ένα πλάσμα, που όσο και να προσπάθησε δεν μπόρεσε να βρει κανένα μέτρο σύγκρισης από τον δικό του κόσμο. «Ευτυχώς που δεν με βλέπει» είπε μέσα του και βάλθηκε να την παρατηρεί γεμάτος έξαψη. Ξανθά μαλλιά ελαφρώς κατσαρά που έφταναν μέχρι τη μέση της, πρόσωπο με συμμετρικά χαρακτηριστικά χωρίς να λείπει ή να περισσεύει κάτι. Τα μάτια της υγρά στο χρώμα του ουρανού, τον έκαναν να αναλογιστεί πως αν πράγματι είναι ο καθρέφτης της ψυχής όπως έλεγαν, ο εσωτερικός της κόσμος πρέπει να ήταν πιο πλούσιος ακόμα και από τον εξωτερικό της κόσμο. Ένα κόσμο, που τον προσδιόριζαν δυο στήθη που μάταια προσπαθούσε να τιθασεύσει ένα επαρμένο μεταξωτό πουκάμισο και τον χαρακτήριζαν δυο πόδια, που παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του εφαρμοστού τζιν να τα συγκαλύψει, το μόνο που κατάφερνε τελικά ήταν να δημιουργεί δεύτερες σκέψεις για τη ζωή και το σύντομο του βίου στον καθένα που τα παρατηρούσε. Έκανε να απλώσει το χέρι του και να ακουμπήσει για λίγο τη γυναίκα που βρισκόταν δίπλα του, αλλά το μόνο που κατάφερε ήταν να το περιφέρει άσκοπα στον αέρα. «Καταραμένη εικονικότητα. Βρίσκομαι μέσα στο όνειρο, να πάρει!» έβρισε δυνατά και έφυγε από κοντά της για να μην υποφέρει άλλο. Άρχισε να περιφέρεται άσκοπα στον κήπο βαθιά προβληματισμένος. «Πρέπει να βρω τρόπο να ζήσω αληθινά έστω και μια μέρα σε τούτο τον κόσμο. Να γευτώ, να αισθανθώ όλες τις χαρές του. Να γνωρίσω από κοντά αυτούς τους καταπληκτικούς ανθρώπους. Ποιος ξέρει πόσο ανώτερη θα ήταν τώρα η ζωή όλων μας αν δεν υπήρχε το Σημείο Μηδέν. Και βέβαια να σμίξω με μια τέτοια γυναίκα, να δω από κοντά αν είναι αλήθεια όλα όσα έχω διαβάσει για τις γυναίκες και τον έρωτα του παλιού κόσμου. Αυτός είναι πλέον ο σκοπός της ζωής μου και εκεί θα αφιερώσω όλο μου το είναι». Φανερά ανακουφισμένος από την απόφαση που πήρε επέστρεψε στο κόσμο του και συγκεκριμένα στο σπίτι του.
Άρχισε συστηματικά να ασχολείται με τα τσάγια και οτιδήποτε μπορούσε να βρει εκεί για προγράμματα διακτινισμού και τηλεμεταφοράς. Διαπίστωσε, με λύπη του, ότι τέτοια προγράμματα υπήρχαν μόνο στις κινηματογραφικές ταινίες του παλιού και του νέου κόσμου. Μετά από πολύ ψάξιμο μπόρεσε να εντοπίσει ένα πειρατικό πρόσθετο που βελτίωνε το δικό του λογισμικό. Συγκεκριμένα μπορούσε με αυτό να πάρει από τα ονειρικά του ταξίδια, γεύσεις και μυρωδιές από τους κόσμους που επισκεπτόταν. Το παζάρι για την απόκτησή του ήταν πολύ σκληρό. Αναγκάστηκε να παραχωρήσει όλα του τα προνόμια, να δεσμευτεί για λιγότερη εργασία και να δώσει ακόμα και τη ρουτίνα εντοπισμού του γυναικείου οργασμού. Σε αντάλλαγμα πήρε το πρόσθετο με ανοιχτό κώδικα, ώστε να μπορέσει να το βελτιώσει στο δικό του εξελιγμένο υπολογιστή. Είχε τις απαραίτητες γνώσεις για να το κάνει αυτό. Μόνο που τώρα έπρεπε να βιαστεί, γιατί σε λίγο, με τη συνεχή πτώση της παραγωγικής του εργασίας, θα έχανε και το πρόγραμμα και τον υπολογιστή του. Έπεσε με τα μούτρα στη δουλειά. Αφού μελέτησε ενδελεχώς τον κώδικα του πρόσθετου, έκανε τις βελτιώσεις που έκρινε απαραίτητες και ετοιμάστηκε για το ταξίδι. Το πρωί που ξύπνησε, είχε έντονη στο στόμα του τη γεύση τζατζικιού και το σώμα του μύριζε σανέλ νούμερο πέντε. Γεμάτος ικανοποίηση έσφιξε το χέρι του σε γροθιά και φώναξε δυνατά: «Πάμε γερά!»
Είχε εντοπίσει τον τρόπο με τον οποίο το πρόσθετο επηρέαζε τις συντεταγμένες του χωροχρόνου και εκεί έριξε όλο του το βάρος. Υπολόγισε το έσχατο σημείο αντοχής του συστήματος και ρύθμισε το πρόγραμμα ώστε να ανταποκριθεί στα νέα δεδομένα. Γεμάτος ικανοποίηση από το αποτέλεσμα αλλά και πολύ κουρασμένος από την όλη προσπάθεια, σηκώθηκε για μια βόλτα στο μοναδικό του δωμάτιο, σε μια προσπάθεια να χωνέψει το όλο εγχείρημα. Το ρίσκο που αναλάβανε ήταν τεράστιο. Πρώτα και κύρια το πρόγραμμα ανά πάσα στιγμή μπορούσε να καταρρεύσει και ο ίδιος να χαθεί σε κάποια μαύρη τρύπα του διαστήματος. Αλλά και να μη συνέβαινε αυτό, μετά από τέτοια επιχείρηση, θα γινόταν αντιληπτός από τη Πληροφόρηση και εκτός από κατασχέσεις, υποβάθμιση και αλλαγή στέγης θα περνούσε και από δίκη για παράνομη εισβολή σε απαγορευμένους χώρους. Δεν ήθελε καθόλου να σκεφτεί την ποινή για μια τέτοια καταδίκη. Ήταν τέτοια όμως η λαχτάρα του για μια επαφή με τον παλιό κόσμο που δεν δίστασε καθόλου. Πάτησε το κουμπί και ξάπλωσε στο κρεβάτι έχοντας ήσυχη τη συνείδησή του.

*****

Τούτη τη φορά ο κυματισμός είχε μετατραπεί σε τρικυμία και το αεράκι σε θύελλα. Το κομμάτι της χοάνης δεν ήταν απλά δύσκολο αλλά τρομακτικό. Εκκωφαντικοί κρότοι και απερίγραπτες κραυγές τον έκαναν να χάσει τη ψυχραιμία του. Κουλουριασμένος και τρέμοντας από το φόβο του παρακαλούσε να τελειώσει το μαρτύριο. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, όλα άρχισαν να γυρίζουν με αυξανόμενη ταχύτητα, μέχρι που ο ρυθμός ξέφυγε της αντίληψής του και λιποθύμησε.
Ο επίμονος και επαναλαμβανόμενος ήχος τον έκανε να καταλάβει ότι αυτό που άκουγε ήταν κάτι το διαφορετικό, ερχόταν έξω από τις πτυχές του ονείρου. Άνοιξε τα μάτια του και διαπίστωσε ότι ήταν στο κέντρο της πλατείας Συντάγματος, ακριβώς δίπλα στη σκοπιά του τσολιά. Από το δρόμο περνούσαν σε πορεία πολλοί νέοι άνθρωποι που φώναζαν ρυθμικά όλοι μαζί δεν θα περάσει χτυπούσαν παλαμάκια και πάλι από την αρχή. Πίσω τους με βήμα σημειωτόν ακολουθούσαν αυτοκίνητα και μηχανάκια που ο οδηγοί τους έβριζαν, κορνάριζαν και παρακαλούσαν ταυτόχρονα τους προπορευόμενους να τους αφήσουν να περάσουν. Ο Ντιμ21 εντυπωσιασμένος από το σκηνικό, άφησε τον τσολιά και πλησίασε να δει καλύτερα και κυρίως να καταλάβει τι ακριβώς συνέβαινε. Πέρασε στο δρόμο αμέριμνος, όταν είδε το μηχανάκι να φρενάρει απότομα, να σέρνεται στο δρόμο και τελικά να πέφτει πάνω του. Ο πόνος ήταν άμεσος και οξύς σαν αστροπελέκι. Έπεσε στο πεζοδρόμιο και έπιασε το πόδι του ουρλιάζοντας. Την ίδια όμως στιγμή είχε αρχίσει να συνειδητοποιεί ότι βρισκόταν επιτέλους στο μαγικό κόσμο, όχι πια σε όνειρο αλλά άγνωστο πώς, ήταν εκεί ψυχή τε και σώματι. Σηκώθηκε και άρχισε να χοροπηδά από τη χαρά του.
- Στραβός είσαι, ολόκληρο στόλο από αυτοκίνητα και μηχανάκια, δεν τον είδες; τον ρώτησε αγριεμένος ο οδηγός από το μηχανάκι.
- Καλά είμαι, μια χαρά είμαι είπε ο Ντιμ21 αλλά τα λόγια που πρόφερε του ακούστηκαν στα αυτιά σαν άγνωστη γλώσσα. Άγνωστη ακούστηκε η γλώσσα και στον οδηγό.
- Τι λες; Μίλα ελληνικά!
Αυτό δεν το περίμενε, ενώ καταλάβαινε τα πάντα, όταν μιλούσε ούτε ο ίδιος αντιλαμβανόταν τι έλεγε. Η εξέλιξη αυτή δεν στάθηκε ικανή να τον σταματήσει από το χοροπηδητό του.
- Είσαι βλαμμένος Αλβανέ! διαπίστωσε ο οδηγός, ανέβηκε στο μηχανάκι του και έφυγε.
O Ντιμ21 δεν έδωσε σημασία. Είχε άλλες έγνοιες στο μυαλό του, δεν μπορούσε με τίποτα να πιστέψει αυτό που του συνέβαινε. Προσπαθούσε με κάθε τρόπο να επιβεβαιώνει τη νέα του κατάσταση. Πήγαινε καταπάνω στο διαβάτη που ερχόταν κι αυτός έστριβε την τελευταία στιγμή για να τον αποφύγει. Ένας μάλιστα έπεσε πάνω του και χτύπησαν τα κορμιά τους. Όσο οι περαστικοί τον έβριζαν, τόσο το διασκέδαζε. Σταμάτησε έξω από ένα καφέ και παρατήρησε τους θαμώνες που έπιναν το καφέ τους και συζητούσαν σε παρέες. «Ευκαιρία να δοκιμάσουμε τον περίφημο ελληνικό καφέ» είπε και μπήκε μέσα. Κάθισε σε ένα τραπέζι και ο σερβιτόρος πλησίασε.
- Έναν ελληνικό καφέ, είπε και χαμογέλασε.
- Γουάτ; ρώτησε ο σερβιτόρος έκπληκτος.
Ο Ντιμ21 συνέχεια ξεχνούσε ότι κανένας δεν καταλάβαινε τη γλώσσα που μιλούσε και έκανε με το χέρι του τη κίνηση που φανέρωνε ότι ήθελε να πιει.
- Κόφι;
Έγνεψε καταφατικά το κεφάλι του.
- Γουάτ κόφι; τον ξαναρώτησε και του πρότεινε ένα γυαλιστερό χαρτί που είχε φωτογραφίες με διάφορα ποτήρια. Του έδειξε ένα.
- Εσπρέσο, είπε φεύγοντας ο σερβιτόρος.
Ο καφές ήρθε και όλο λαχτάρα ήπιε μια γερή γουλιά. Η πικράδα που ένοιωσε τον έκανε να κλείσει τα μάτια και να σφίξει τα δόντια. Ο μορφασμός του, έκανε τη μια από τις δυο κοπέλες που βρισκόταν στο διπλανό τραπέζι να χαμογελάσει. Ο Ντιμ21 την παρατήρησε και πρόσεξε ότι έμοιαζε πολύ με την ιδανική κοπέλα του Εθνικού Κήπου. Το χαμόγελό της το εξέλαβε σαν σήμα αποδοχής. Πήρε το καφέ του και πήγε στο τραπέζι των κοριτσιών. Τα κορίτσια άνοιξαν το στόμα τους από την έκπληξη με τον ίδιο τρόπο που το είχε κάνει και ο ίδιος, όταν είδε την κοπέλα στο παγκάκι. Την κίνηση που έκανε δεν τη σκέφτηκε καθόλου, έγινε από μόνη της. Άπλωσε το χέρι του, έπιασε το στήθος της κοπέλας και το έσφιξε με θαυμασμό.
Η σκηνή που ακολούθησε εξελίχθηκε με κινηματογραφική ταχύτητα. Οι κοπέλες πετάχτηκαν πάνω, άρχισαν να ουρλιάζουν και οι καφέδες έπεσαν στο πάτωμα. Μια κυρία από δίπλα άρχισε να φωνάζει σε έξαλλη κατάσταση δράκος πιάστε τον! ΟΝτιμ21 έκπληκτος και γεμάτος απορία οπισθοχώρησε, ρίχνοντας και από άλλο τραπέζι τους καφέδες και τα νερά. Είδε τον σερβιτόρο και δυο νεαρούς να κινούνται απειλητικά προς το μέρος του και τράπηκε σε φυγή. Η καρδιά του χτυπούσε δυνατά και έτρεχε σαν χαμένος χωρίς να ξέρει που πηγαίνει. Οι διώκτες πίσω του αυξάνονταν όπως και οι φωνές τους.
- Δράκος, κλέφτης, πιάστε τον!
Κάποιος του έβαλε μια τρικλοποδιά και σωριάστηκε στο έδαφος. Έπεσαν πάνω του καμιά δεκαριά και άρχισαν να τον γρονθοκοπούν με μανία.
Το ξύλο σταμάτησε μόλις ακούστηκε μια σφυρίχτρα. Είδε δυο άντρες με ομοιόμορφη στολή να πλησιάζουν. «Σώθηκα, θα είναι η Προστασία» σκέφτηκε ανακουφισμένος. Οι δυο άντρες πλησίασαν και ρώτησαν το σερβιτόρο που εξακολουθούσε να το κρατάει κάτω, τι συμβαίνει. Ο σερβιτόρος λαχανιασμένος άρχισε να λέει ότι είναι μανιακός, δεν πλήρωσε το λογαριασμό του και έβαλε χέρι σε δυο κοπέλες μπροστά σε όλο τον κόσμο.
Ο αστυνομικός απευθύνθηκε στον Ντιμ21.
- Γιατί τα έκανες όλα αυτά;
- Δεν έκανα τίποτα, απάντησε και κανείς δεν κατάλαβε τι είπε.
- Λαθρομετανάστης, είπε ο άλλος αστυνομικός και του φόρεσε χειροπέδες.
Στο δρόμο για το τμήμα τον ρώτησαν αν έχει χαρτιά αλλά ο Ντιμ21 τους κοίταζε χωρίς να μιλάει πλέον.
- Χεβ πέιπερς ρε μούλε;
Πάλι δεν απάντησε.
- Για Αφγανός μοιάζει και η φάτσα και η γλώσσα του. Θα τον δηλώσουμε στο αυτόφωρο παράνομο μετανάστη χωρίς χαρτιά από το Αφγανιστάν.
- Και τι θα γίνει στο αυτόφωρο; ρώτησε ο άλλος αστυνομικός
- Τι θες να γίνει; Ότι γίνεται πάντα. Θα καταδικαστεί και θα διαταχθεί η απέλασή του. Συνηθισμένα πράγματα.
Ο Ντιμ21 άρχισε να συνειδητοποιεί ότι το όνειρο μετατρέπονταν σε εφιάλτη. Έφτασαν στο τμήμα και τον οδήγησαν στο κελί του υπογείου. Ο ειδικός φρουρός ξεκλείδωσε τη πόρτα του κελιού. Την ώρα που ένοιωσε τη δυνατή κλωτσιά στα οπίσθια, άκουσε από το ραδιόφωνο του σκοπού τη φωνή του αγαπημένου του τραγουδιστή:
Μα ποιο είναι κείνο το όνειρο που βγαίνει πάντα αλήθεια…

Στίχοι: Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου - Μουσική: Απόστολος Καλδάρας
Τραγούδι: Γιώργος Νταλάρας

Οι παλιές αγάπες πάνε στο Παράδεισο(;)

2010-01-29T14:22:00.004+02:00

Γυναίκα στο παράθυρο - Σαλβαντόρ Νταλί

- Τελικά φεύγεις αύριο;
- Ναι, αλλά έχουμε ένα ολόκληρο βράδυ να περάσουμε μαζί!
Η βαριά πόρτα του αεροπλάνου έκλεισε με θόρυβο και για μια στιγμή τον επανέφερε στη πραγματικότητα από τη βουτιά που είχε κάνει στις προ εικοσιπενταετίας αναμνήσεις του. Για μια στιγμή.
Ανατρίχιασε και χωρίς να το καταλάβει έσφιξε το χέρι της που κρατούσε εδώ και ώρα στο δικό του. Δεν ήξερε αν αυτό έγινε εξ αιτίας της δροσερού αέρα που ήρθε αναπάντεχα από τη μεριά της θάλασσας ή γιατί συνειδητοποίησε τη μοναδικότητα της στιγμής, μιας στιγμής συναισθηματικά φορτισμένης σε τέτοιο βαθμό, που του έφερνε δάκρυα στα μάτια. Συγκρατήθηκε. Καθισμένοι πάνω στο πέτρινο πεζούλι που είχε κτιστεί κατά μήκος της ακτογραμμής, έβλεπαν το ηλιοβασίλεμα της Πέτρας. Ο ήλιος βυθιζόταν στη θάλασσα και μια πολύχρωμη γραμμή, στην οποία κυριαρχούσε ένα βαθύ πορτοκαλί, ξεκινούσε από το σημείο της ένωσης, περνούσε ανάμεσα από τις δυο βραχονησίδες και έφτανε μέχρι τα πόδια τους. «Άραγε είναι τόσος όμορφος ο κόσμος ή μου έχει φορέσει παραμορφωτικούς φακούς η αγάπη;» Μέσα σε τούτη τη πανδαισία χρωμάτων και συναισθημάτων βρήκε το χρόνο (και την όρεξη) να φιλοσοφήσει.
«Αδιόρθωτος! Πάντα έτσι ήμουν ο μαλάκας» μονολόγησε και ένα χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη του. Έριξε μια γρήγορη ματιά στο εσωτερικό του αεροπλάνου. Οι ίδιες γνωστές και μονότονες σκηνές. Στο βάθος η αεροσυνοδός ετοιμαζόταν για την καθιερωμένη επίδειξη. Έβαλε τα ακουστικά στα αυτιά του και η μουσική γέμισε τον κόσμο του. Έκανε ακόμα πιο όμορφο το σκηνικό των αναμνήσεων.
Περπάτησαν αγκαλιασμένοι κατά μήκος της παραλίας. Από τη μια ο ήχος από το αναιμικό κύμα που ερωτοτροπούσε με τα χαλίκια και κρυφά φλέρταρε και με πόδια τους. Από την άλλη η απαλή μουσική των Πυξ Λαξ. Η φωνή του Φίλλιπου ιδιαίτερα ευαίσθητη σε τούτο το τραγούδι:

Αγάπης φως της γης ταξίδια
μαύρα παράξενα παιχνίδια
στο φως του ήλιου θ' ακουμπήσω
το καλοκαίρι να μυρίσω.

Μ' άσπρο πανί θα ταξιδέψω
μικρό κορίτσι θα σε κλέψω
όσο αγαπάω μένω πίσω
κι όλο μ' αφήνεις να σ' αφήσω

«Πλήρωμα σκάφους σε θέση απογείωσης». Η φωνή του πιλότου τρύπωσε ανάμεσα στο κενό που έχουν μεταξύ τους τα τραγούδια. Έσφιξε με δύναμη το μπράτσο του καθίσματος. Πάντα αυτή η στιγμή, παρ’ όλα τα ταξίδια του, ήταν δύσκολη. Ένοιωσε τη γη να φεύγει κάτω από τα πόδια του και το κενό στη βουβωνική χώρα. Το σκάφος οριζοντιώθηκε και ο Στέφανος ξεφύσησε με ανακούφιση. Άνοιξε για λίγο τα μάτια.
Πετούσαν στα σύννεφα. Πήγαιναν για το ξενοδοχείο και για μια στιγμή συλλογίστηκε ότι δεν περπατάνε απλώς. «Μα πως μπορεί να συμβαίνει αυτό;» αναρωτήθηκε. «Αύριο φεύγω όχι μόνο από το νησί αλλά και από τη χώρα. Το πιθανότερο είναι να μην ξαναϊδωθούμε ποτέ και ούτε γκρίνιες, ούτε παράπονα, ούτε μιζέρια. Μόνο χαρά και προσμονή για τούτη τη τελευταία νύχτα μας. Εντάξει, είναι το σεξ που ακολουθεί, αλλά μπορεί αυτό όσο καλό και να είναι (και παραείναι καλό) να καλύψει τη πραγματικότητα; Και η απώλεια; Το γεγονός ότι δεν θα ξαναζήσουμε αυτές τις υπέροχες στιγμές δεν θα έπρεπε να μας γεμίζει απελπισία; Είναι η αγάπη τόσο δυνατή που τα σκεπάζει όλα και μας επιβάλει να ζήσουμε τη στιγμή χωρίς σκιές, χωρίς δεύτερες σκέψεις;»
«Θα πάρετε κάτι;» Η αεροσυνοδός με ένα αστραφτερό χαμόγελο περίμενε την απάντησή του. «Καφέ» είπε και τόνισε την λέξη. Είχε πιεί ένα νες στο σπίτι με το που σηκώθηκε από το κρεβάτι και ένα καπουτσίνο στο αεροδρόμιο. Ο γαλλικός ήταν ότι πρέπει τώρα, άλλωστε μια ποικιλία του χρειαζόταν για να μπορέσει να πιει και τους είκοσι καφέδες, που ειδικά για τούτη τη μέρα είχε προγραμματίσει.
Άνοιξαν το μίνι μπαρ και πήραν από μια παγωμένη Bud. Βγήκαν για λίγο στο μπαλκόνι. Η νύχτα φουριόζα είχε εισβάλει από παντού και στο διάβα της είχε μαζέψει την αύρα από τη θάλασσα και μ’ αυτή παρηγορούσε τη πυρωμένη γη. Αγκαλιάστηκαν. Ασυναίσθητα έψαξαν για το φεγγάρι, μόνο αστέρια και αυτά ντροπαλά. Η φωνή του Μητροπάνου του ράγισε τη καρδιά.

Τ' αυγουστιάτικο φεγγάρι δεν το βρήκαμε
πιο νωρίς ήρθ' ο Σεπτέμβρης και χαθήκαμε
πώς χωρίσαμε με τόση ευκολία…

«Το ποτήρι σας παρακαλώ». Η αεροσυνοδός είχε ξεχάσει το χαμόγελό της στο σερβίρισμα. Από τα μεγάφωνα ακούστηκε η φωνή του πιλότου. «Κυρίες και κύριοι πετάμε στα τριάντα χιλιάδες πόδια και υπολογίζουμε άφιξη στη Μυτιλήνη σε είκοσι λεπτά. Ο καιρός στο έδαφος βροχερός». Το προετοίμαζε καιρό τούτο το ταξίδι. Εδώ και πέντε μήνες που ανέλαβε διευθυντής δικτύου νήσων Αιγαίου, στο τμήμα πωλήσεων της πολυεθνικής, ήξερε ότι κάποια στιγμή θα πήγαινε και στη Λέσβο. Ήταν όμως τόσο πολλές οι υποχρεώσεις και τα τρεξίματα που απέρρεαν από τα νέα του καθήκοντα που σχεδόν το είχε ξεχάσει. Ακόμα και τα βράδια, όταν μετά από δεκαπέντε ώρες εξαντλητικής εργασίας έκλεινε τα μάτια, δεν προλάβαινε να οργανώσει τις συνηθισμένες αποδράσεις του μυαλού του. Στοιχεία πωλήσεων, αριθμοί και ποσοστά τον πλάκωναν μέχρι να τον πάρει ο ύπνος. Ένας ύπνος βαθύς και χωρίς όνειρα.
Την ήθελε την προαγωγή στη δουλειά του, την επιζητούσε. Εκτός από ηθική ανταμοιβή, μια αναγνώριση για τη μέχρι τώρα προσφορά του, ήταν και τα λεφτά παραπάνω. Πόσο μάλλον σε μια τέτοια εποχή με την οικονομική κρίση και τα επακόλουθά της. Τον εξιτάριζε όμως και η εξουσία που απέκτησε ξαφνικά. Για πρώτη φορά βρέθηκε σε δικό του γραφείο, είχε εταιρικό αμάξι πολυτελείας, τη δική του αποκλειστική γραμματέα και ένα τμήμα από δέκα πωλητές, όλοι υπό την προσταγή του.
«Στις προσταγές σου κυρία μου!» Η Ζωή τον τράβηξε από το χέρι, σχεδόν τον έσυρε μέσα στο δωμάτιο. Έπεσαν με τα ρούχα στο κρεβάτι. Το φιλί που ακολούθησε, περίεργα πως, δεν ήταν αγχωμένο. Ήταν τρυφερό, σε τέτοιο σημείο, που μια γλυκιά ζάλη άρχισε να τον περιβάλει. Ξάπλωσε ανάσκελα, έκλεισε τα μάτια και άφησε τη Ζωή να κάνει παιχνίδι. Χαλαρός, όσο ποτέ άλλοτε, απολάμβανε τα φιλιά και τα χάδια μέχρι που το μέλι κάλυψε όλο του το σώμα. Τα πάντα είχαν κολλήσει. Προσπάθησε να ανοίξει τα μάτια του, μάταια. Ο Μορφέας φάνηκε στο δωμάτιο με απειλητικές διαθέσεις. Δεν επιχείρησε να αντισταθεί, σαν έτοιμος από καιρό, παραδόθηκε στην αγκαλιά του. Ξύπνησε περασμένες δέκα και το μόνο που αντίκρισε ήταν ένα σημείωμα σε ένα χαρτί πάνω στο μαξιλάρι της και ένα λευκό γαρύφαλλο, από τη γλάστρα της βεράντας, δίπλα του. Άρχισε να διαβάζει την ίδια στιγμή που ένας κόμπος στο λαιμό του έκοβε την ανάσα.

Στέφανε,
Μη λυπάσαι. Όλο μου το είναι γνωρίζει ότι ειδικά σήμερα ήθελες να με ευχαριστήσεις. Να ξέρεις ότι το έκανες με τον καλύτερο τρόπο. Όλη τη νύχτα σε παρακολουθούσα να κοιμάσαι. Σου χάιδευα τα μαλλιά και σου τραγουδούσα. Ήθελα να σου μεταφέρω λίγο από τη ψυχή μου, να σε συνοδεύει σε τούτο το μακρινό σου ταξίδι. Ήσουν τόσο ήρεμος, τόσο όμορφος! Ζήλεψα για λίγο που δεν θα σε έχω δίπλα μου τα δύσκολα βράδια του χειμώνα, αλλά μέχρι εκεί. Θα είμαι ευτυχισμένη, όταν θα ξέρω ότι είσαι καλά. Σε αγάπησα χωρίς ανταποδοτικά τέλη. Μακάρι να σε ξαναδώ.
Ζωή.

«Πλήρωμα σκάφους σε θέση προσγείωσης». Άνοιξε τα μάτια και έριξε μια ματιά από το παράθυρο. Δεν μπόρεσε να ξεχωρίσει τίποτα. Η ομίχλη είχε σκεπάζει τα βουνά και η ορατότητα ήταν χαμηλή. Ένοιωσε τις ρόδες να ακουμπάνε στο έδαφος και το αεροπλάνο να φρενάρει και να τρίζει ολόκληρο. «Επιτέλους!» Στην αίθουσα αναμονής δεν τον περίμενε κανείς. Ποτέ δεν ειδοποιούσε για την πρώτη του επίσκεψη. Ήθελε να αποκτήσει δική του άποψη για τη δουλειά και τις δυνατότητές της, πριν τον παραμυθιάσουν οι τοπικοί αντιπρόσωποι. Θα έκανε μια γρήγορη έρευνα αγοράς στη πόλη και νωρίς το απόγευμα θα περνούσε και από τον αντιπρόσωπο. Το βραδάκι θα συναντούσε τη Ζωή. Ήταν πολύ εύκολο να τη βρει κι ας είχαν περάσει τα χρόνια. Ένοιωσε το τρέμουλο της φωνής της στο τηλεφώνημα. Ένα ρίγος διαπέρασε όλο του το κορμί. «Είναι δυνατόν; Μετά από τόσα χρόνια και να κάνω σαν σχολιαρόπαιδο;» αναρωτήθηκε και απάντηση δεν πήρε. ΄
«Θα πάμε για φαγητό; τον ρώτησε ή Ζωή.
«Ένα εσπρεσάκι πρώτα, στη καφετέρια, να τα πούμε με την ησυχία μας και μετά» της απάντησε.
Στο μπαρ του αεροδρομίου ήπιε έναν ελληνικό στα όρθια και πήρε ταξί για τη πόλη. Στο ράδιο του ταξιτζή, ο Λαυρέντης με τον Νιόνιο τραγουδάνε και το διασκεδάζουν:

Και τι ζητάω, τι ζητάω
Μια ευκαιρία στον παράδεισο να πάω…

Άρχισε να σκέφτεται εντατικά:
«Εδώ που τα λέμε δεν είναι και το ευκολότερο πράγμα αυτή η συνάντηση. Η Μάρω Βαμβουνάκη περιγράφει στο ομώνυμο βιβλίο της μια τέτοια συνάντηση με μελανά χρώματα. Η ηρωίδα της επιστέφει στο γενέθλιο τόπο με μια τεράστια λαχτάρα να δει την πρώτη της αγάπη. Μιαν αγάπη, που το πέρασμα του χρόνου την εξιδανίκευσε και την τοποθέτησε πάνω απ’ όλα. Όμως η συνάντηση υπήρξε καταστροφική. Ο ήρωας σε μαύρο χάλι, παχύς και με αραιωμένα μαλλιά, με ψόφια μάτια και άδειο βλέμμα. Χαρακτηρίζει μέσα της τη συνάντηση μνημόσυνο της παλιάς αγάπης και φεύγει βιαστικά προσπαθώντας να κρατήσει ανέπαφη την ανάμνησή της. Φευ! Διαπιστώνει τελικά ότι έχει πεθάνει και σαν τέτοια πήγε στο παράδεισο, καθαγιασμένη και εξωραϊσμένη, με τη νοσταλγία να τη μνημονεύει και να τη δοξάζει. Τελικά δεν αποκλείεται να πάθω τα ίδια ή ακόμα χειρότερα να τα πάθει η Ζωή».
Ένοιωσε τον ιδρώτα να τον περιλούζει. Ξέσφιξε λίγο τη γραβάτα του.
«Φτάσαμε κύριος».
Κατέβηκε από το ταξί και μπήκε στο ξενοδοχείο. Πήγε κατευθείαν για μπάνιο, το είχε μεγάλη ανάγκη αυτή τη στιγμή. Παράγγειλε ένα φρέντο και τον απόλαυσε στο μπαλκόνι του δωματίου. Λίγα μέτρα πιο πέρα η θάλασσα λυσσομανούσε. Τα κύματα, στοιχισμένα και με απόλυτη ακρίβεια, έπεφταν στη στεριά και πέθαιναν νικημένα αλλά περήφανα που εκτέλεσαν την αποστολή τους.
«Εγώ θα το κάνω και ας είναι καταστροφή, το χρωστάω στον εαυτό μου!» είπε με πείσμα και τράβηξε μια γερή τζούρα καπνού που τον ζάλισε.
«Δηλαδή τι μπορεί να έχει πάθει η Ζωή; Στην ομορφιά των νιάτων της θα έχει προστεθεί η γνώση και η σοφία μιας γυναίκας που πολέμησε με πείσμα και αξιοπρέπεια για τη ζωή της. Κι αν τα χαρακτηριστικά της έχουν αμβλυνθεί από το χρόνο, η ηρεμία και η σύνεση θα τα έχουν κάνει ακόμα πιο αξιαγάπητα. Για να μη πούμε για την εμπειρία μιας σαρανταπεντάρας. Ουάου!»
Η τελευταία σκέψη τον γέμισε κέφι και αισιοδοξία. Ντύθηκε και ξεκίνησε γεμάτος αυτοπεποίθηση για τη δουλειά. Η μέρα κύλισε με εξαιρετικούς ρυθμούς. Ο Στέφανος είναι στο ξενοδοχείο και ετοιμάζεται για την βραδινή συνάντηση. Μόλις έχει τελειώσει το ξύρισμα και κοιτάζεται στο καθρέφτη. Του αρέσει αυτό που βλέπει, του χαμογελάει και του κλείνει το μάτι. Ντύνεται και φεύγει με βήμα αποφασιστικό και σίγουρο. Φτάνει στη καφετέρια και ρίχνει μια ματιά στο εσωτερικό της. Ήταν εκεί και ήταν η Ζωή! Τον είδε και του χαμογέλασε. Το βλέμμα της του έκοψε τα πόδια, για λίγο. Είδε τα μάτια της, έχασε τον κόσμο και ένα πράγμα μόνο μπόρεσε να σκεφτεί:
«Λυπάμαι Μάρω, αλλά οι παλιές αγάπες δεν πάνε στο παράδεισο. Είναι ο Παράδεισος!»

Στίχοι: Μάρω Μαμβουνάκη Μουσική: Φίλιππος Πλιάτσικας

ΥΓ.1Έπαιξα λίγο με τις λέξεις (σαν παιδί κι εγώ...). Αυτό που ήθελα να πω, είναι ότι οι πραγματικές αγάπες (παλιές, νέες, μελλοντικές) δεν χωράνε σε καλούπια, δεν καθορίζονται από νόμους και πολύ περισσότερο από νομοτέλειες. Είναι αποκλειστικό προνόμιο του καθένα μας να τις ερμηνεύσει, να τις κατανοήσει. Αυτές θα συνεχίσουν να μας βασανίζουν και να κάνουν τη ζωή μας καλύτερη (ή χειρότερη...)

ΥΓ2. Το εκπληκτικό αυτό τραγούδι, κόσμημα της νεοελληνικής δημιουργίας, το αφιερώνω σε όλους και όλες με την ευχή: Μεγάλες και αληθινές αγάπες να συνοδεύουν πάντα τη ζωή σας!

Η ζωή μας είναι μόνο οι αναμνήσεις μας

2010-01-11T14:55:00.004+02:00

Ο ήχος, αν και ερχόταν από πολύ μακριά, ακούστηκε απειλητικός. Προσπάθησα να μη δώσω σημασία και επικεντρώθηκα σε αυτό που έκανα το τελευταίο διάστημα, το απόλυτο τίποτα. Ήμουν ξαπλωμένος σε μια αιώρα, στη μέση του πουθενά, ένα δροσερό αεράκι χτυπούσε κατευθείαν στο πρόσωπο και τα μάτια μου ήταν καρφωμένα στο απέραντο γαλάζιο. Κανένα συννεφάκι δεν σκίαζε το κάδρο μου, κανένας ήχος δεν αποσπούσε τη προσοχή μου. Κανένας; Το κακό είχε γίνει και ακόμα χειρότερα πλησίαζε με απίστευτη ταχύτητα. Τώρα πια δεν ήταν ένας συνηθισμένος ήχος, έστω και απειλητικός, ήταν ό,τι πιο τρομακτικό είχα ακούσει στη ζωή μου, ήταν οι καμπάνες της κόλασης. Επιχείρησα να προφυλαχτώ, κλείνοντας με τα δυο χέρια και πιέζοντας με δύναμη τα αυτιά μου, μάταια. Με πήρε και με σήκωσε. Έπεσα από την αιώρα και άνοιξα τα μάτια.
Ο απόκοσμος ήχος είχε σταματήσει. Έριξα μια γρήγορη ματιά στο δωμάτιο. Όλα ήταν στη θέση τους. Το κλιματιστικό, ακριβώς απέναντί μου, δούλευε πυρετωδώς. Πρέπει να είχε ξημερώσει γιατί πίσω από τις αδιαφανείς κουρτίνες μια αδιόρατη λάμψη, ένα μουντό φως καλύτερα, φανέρωνε ότι ο ήλιος είχε αρχίσει το καθημερινό του ταξίδι. Για μια στιγμή μου πέρασε από το μυαλό ότι έγινε σεισμός. Κοίταξα το φωτιστικό στο ταβάνι, ακίνητο. Άκρη δεν έβγαλα και άλλαξα πλευρό, όταν τα σημάδια της αποκάλυψης μου φανερώθηκαν πάλι με τον γνωστό ήχο. Δεν μπορεί να μου συμβαίνει αυτό! Ο τρόμος σφήνωσε στο λαρύγγι και μου έκοψε την αναπνοή, η καρδιά μου άρχισε να χτυπά δυνατά και ακανόνιστα. Η στιγμή ήταν πολύ δύσκολη και στα δύσκολα παίρνω μπρός. Γύρισα πάλι πλευρό, άπλωσα το χέρι μου στο κομοδίνο και σήκωσα το τηλέφωνο. Ένας χείμαρρος από λέξεις, που σχημάτιζαν κυρίως βρισιές, με παρέσυρε σαν κλαδί φυλλοβόλου δέντρου το φθινόπωρο και με ξύπνησε για τα καλά.
- Καλημέρα Πάνο, απάντησα και προσπάθησα να δείχνω ήρεμος αν και κατά βάθος πολύ θα ήθελα να τον κάνω μαύρο στο ξύλο με ένα μπαστούνι του μπέιζμπολ. Αυτό πάλι πως μου ’ρθε; Πολλές αμερικάνικες ταινίες βλέπω. Ενυγουέυ.
- Ποια καλημέρα ρε χαμένε! Στις δύο το μεσημέρι λένε καλησπέρα. Πώς την έχεις δει έτσι τη δουλειά; Θα χάσουμε και αυτό το μπάνιο; Ακούστηκε με μια ιερή αγανάκτηση στη φωνή. Δεν με έπαιρνε για δικαιολογίες, με τίποτα όμως.
- Έρχομαι! Σε δυο λεπτά είμαι πλαζ. Έκλεισα το τηλέφωνο και αναρωτήθηκα τι στο καλό είχα πάθει και δεν μπορούσα να ξυπνήσω σαν άνθρωπος. Όσο κι αν έψαξα απάντηση δεν βρήκα. Βρήκα όμως το μαγιό μου, το φόρεσα βιαστικά και κατέβηκα τρέχοντας τις σκάλες του ξενοδοχείου. Η πλαζ, στο Τολό, εκείνο το αυγουστιάτικο πρωινό ήταν πήχτρα στο κόσμο. Ξόδεψα το ένα μου λεπτό, περπατώντας ανάμεσα σε ξαπλωμένα κορμιά, κάτω στην άμμο την ψιλή. Κοιτάζει; αναρωτήθηκα και συνέχιζα να ψάχνω, όταν επιτέλους τον είδα. Ήταν εκεί, σε μια συστάδα από ομπρέλες και σεζλόγκ, αδύνατος σαν τσίρος. Το μόνο πράγμα που ξεχώριζε πάνω του, ήταν ένα μυτερό μουσάκι, στιλ Λένιν, κατάλοιπο μιας εποχής που είχε περάσει ανεπιστρεπτί. Το είχε αφήσει στο γυμνάσιο και είχε κλέψει την παράσταση. Πέντε τρίχες είχε όλες κι όλες ο κωλόφαρδος και αυτές σχημάτιζαν ένα μούσι που έμοιαζε πολύ με αυτό του Λένιν που εκείνη την εποχή, αμέσως μετά τη πτώση της χούντας, ήταν πιο γνωστό πρόσωπο και από τον Βενιζέλο. Φορούσε μια τραγιάσκα και ένα παλτό, προφανώς του παππού του, που έφτανε μέχρι τους αστραγάλους και το πέρασμά του προκαλούσε δέος. Κρατούσε, αντί για τσάντα, δυο βιβλία και ένα τετράδιο και με ύφος σοβαρό χαιρετούσε τα πλήθη. Παρένθεση. Ακόμα δεν μπορώ να χωνέψω πόσο πέραση είχε στις κοπέλες αυτός ο μορφονιός. Στη σειρά περίμεναν να τα φτιάξουν μαζί του και ο Πάνος δεν χαλούσε χατίρια. Τις ξεπαρθένευε (ενίοτε) και τις παρατούσε χωρίς αναστολές. Εγώ πάλι τις παρηγορούσα, λέγοντας ότι τα καλύτερα έρχονται, αλλά παρά τις προσπάθειές μου καμιά τους δεν με ξεπαρθένεψε. Κλείνει η παρένθεση με ουκ ολίγο ψυχικό κόστος από τη θύμηση.
Πλησίασα σαν τη ζημιωμένη γάτα, χαμογελώντας υποτακτικά. Με κοίταξε με κείνο το δηλητηριώδες βλέμμα και χωρίς να πει κουβέντα, μου την είπε κανονικά. Είδε την (ψεύτικη) συντριβή μου και τους μορφασμούς μου και αμέσως ανέκτησε το κέφι του.
- Δεν πρέπει να χάνουμε τον καιρό μας. Οι καιροί ου μενετοί, που λέγαν κι οι αρχαίοι, είπε και η φωνή του είχε μαλακώσει για τα καλά. Και όχι μόνο. Είχε ήδη αποκτήσει εκείνη την περιπαιχτική χροιά, αυτό το ανεπαίσθητα ειρωνικό ύφος που ξεχείλιζε από εξυπνάδα και που ελάχιστοι καταλάβαιναν και ήταν ένας από τους λόγους που τον αγαπούσα τόσο πολύ. Ένας άλλος λόγος ήταν οι ατελείωτες πλάκες που κάναμε κάθε φορά που βρισκόμαστε, τα απίστευτα γέλια μας, που η θύμησή τους και μόνο μας έκανε να ξαναγελάμε ασταμάτητα. Ο κοινός βηματισμός κάπου χάθηκε, ο Πάνος έφυγε για σπουδές στο εξωτερικό, εγώ συνέχισα τις προσπάθειές μου να ξεπαρθενευτώ σπουδάζοντας στο εσωτερικό. Είχα μερική επιτυχία μιας και πτυχίο δεν πήρα ποτέ. Βρεθήκαμε μετά από πέντε χρόνια, χωρίς τη σοβαροφάνεια που επέβαλε η κομματική ένταξη και με μια τάση απαξίωσης των πάντων, με έναν αναβαθμισμένο και χωρίς όρια χαβαλέ. Δική του ιδέα ήταν να πάμε για δέκα μέρες διακοπές στο Τολό. Την δέχτηκα χωρίς καν να σκεφτώ τις συνέπειες. Όλα εδώ πληρώνονται.
Δεν πρόλαβα να ξαπλώσω στη πολυθρόνα, όταν ξετρύπωσε από το πουθενά ο Θανάσης και στρογγυλοκάθισε δίπλα μας. Ο Θανάσης ήταν περίπτωση. Ντόπιος, από τη πρώτη στιγμή που πατήσαμε το πόδι μας στο Τολό και τον ρωτήσαμε αν ξέρει μέρος για να μείνουμε, έγινε κολλητός μας. Μας βρήκε ξενοδοχείο, μας σύστησε ταβέρνες και μπαράκια, έγινε ο ξεναγός μας. Ένα παιδί με χρυσή καρδιά αλλά λίγο αγαθός, με την έννοια του ευκολόπιστου, έμενε κάθε φορά έκπληκτος από τις ατάκες και τα πειράγματα που ανταλλάσαμε με τον Πάνο. Πιο πολύ γούσταρε τις φάρσες μας και τα γέλια μας, τρελαινόταν να μας βλέπει να γελάμε κι ας μη καταλάβαινε τις περισσότερες φορές το λόγο. Το να μας κάνει να γελάσουμε, με οποιονδήποτε τρόπο, ήταν το άπιαστο όνειρό του.
Ο Πάνος πήρε το σοβαρό του ύφος.
- Έλα μη κάθεσαι καθόλου. Τρέχα για καφέδες.
- Πάλι εγώ; διαμαρτυρήθηκε ο Θανάσης. Και χτες και προχτές εγώ πήγα!
- Έλα ρε Θανάση! Θες κομπλιμέντα; Αφού μόνο εσύ μπορείς να φέρεις τρεις καφέδες χωρίς να τους χύσεις.
Ο Θανάσης φούσκωσε από υπηρηφάνεια, κορδώθηκε σαν διάνος και τράβηξε για το μπαράκι.
- Χαζό παιδί χαρά γεμάτο είπε μειδιάζοντας ο Πάνος.
- Έλα, σταμάτα! Κρίμα είναι, δεν πρέπει να γελάμε μαζί του, αντέταξα.
- Ο Μπέκετ, ο τεράστιος αυτός θεατρικός συγγραφέας, έλεγε ότι η δεν υπάρχει τίποτα κωμικότερο από την δυστυχία. Με τι νομίζεις ότι γελάμε στο σινεμά και το θέατρο από τον Αριστοφάνη ακόμα;
- Με τη δυστυχία των άλλων;
- Ακριβώς! Με τον δυστυχή βλάκα και τα παθήματά του. Και γελάμε κυρίως γιατί εμείς δεν είμαστε στη θέση του, γιατί ανακουφισμένοι από αυτά που βλέπουμε θεωρούμε ότι εμείς δεν είμαστε βλάκες.
- Δεν έχεις άδικο σε αυτό. Τώρα που το σκέφτομαι, οι καλύτερες κωμωδίες με τον Τσάρλι Τσάπλιν, τους αδερφούς Μαρξ, τον Λουί ντε Φινές, τον ροζ πάνθηρα, σε αυτό το μοτίβο στηρίζονται. Το ίδιο και τα ανέκδοτα για τους Πόντιους, τις ξανθιές. Τελικά το γέλιο είναι περίπτωση.
- Το γέλιο είναι το δώρο της εξελικτικής διαδικασίας στο καλύτερο επίτευγμά της, τον άνθρωπο, είπε ο Πάνος.
- Θες να πεις ότι κανένα άλλο ζώο δεν γελάει;
- Δεν ξέρω αν με το γαργάλημα γελάνε οι χιμπαντζήδες ή άλλα πρωτεύονται αλλά σίγουρα κανένα ζώο δεν γελάει με το μυαλό του.
Για πρώτη φορά, μετά από τόσες μέρες στο Τολό, δεν συζητούσαμε για γυναίκες. Ακόμα χειρότερα, για πρώτη φορά συζητούσαμε σοβαρά και η συζήτηση αφορούσε το γέλιο. Συνεπαρμένος από τη τροπή της έβαλα τα δυνατά μου.
- Πρόσφατα διάβασα ότι υπάρχουν τρία είδη ερεθίσματος που προκαλούν το γέλιο. Το αισθητηριακό με το γαργάλημα, το χημικό με ένα αέριο, το πρωτοξείδιο του αζώτου και το πνευματικό με το χιούμορ. Το ήξερες ότι το γέλιο κάνει καλό στην υγεία; Είκοσι δευτερόλεπτα γέλιου έχουν για τη καρδιά την ίδια αξία που έχουν τρία λεπτά γρήγορου βαδίσματος;
- Το σεξουαλικό που το πας; Το καλύτερο φάρμακο κατά της στυτικής δυσλειτουργίας, μιας και με το γέλιο προκαλείται διαστολή των αρτηριών που τροφοδοτούν με αίμα τα γεννητικά όργανα.
- Όσο το ψάχνεις, τόσο παθαίνεις. Οι φιλόσοφοι έχουν ασχοληθεί με το γέλιο; ρώτησα μιας και ο Πάνος είχε σπουδάσει φιλοσοφία.
- Υπάρχουν τρεις σχολές. Η πρώτη, με κύριους εκφραστές τον Πλάτωνα (λείπει ο Μάρτης από τη σαρακοστή;) και τον Μπεργκσόν, υποστηρίζει τη θεωρία της ανωτερότητας. Γελάμε με τον χαζό και τα καμώματά του. Αυτά που λέγαμε πριν. Σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, το χιούμορ είναι κυρίως κοροϊδία και χλεύη. Η δεύτερη σχολή υποστηρίζει τη θεωρία της αισχρολογίας με εκφραστές τον Πασκάλ, τον Καντ και τον Σοπενχάουερ. Η θεωρία αυτή υποστηρίζει ότι το χιούμορ προκύπτει όταν η λογική και η ευπρέπεια ανατρέπονται και περνούν ξαφνικά στο παράλογο και τη χυδαιότητα. Η τρίτη σχολή, με εκφραστή τον Φρόιντ, υποστηρίζει την θεωρία της ανακούφισης. Υποστηρίζει δηλαδή ότι το αντικείμενο του γέλιου, όπως ένα σόκιν ανέκδοτο, απελευθερώνει τον άνθρωπο που γελά από τις αναστολές απαγορευμένων σκέψεων και αισθημάτων.
- Πρέπει να υπάρχει και τέταρτη. Κάπου έχω διαβάσει για τον Χομπς και την “αιφνίδια δόξα” του. Το παπούτσι που πετάει ξαφνικά ο ιρακινός δημοσιογράφος στον Μπους.

Αυτά τα σοβαρά κουβεντιάζαμε, τελείως απορροφημένοι, όταν συνέβη. Ο Θανάσης επέστρεφε έχοντας τοποθετήσει τα τρία πλαστικά ποτήρια με τους φραπέδες πάνω σε ένα χαρτόνι. Την ίδια στιγμή έβγαινε από τη θάλασσα μια γυναίκα, με ένα σώμα που η θέα του γεννούσε τέτοια αρχέγονα ένστικτα, που μετέτρεπαν κάθε άντρα ανεξαρτήτου ηλικίας σε Νεάντερλαντ, με έντονη την επιθυμία να την αρπάξει από τα μαλλιά και να την σύρει στη σπηλιά για τα περαιτέρω. Ο Θανάσης, σαν παιδί κι αυτός, έβλεπε και περπατούσε. Αφηρημένος όπως ήταν κάπου μπλέχτηκε το πόδι του, έχασε την ισορροπία του και άρχισε να πέφτει. Αμέσως συνήλθε και όλη του η προσοχή επικεντρώθηκε στη προσπάθειά του να σώσει τους καφέδες. Προσγειώθηκε με τη μούρη πάνω στο (πλούσιο) πισινό μιας ευτραφούς κυρίας. Χωρίς να σηκώσει το κεφάλι του, με μια πλάγια ματιά, είδε γεμάτος ανακούφιση, ότι το χέρι του με τους καφέδες είχε σταματήσει πέντε εκατοστά από την άμμο και τα τρία ποτήρια ήταν στη θέση τους χωρίς να έχει πέσει σταγόνα κάτω. Πρώτος τον αντιλήφθηκε ο Πάνος που ξέσπασε σε γέλια και ταυτόχρονα τον έδειχνε με ύφος θαυμασμού.
- Κοίτα το μαλάκα!
Εδώ πρέπει να ξανανοίξω παρένθεση, τελευταία φορά, + ορκίζομαι. Ο Διονύσης Χαριτόπουλος, στο απολαυστικό βιβλίο του «Εγχειρίδιο βλακείας» κάνει μια εξαιρετική ανάλυση της αξεπέραστης, όπως την λέει, λέξη μαλάκας. Την θεωρεί την ιδεωδέστερη λέξη άμεσης και καταλυτικής προσωπικής κριτικής. Αναλύει μια τεράστια γκάμα περιπτώσεων και περιστάσεων με τη χρήση της λέξης. Του ξεφεύγουν μόνο δυο περιπτώσεις της χρήσης (καθόλου άσχημα για διανοούμενο). Η λέξη χρησιμοποιείται επίσης εκφράζοντας λύπη και συμπόνια: Είναι άτυχος, έχει χρυσή καρδιά ο μαλάκας. Και επίσης εκφράζοντας θαυμασμό: Πω πω, τι έκανε ο μαλάκας! Ακριβώς αυτό το θαυμασμό είχε η φράση του Πάνου. Κλείνει η παρένθεση.
Η σκηνή ήταν σουρεαλιστική. Σηκώθηκα όρθιος για να βλέπω καλύτερα και άρχισα και εγώ να γελάω. Ο Θανάσης μόλις σήκωσε το κεφάλι του και μας είδε να γελάμε με την καρδιά μας, έμεινε εκεί, μισοξαπλωμένος πάνω στη γυναίκα με το χέρι προτεταμένο με τους καφέδες να στέκονται ακίνητοι και γελούσε τρισευτυχισμένος που κατέφερε επιτέλους να μας κάνει να γελάσουμε. Προφανώς η χοντρή κυρία εκτίμησε διαφορετικά τη κατάσταση. Κάποιος άγνωστος είχε πέσει πάνω της και αντί για συγνώμη παρέμενε εκεί και γελούσε τρανταχτά. Ε, όχι! Αυτό πάει πολύ. Γύρισε απότομα και του έριξε μια γερή σφαλιάρα στο σβέρκο, ακριβώς στο σημείο που ο λαιμός συναντάει το κεφάλι. Τόσο η δύναμη, όσο και το απρόβλεπτο του χτυπήματος, είχαν δραστικά αποτελέσματα. Οι καφέδες χοροπήδησαν στον αέρα, το χαρτόνι του έφυγε από τα χέρια, το κεφάλι του Θανάση χώθηκε στην άμμο την ίδια στιγμή που τα ποτήρια με τον φραπέ έπεφταν το ένα μετά το άλλο πάνω στο ηλιοκαμένο κορμί του.
- Αιφνίδια δόξα! είπε ο Πάνος, τη στιγμή που έπεφτε προς τα πίσω με ένα παρατεταμένο γέλιο. Η πολυθρόνα δεν άντεξε το βάρος και έσπασε, ο Πάνος έπεσε στην άμμο ανάσκελα, η πολυθρόνα βρέθηκε πάνω του και αυτός συνέχισε να γελά και να χτυπιέται.
Οι επιστήμονες λένε ότι το μεταιχμιακό σύστημα του εγκεφάλου, που είναι μια συλλογή δομών σε σχήμα δαχτυλιδιού, παίζει αποφασιστικό ρόλο στην παραγωγή του γέλιου. Όλες αυτές οι καταστάσεις που προηγήθηκαν, με τη μορφή νευρωνικών κυκλωμάτων, έφτασαν στο μεταιχμιακό μου σύστημα που αποφάσισε το γέλιο μου να είναι ξεκαρδιστικό με την κυριολεκτική όμως έννοια της λέξης. Πρώτα παρέλυσαν οι σκελετικοί μύες και κυρίως ο μέγας γλουτιαίος, πράγμα που έκανε να λυγίσουν τα γόνατά μου και με ανάγκασε να καθίσω. Απέφυγα τη πολυθρόνα και προτίμησα απ’ ευθείας την άμμο. Έπεσα μπρούμυτα, γιατί την ίδια στιγμή άρχισαν να χαλαρώνουν οι σφιγκτήρες και προσπάθησα να πιέσω την κατάσταση, πιέζοντας την άμμο, για να μη κατουρηθώ (τελείως). Όλη αυτή η υπερπροσπάθεια αύξησε τους καρδιακούς παλμούς και έκανε τις αναπνοές τεράστιες με συνέπεια οι κοιλιακοί μύες να συσπώνται αδυσώπητα και να δημιουργούν μεγάλο πόνο στη κοιλιά. Αλλά αυτό ήταν το λιγότερο. Το περισσότερο ήταν όταν έπαψαν να συνεργάζονται με το διάφραγμα με αποτέλεσμα να μην μπορώ να εκπνεύσω. Ο εγκέφαλος σταμάτησε να οξυγονώνεται, το πρόσωπό μου να κοκκινίζει επικίνδυνα και τα μάτια να γουρλώνουν. Η κατάσταση ήταν κρίσιμη. Λίγο πριν λιποθυμήσω, αγωνιζόμενος απελπισμένα, μπόρεσα τελικά να εκπνεύσω. Λίγες ανάσες ακόμα και την γλύτωσα. Είχα διαβάσει για θανάτους από το γέλιο, ο νομπελίστας Τρόλοπ για παράδειγμα, αλλά δεν είχα δώσει σημασία. Γύρισα προς τον Πάνο.
- Σταμάτα, θα με σκοτώσεις!
Ο Πάνος που μέχρι εκείνη τη στιγμή γελούσε ακατάπαυστα, σταμάτησε ξαφνικά, πήρε ένα πολύ σοβαρό ύφος (πώς τα κατάφερε ο άτιμος;) και ρώτησε με αληθινά έκπληκτο ύφος:
- Εγώ;
Με αποτελείωσε. Νέος γύρος ακόμα πιο βασανιστικός. Γελούσα και έκλαιγα, μάλλον γιατί είχα πια συνειδητοποιήσει ότι θα πεθάνω. Το κλάμα όμως με έσωσε τελικά. Πήρε πάνω του μεγάλο μέρος της νευρικότητας και έτσι μπόρεσα να επιβιώσω.

*****

Τα θυμήθηκα όλα αυτά σε μια προσπάθεια αυτοθεραπείας από μια μίνι κατάθλιψη που με κυνηγούσε αυτές τις μέρες. Ο γιατρός μου σύστησε ένα αγχολυτικό χάπι και πράγματι το αγόρασα. Πριν το πάρω όμως προβληματίστηκα πολύ. Αναρωτήθηκα τι παραπάνω μπορούσε να κάνει η χημεία από τον εγκέφαλο. Τίποτα αποφάνθηκα (θεωρητικά) και πέταξα στα σκουπίδια το κουτί με τα χάπια. Έμενε να το αποδείξω στη πράξη. Προσπάθησα να σκεφτώ και κυρίως να καταγράψω μια κατάσταση που θα έδιωχνε το στρες και τα επακόλουθά του. Στις τρεις μέρες που μου πήρε να το γράψω, το καταδιασκέδασα και όταν τελείωσε η κατάθλιψη μας είχε αφήσει χρόνους. Ο τίτλος είναι μια φράση που έλεγε από τότε ο Πάνος. Έπρεπε να περάσουν πάνω από είκοσι χρόνια για να καταλάβω την αξία της.
Πάνο τι έχεις προγραμματίσει για αυτό καλοκαίρι είπαμε;

*Αφιερωμένο στον Πάνο Σταθόγιαννη.

(Σ)το πνεύμα των Χριστουγέννων

2009-12-20T21:26:00.002+02:00

Ο Γιάννης Φωτεινός, ένας μικρομεσαίος εμποράκος σε μια συνηθισμένη επαρχιακή πόλη, παντρεμένος με δυο παιδιά που μεγάλωσαν πια, περίμενε με μεγάλη ανυπομονησία τις φετινές γιορτές των Χριστουγέννων. Δεν το έκανε για λόγους θρησκευτικούς, είχε πάρει διαζύγιο με τη θρησκεία από τότε που ήτανε μαθητής λυκείου. Δεν ήταν όμως από τους φανατικούς αθεϊστές, από αυτούς που η μανιώδης ενασχόλησή τους με τα θεία, τη δημιουργία και τις κάθε είδους εκκλησίες, είχε μετατραπεί σε αυτοσκοπό και τρόπο ζωής. Είχε άλλα πράγματα, πολύ πιο σοβαρά να ασχοληθεί. Η δουλειά του το τελευταίο διάστημα πήγαινε από το κακό στο χειρότερο. Ποτέ, στα είκοσι χρόνια της εμπορικής του απασχόλησης, δεν είχε ξαναζήσει αυτό το χάλι. Δεν τον τρόμαζε το γεγονός ότι δεν πάταγε άνθρωπος για μέρες ολόκληρες στο μαγαζί, ούτε που τα έσοδα της επιχείρησης ήταν κάθε μήνα κάτω από τα μισά έξοδα της οικογένειας. Μερικές οικονομίες υπήρχαν (ακόμη) στην άκρη. Ήταν η προοπτική που δεν υπήρχε, το φως στο βάθος του τούνελ δεν φαινόταν. Είχε ξαναζήσει και άλλες οικονομικές κρίσεις στο παρελθόν. Τούτη τη φορά, χωρίς να έχει τις ειδικές οικονομικές γνώσεις για να το τεκμηριώσει επιστημονικά, περισσότερο από ένστικτο, καταλάβαινε ότι μετά το τέλος αυτής ειδικά της κρίσης τα πράγματα στη δουλειά του δεν θα ήταν ποτέ ξανά τα ίδια. Όσοι καταφέρουν τελικά να επιζήσουν και δεν κλείσουν, σκεφτόταν, θα συμπιεστούν τόσο πολύ από τις αλυσίδες καταστημάτων της πρωτεύουσας που ψάχνουν ζωτικό έδαφος στην επαρχία γιατί με τη σειρά τους συμπιέζονται από τους ευρωπαϊκούς κολοσσούς, ώστε να μη ξέρει αν θα ήταν καλό να κλείσει από τώρα το μαγαζί του και να το πάρει απόφαση ή να αφήσει την εξέλιξη να το κάνει για κείνον με το γνωστό αργό και βασανιστικό της τρόπο. Περίμενε λοιπόν τις γιορτές, ελπίζοντας σε λίγη δουλειά, που θα του έδινε τις ανάσες που ήταν απαραίτητες για να συνεχίσει τον κρίσιμο αγώνα του. Δεν είχε όμως μεγάλες προσδοκίες, δεν πίστευε σε θαύματα.
Μια από αυτές τις μέρες, στις αρχές του Δεκέμβρη, ο Φωτεινός, ήταν στο γραφείο του και μπροστά στον υπολογιστή του. Είχε δώσει εντολές για συμμάζεμα και καθαριότητα του μαγαζιού στους δυο υπαλλήλους του. Ο ίδιος δεν έψαχνε για φτηνές αγορές, ούτε έκανε τίποτα περίπλοκους υπολογισμούς για να αυξήσει τα κέρδη του. Είχε ανασκουμπώσει τα μανίκια του, είχε πάρει ένα φτυάρι και σκάλιζε τη φάρμα του. Μια εικονική μεν φάρμα που όμως δεν την επηρέαζε καμιά οικονομική κρίση και όπου μπορούσε (άνετα) να φυτεύει καρπούζια στο χιονισμένο τοπίο, την ίδια ώρα που περισυνέλλεγε κόκκινες τουλίπες μαζί με μπλε βατόμουρα και τα μοσχοπουλούσε όλα, χωρίς ποτέ να του χαλάνε από τον καιρό και τα ζιζάνια. Για να μην πούμε για τα δεκάδες ζωντανά που διατηρούσε και δεν χρειαζόταν να τα ταΐζει, ούτε να τα καθαρίζει. Είχε πάθει μια ψύχωση με αυτή την αμερικανιά και ενώ γνώριζε ότι ο βασικός σκοπός του παιχνιδιού ήταν να περάσει το αμερικάνικο όνειρο πασπαλισμένο με οικολογικές ευαισθησίες και επιστροφή στη φύση, παρ’ όλα αυτά συνέχιζε να το παίζει. Είχε ανάγκη από εργασιακή επιβεβαίωση. Έτσι αφηρημένος που ήταν λοιπόν και αναθεμάτιζε την ώρα και τη στιγμή που φύτεψε πατάτες, γιατί έκαναν τρεις ολόκληρες μέρες να φυτρώσουν, δεν πρόσεξε τον καλοντυμένο κύριο που μπήκε στο γραφείο του. Σήκωσε ξαφνιασμένος το βλέμμα του και αντίκρισε έναν μεσόκοπο άντρα, γύρω στα εξήντα, ντυμένο με ένα πανάκριβο σπορ κοστούμι, που όσο κι αν έψαξε δεν μπόρεσε να μαντέψει τη φίρμα. Τα μαλλιά του ήταν κάτασπρα, χωρίς αυτό να τον δείχνει μεγαλύτερο και διατηρούσε ένα περιποιημένο μούσι στο ίδιο χρώμα. Το όλο παρουσιαστικό ήταν εντυπωσιακό και άφηνε ένα άρωμα αρχοντιάς (και χλίδας;) σε σημείο που τον έκανε να ξεχάσει τις αγροτικές του ασχολίες. Άρχισε πυρετωδώς να σκέφτεται και να αναλύει τη κατάσταση. «Εφοριακός δεν είναι, συνήθως πάνε από δύο και πάνω. Προμηθευτής μου δεν είναι, τους γνωρίζω όλους, υπάλληλος προμηθευτή με τέτοιο ντύσιμο αποκλείεται. Τι να είναι; Δημοσιογράφος; Δικηγόρος; Γιατρός;»
- Ο κύριος;
- Ονομάζομαι Βασίλης και σου φέρνω ένα πολύ ευχάριστο νέο.
- Σε ακούω με μεγάλη μου χαρά!
- Κύριε Φωτεινέ, πρέπει να ξέρεις ότι δεν είμαι ένας κοινός άνθρωπος. Έχεις την τιμή και κυρίως την τύχη να συνομιλείς με τον Άγιο Βασίλη!
Το όνομα έπεσε στο τραπέζι σαν αστροπελέκι. Ο Φωτεινός έμεινε να τον κοιτάζει αποσβολωμένος. Από τη μια του ερχόταν να βάλει τις φωνές και να τον πετάξει έξω από το μαγαζί και από την άλλη κάτι απροσδιόριστο στο παρουσιαστικό του ξένου του δημιουργούσε μια ανασφάλεια, τον συγκρατούσε.
- Σας παρακαλώ κύριε, πέστε μου τι θέλετε, γιατί έχουμε και δουλειές.
-Βλέπω τη δυσπιστία στο βλέμμα σου και σε καταλαβαίνω. Και επειδή εγώ ειδικά αυτό τον καιρό έχω πολλές δουλειές θα είμαι σύντομος. Πρώτα και κύρια να σου αποδείξω ότι είμαι αυτός που λέω.
Έκανε μια απότομη κίνηση και μεταμορφώθηκε στον γνωστό σε όλους συμπαθητικό και ιδιαίτερα αγαπητό γεράκο, τον κοκκινούλη, τον Άγιο Βασίλη των παιδιών.
- Και επειδή θα νομίζεις ότι αυτό είναι τρικ, θα σου πω τούτο που δεν το ξέρει κανένας στον κόσμο. Όταν ήσουν επτά χρονών, έδωσες στη γειτονοπούλα σου τη Τριανταφυλλιά ένα τάλιρο για να κατεβάσει το βρακί της.
- Αυτό… αυτό… μπορεί να το έμαθες από τη Φιλίτσα ψέλλισε φανερά ταρακουνημένος ο Φωτεινός.
- Ναι αλλά αμέσως μετά σκέφτηκες και δεν το είπες ποτέ και πουθενά: Χαρά στο πράγμα που έδωσα πέντε δραχμές ούτε δυο δεκάρες δεν αξίζει. Ο Άγιος Βασίλης τον κοίταξε με βλέμμα υπεροπτικό.
Ο Φωτεινός δεν ήταν πια χλωμός. Ήταν φοβισμένος κι έτρεμε.
- Άκου λοιπόν και μη φοβάσαι. Για καλό σκοπό είμαι εδώ. Έχεις επιλεγεί από τον Μεγαλοδύναμο, για λόγους που δεν γνωρίζω, για να σου πραγματοποιηθεί μια σου επιθυμία. Όποια κι αν είναι αυτή. Προφανώς έκανες μια πολύ καλή πράξη, ή συνολικά ο βίος σου είναι παραδειγματικός.
- Μα εγώ… εγώ μέχρι τώρα μόνο καλές σχέσεις δεν είχα με τον Θεό και την εκκλησία.
- Κανείς δεν ξέρει τα κριτήρια του μεγαλοδύναμου και προπαντός κανένας δεν τα αμφισβητεί. Σε ακούω λοιπόν, πια είναι η επιθυμία σου;
Ο Φωτεινός άρχισε να σκέφτεται εντατικά. «Να ζητήσω να κερδίσω το πρωτοχρονιάτικο λαχείο. Με δέκα εκατομμύρια ευρώ την ψιλοαντιμετωπίζεις τη κρίση»… «Μπα, τα λεφτά δεν φέρνουν την ευτυχία. Να ζητήσω υγεία και μακροημέρευση»… «Και τι να την κάνεις την μακροημέρευση χωρίς λεφτά;»… «Να ζητήσω να πάρει η ΑΕΚ το πρωτάθλημα»… «Μπα, δεν θα την αντέξουμε τόση ευτυχία»
- Τελείωνε σε παρακαλώ, τον επανέφερε η φωνή του Άγιου Βασίλη.
Κάτι άρχισε να γυαλίζει στο μάτι του Φωτεινού. Κάτι καλά θαμμένο μέσα του άρχισε να βγαίνει στην επιφάνεια. Θυμήθηκε τα εφηβικά του χρόνια. Τότε που δεν υπολόγιζε τις συνέπειες, τότε που διεκδικούσε από τη ζωή αυτό που του χρωστούσε. Τότε που ρεαλιστικά ζητούσε το αδύνατο.
- Θέλω το βράδυ της πρωτοχρονιάς κάτω από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο την Μόνικα Μπελούτσι, είπε θριαμβευτικά.
Και αυτό το όνομα έπεσε στο τραπέζι σαν αστροπελέκι. Το πρόσωπο του Άγιου Βασίλη έγινε κατακόκκινο.
- Πας καλά άνθρωπέ μου; Χαραμίζεις μια τέτοια ευκαιρία για μια βραδιά με μια γυναίκα; Έστω και με τη Μόνικα; Εδώ μιλάμε για ευκαιρία ζωής!
- Τι να την κάνω τέτοια ζωή; Την έζησα μέχρι τώρα και ξέρω πόσο μίζερη είναι. Παντού σιδερένια πρέπει που φυλακίζουν τα θέλω, παντού συμβιβασμοί. Ας κάνω έστω και μια φορά, έστω και για μια νύχτα αυτό που γουστάρω επιτέλους!
- Τι να πω; Μόνο αυτό δεν περίμενα να ακούσω από σένα. Μισό λεπτό να δω τι θα κάνω. Έβγαλε από τη τσέπη του μια συσκευή, που θα έκανε και τα πιο πανάκριβα κινητά να αυτοδιαλυθούν από ντροπή. «Όλες οι εξουσίες την έχουν τελικά τη χλίδα τους» σκέφτηκε ο Φωτεινός μόλις την είδε.
- Έλα Πέτρο. Βασίλης εδώ. Έχουμε πρόβλημα.
Σηκώθηκε και βγήκε έξω από το γραφείο. Σε λίγο επέστρεψε ήρεμος.
- Και ο Άγιος Πέτρος έγινε έξαλλος με την επιθυμία σου. Πρέπει να έχεις πολύ μεγάλο βύσμα στον Μεγαλοδύναμο, γιατί δεν μπόρεσε να το αποτρέψει. Τον ουρανό με τα άστρα του ζήτησε η Μόνικα για να δεχτεί. Εντάξει λοιπόν, η επιθυμία σου θα πραγματοποιηθεί. Τη παραμονή το βράδυ, ακριβώς στις δώδεκα, η Μόνικα Μπελούτσι θα είναι κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο σου.
Έκανε πάλι αυτή την απότομη κίνηση και εξαφανίστηκε από μπροστά του ως δια μαγείας. Ο Φωτεινός, άφωνος από την εξέλιξη έκλεισε τα μάτια του και σκέφτηκε τη Μόνικα.
Τα άνοιξε και είδε τη γυναίκα του που κοιμόταν δίπλα του.
«Όχι δεν ήταν όνειρο! Όραμα ναι, όνειρο όχι. Τέλος πάντων θα δείξει. Αλλά και όνειρο να ήταν, εγώ έχω τη γυναικούλα μου» σκέφτηκε, άπλωσε το χέρι του και της χάιδεψε απαλά το δεξί της κωλομέρι.
- Παράτα με χριστιανέ μου! Ήθελα να ξέρω που τη βρίσκεις πρωί – πρωί την όρεξη!
Ο Φωτεινός τράβηξε το χέρι του λες και τον χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα. Σηκώθηκε εκνευρισμένος από το κρεβάτι. «Μόνο παρακάλα να μην υπάρχει Θεός κακομοίρα μου» μονολόγησε μέσα του την ώρα που ντυνόταν. «Γιατί έτσι και υπάρχει, θα σου εξηγήσω εγώ…» είπε και έκανε (στα μουλωχτά) μετά από πάρα (πάρα) πολύ καιρό το σταυρό του.

Καλές γιορτές αδέρφια, με όποια ευχή επιθυμεί ο καθένας σας!

Θλίψη

2009-12-08T14:17:00.004+02:00

- Χωρίζουμε!
Η λέξη βγήκε με άνεση από το κινητό, χώθηκε σχεδόν καμαρωτή στο αυτί και εκεί άρχισαν τα ζόρια της. Έφτασε στον τυμπανικό υμένα και τον έθεσε σε δόνηση επιπέδου συναγερμού. Όλες οι υπόλοιπες διεργασίες μέχρι την μετατροπή της σε πληροφορία έγιναν εκπρόθεσμα, με τρόπο επώδυνο και προκάλεσαν ένα σύνολο συμπτωμάτων που περιελάμβανε ίλιγγο, ναυτία, μεταβολή της αρτηριακής πίεσης, ψυχρό ιδρώτα και νύστα. Το κρύο εκείνο το περίεργο μεσημέρι του Δεκέμβρη ήταν αλλού, ο αγέρας σώπασε και ο στρατιώτης Χρήστος Βλουτής ένοιωσε ξαφνικά την υπνηλία να τον καταβάλλει. Ο εγκέφαλός του αρνιόταν πεισματικά να δουλέψει, να επεξεργαστεί την πληροφορία, να κάνει μια πρώτη αποτίμηση της νέας κατάστασης. Ένα κρεβάτι με μαλακό στρώμα ήταν το μόνο που ήθελε. Ακούμπησε το όπλο του σε μια γωνιά της σκοπιάς, έβγαλε το κράνος και έκλεισε τα μάτια.
Τα φαντάστηκε όλα στη θέση τους, τακτοποιημένα και καθαρά. Τα σεντόνια φρεσκοπλυμένα, απαλά και κυρίως ευωδιαστά στο άρωμα της λεβάντας. Το γραφείο του χωρίς ίχνος σκόνης και ο υπολογιστής έτοιμος για αποδράσεις. Στο τοίχο, ο Χέντριξ με το κόκκινο πουκάμισο και τα φουντωτά μαλλιά, σοβαρός και αφοσιωμένος στο παίξιμο της λευκής κιθάρας του. Λίγο πιο πέρα, σε μια ερημική ακτή του Νορθ Ντέβον, οχτακόσια νοσοκομειακά κρεβάτια αραδιασμένα κατά μήκος της παραλίας, μια νοσοκόμα που κουβαλούσε λευκά σεντόνια, ένας νέος σκεφτικός αναπολούσε (τα χρόνια που χάθηκαν;) και πέντε λυκόσκυλα στο βάθος, σχημάτιζαν τη πιο φουτουριστική αφίσα των Πινκ Φλόυντ. Χαμογέλασε όταν θυμήθηκε την αντίδραση της μάνας του μόλις την είδε. Η σκηνή φανερώθηκε ολοζώντανη μπροστά του: «Τι είναι αυτό που κόλλησες στο τοίχο, για όνομα του Θεού!» του έβαλε τις φωνές. «Ηρέμησε μάνα, μια αφίσα είναι από ένα εξώφυλλο δίσκου ενός συγκροτήματος» της απάντησε. «Είστε για δέσιμο και αυτοί και εσύ που τους ακούς» συνέχισε. «Και τι νομίζεις ότι είναι αυτά κρεβάτια; Από ένα απέραντο φρενοκομείο που φιλοξενεί τους ροκάδες τα έβγαλαν για να τα αερίσουν» της είπε χαμογελώντας και αυτή βγήκε από το δωμάτιο μουρμουρίζοντας κάτι ακατάληπτο την ίδια στιγμή που έκανε το σταυρό της. Ένοιωσε ασφάλεια στην θαλπωρή του σπιτιού του.
- Αυτή είναι η ασφάλεια που παρέχεις οπλίτη στο στρατόπεδο;
«Όχι ρε πούστη μου, δεν συμβαίνει αυτό!» Έκανε μια κίνηση με το χέρι του για να διώξει τη σκέψη. Πάντα, όταν μικρές τραγωδίες εξελίσσονταν στη ζωή του, σκεφτόταν τα χειρότερα που θα ακολουθήσουν. «Νομίζεις ότι καθάρισες; Πολύ αισιόδοξο σε βρίσκω».
(έλα σταμάτα)
Άνοιξε τα μάτια για να δει το ρολόι του. Η ώρα της αντικατάστασής του πλησίαζε και έπρεπε να ετοιμαστεί. Το πρόσωπο του νέου διοικητή ήταν εκεί μπροστά του, με όλη την αγριάδα που του έδιναν τα γουρλωμένα μάτια του. Παρ’ όλο που το τικ έκανε τα χείλη του να σχηματίζουν ένα ηλίθιο χαμόγελο, η παγωμάρα της έκφρασης, του έκοψε τα πόδια.
- Το πρωί στην αναφορά του τάγματος διότι συνελήφθεις ασκεπής, έχων τας χείρας εντός των θυλακίων του στρατιωτικού ενδύματος και δεύτερον γιατί είχες εναποθέσει το όπλο σου εις τον εσωτερικό τοίχο του κουβουκλίου της νοτιοδυτικής φρουράς.
Μόλις τελείωσε το λογύδριο, το πρώτο πράγμα που μπόρεσε να σκεφτεί είναι ότι οι καραβανάδες χρησιμοποιούν ένα μέρος της καθαρεύουσας για να μη γίνονται άμεσα κατανοητοί και τα λόγια τους να ακούγονται περισσότερο απειλητικά από όσο πραγματικά είναι. Όταν αποχώρησε ο διοικητής με τα χέρια δεμένα πίσω του, άρχισε να αναλογίζεται με τρόμο, ότι τα λόγια του ήταν περισσότερο απειλητικά απ’ όσο ακούστηκαν. Τουλάχιστον είκοσι μέρες φυλακή, συν τις πέντε πού είχε και τώρα θα μέτραγαν και αυτές. «Πάει ο Αύγουστος, πάνε οι διακοπές» μονολόγησε και άρχισε να κυριαρχείται αργά αλλά σταθερά από έναν ιερό θυμό. Ήθελε να φωνάξει, τι να φωνάξει, να τσιρίξει, να κραυγάσει και η κραυγή του να φτάσει μέχρι το διπλανό χωριό τον Δαφνώνα, ποιο Δαφνώνα, μέχρι τη πόλη της Χίου και ακόμα παραπέρα. Και επειδή σε μια απόμακρη γωνιά του μυαλού του υπήρχε με ανεξίτηλα γράμματα η επιγραφή, συν είκοσι μέρες, συγκρατήθηκε και στριφογύρισε σαν το αγρίμι που ψάχνει τρόπο διαφυγής από το δόκανο που μόλις είχε πιαστεί. Όσο κι αν έψαξε δεν τη βρήκε πουθενά. Θρονιάστηκε στο πάτωμα, έφερε τα πόδια του στο στήθος, έβαλε το κεφάλι του πάνω τους και ξέσπασε σε ένα δυνατό και παρατεταμένο κλάμα. Δεν έκλαψε για τον χαμένο χρόνο στο στρατό, δεν έκλαψε για τις διακοπές που έχανε, δεν έκλαψε ούτε καν για το χωρισμό του με τη Βίκυ, ένα χωρισμό που τον έβλεπε να έρχεται αναπόφευκτα. Έκλαψε, γιατί για πρώτη φορά στη ζωή του συνειδητοποίησε το αναπόφευκτο τέλος όλων, ακόμα και του έρωτα, που μέχρι πρότινος έσφυζε από ζωή. Τον ίδιο το θάνατο.
«Το καλύτερο είναι να μην έρχεσαι στη ζωή. Σοφοκλής νομίζω» μονολόγησε και κοίταξε με μάτια που γυάλιζαν το όπλο του. Το πήρε στα χέρια του και ετοιμάστηκε. Η ώρα (της αντικατάστασης;) είχε έρθει.

Στίχοι - Μουσική: Pink Floyd

Εκατό*

2009-11-12T11:49:00.005+02:00

Ο Λευτέρης χαιρέτησε τους τελευταίους καλεσμένους και έκλεισε με ανακούφιση τη πόρτα. Ώρες περίμενε τούτη τη στιγμή, την ονειρευόταν από το πρώτο λεπτό που ξεκίνησε η γιορτή. Κάθε φορά, σε τούτη την πολύωρη διάρκειά της, που ένοιωθε ένα αόρατο χέρι να τον πνίγει, κάθε φορά που ήθελε με μανία να κλωτσήσει το τραπέζι και να γκρεμίσει τα σερβίτσια που φάνταζαν σαν τα κουτάκια μιας ζωής που δεν τη διάλεξε, κάθε φορά που ήθελε να ξεφωνίσει την υποκρισία που έκρυβαν τα ψεύτικα λόγια και τα προσποιητά χαμόγελα, τότε σκεφτόταν ότι πλησιάζει η τελευταία καληνύχτα και έκανε υπομονή.
Έριξε μια κουρασμένη ματιά στις χάρτινες σακούλες πολυτελείας που ήταν στριμωγμένες σε μια γωνιά του δωματίου. Παλιά του άρεσε πολύ η στιγμή που άνοιγε τα δώρα, προφανώς κατάλοιπο της δύσκολης παιδικής ηλικίας του, τότε που η φτώχεια και η ανέχεια δεν του επέτρεπαν αυτή τη χαρά. Στο χριστουγεννιάτικο δέντρο υπήρχαν μόνο μερικές ευχετήριες κάρτες με το Χριστό αγκαλιά με ένα αρνί και στη γιορτή του, στη καλύτερη των περιπτώσεων, ένα ταψί με μπακλαβά.
Το επαναλαμβανόμενο όμως του πράγματος και το προβλέψιμο του περιεχομένου, είχαν μετατρέψει και αυτή τη χαρά σε κοινοτυπία. Ήξερε από πριν τι θα βρει. Πουκάμισο, πουκάμισο, μπλούζα, πουκάμισο και πάλι από την αρχή.. Άντε να άλλαζε η σειρά. Άρχισε να ανοίγει τις σακούλες και διαπίστωσε βαριεστημένα ότι η σειρά δεν είχε αλλάξει. Όμως τούτη η σακούλα που κρατούσε τώρα ήταν μικρότερη και ελαφρύτερη. «Τι να είναι άραγε;» αναρωτήθηκε την ώρα που η αδημονία είχε κυριαρχήσει μέσα του. Άνοιξε τη σακούλα και είδε ένα δώρο σε σχήμα παραλληλόγραμμου, τυλιγμένο με ακριβό γυαλιστερό χαρτί. Αμέσως κατάλαβε ότι ήταν βιβλίο και ένοιωσε μια αίσθηση ευχάριστης προσμονής να τον διατρέχει, όπως παλιά, την εποχή που τα δώρα ήταν δίσκοι βινυλίου με ροκ μουσική. Έσκισε με βιαστικές κινήσεις το περιτύλιγμα και έπιασε στα χέρια του το βιβλίο. Ήταν μικρό, με σκληρό εξώφυλλο, ντυμένο με ένα άλλο μαλακό εξώφυλλο όπως έντυναν στο δημοτικό τα τετράδια με το μπλε χαρτί.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Π. ΚΑΒΑΦΗΣ
Ποιήματα
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΥΛΛΟΓΗ
Αν και είχε όλα τα ποιήματα του Καβάφη σε μια ιστοσελίδα στο ίντερνετ, του άρεσε πολύ που θα τα έχει και σε βιβλίο. Άλλη αίσθηση να διαβάζεις από το βιβλίο, καμιά σχέση με το ψυχρό γυαλί της οθόνης. Το χάιδεψε, ένοιωσε την απαλότητά του, το μύρισε, μια γνώριμη και ευχάριστη οσμή αυστηρότητας και πειθαρχίας τον γέμισε και τον μετέφερε στην βιβλιοθήκη της πολιτιστικής λέσχης που με τόσο τρέξιμο και κόπο είχαν φτιάξει στη γειτονιά τους, τότε που όλοι πάσχιζαν για ένα κόσμο καλύτερο. Το άνοιξε στη τύχη, έπεσε στη σελίδα πενήντα τρία.

ΕΠΕΣΤΡΕΦΕ
Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,
αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με --
όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,
κ' επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα·
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,
κ' αισθάνονται τα χέρια σαν ν' αγγίζουν πάλι.

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται....

Έκλεισε τα μάτια. Λες και ήταν προγραμματισμένη, αναδύθηκε από το πουθενά ολοζώντανη η σκηνή με το τόπο, το χώρο και τα πρόσωπα. Περίεργο πράγμα η μνήμη. Είναι ανεξήγητος ο τρόπος με τον οποίο φυλάγει στιγμές άφθαρτες, απείραχτες από το χρόνο και παρόλο που μπορεί να πέρασαν δεκαετίες από τότε που τέλειωσαν, όταν επανέρχονται, είναι σαν να μη πέρασε μια μέρα.

*****

Μια μέρα μόλις είχε περάσει από την ανακοίνωση της πολιτιστικής λέσχης για την δημιουργία της δανειστικής βιβλιοθήκης, όταν εμφανίστηκε το βράδυ η κοπέλα με μια αγκαλιά βιβλία. Ερχόταν για πρώτη φορά, δεν ήξερε κανέναν και στεκόταν στη μέση του δωματίου, με βλέμμα αμήχανο και μάγουλα αναψοκοκκινισμένα. Φορούσε μια πολύχρωμη ινδική φούστα, ένα λευκό πουκάμισο και είχε κρεμασμένη στον ώμο της μια πάνινη φαρδιά τσάντα. Τα καστανά μαλλιά της έπεφταν κυματιστά μέχρι τους ώμους. Ο Λευτέρης σχεδόν έπεσε πάνω της, καθώς περπατούσε και διάβαζε ένα έγγραφο. Ετοιμάστηκε να την επιπλήξει, όταν παρατήρησε ότι την έβλεπε για πρώτη φορά και αντί για αυτό της χαμογέλασε. Θυμήθηκε ξαφνικά τους καλούς του τρόπους; Η αλήθεια είναι ότι για κάθε νέα παρουσία σήμαινε συναγερμός. Ήταν εν δυνάμει νέο μέλος για τη λέσχη και πιθανή στρατολογία για τη νεολαία. Αυτή ήταν η μόνη αλήθεια; Εντάξει, ήταν και συμπαθητική. Μόνο συμπαθητική; Όχου! Ήταν γυναικάρα, τι να λέμε τώρα.
- Κινδυνεύεις εκεί που στέκεσαι! Εδώ μέσα οι περισσότεροι είμαστε αφηρημένοι.
- Διάβασα την ανακοίνωση για τη βιβλιοθήκη, μου άρεζε η προσπάθειά σας και έφερα αυτά τα βιβλία. Έρχομαι όμως για πρώτη φορά και δεν ξέρω σε ποιον να απευθυνθώ.
- Σε ευχαριστούμε πολύ! Με λένε Λευτέρη και είμαι στο δέλτα σίγμα της λέσχης, της συστήθηκε και πήρε τα βιβλία από τα χέρια της. Τα ακούμπησε πρόχειρα σε ένα πάγκο.
- Ώστε σου άρεζε η προσπάθεια είπε χαμογελώντας, τονίζοντας επιδεικτικά το ζήτα.
- Με μένε Μαρία και είμαι απ΄ τη Θεσσαλονίκη. Είμαι φοιτήτρια στη Νομική και μένω εδώ και τρεις μήνες στη γειτονιά σας, σε μια γκαρσονιέρα που νοικιάζω, απάντησε η κοπέλα χαμογελώντας και αυτή.
Συζήτησαν για αρκετή ώρα στα όρθια. Ο Λευτέρης εξηγούσε με πάθος τους σκοπούς και τις προοπτικές της λέσχης και η Μαρία άκουγε γοητευμένη από το χειμαρρώδη λόγο. Ανέλυε την ανάγκη για άνοδο του μορφωτικού και πολιτιστικού επιπέδου του λαού και με άριστη τεχνική περνούσε και τις πολιτικές του θέσεις για το ποιος φταίει και πως θα λυθεί το πρόβλημα οριστικά. Μεγάλος μάστορας, τι να λέμε τώρα. Όσο καλός όμως ήτανε στον πολιτικό λόγο, τόσο και άλλο τόσο είχε πρόβλημα στο να φλερτάρει μια γυναίκα. Όταν επρόκειτο να το κάνει έχανε τα λόγια του, κοκκίνιζε έλεγε ασυναρτησίες και σαν φυσική συνέπεια ερχόταν η απόρριψη. Μια, δυο, τρεις, στο τέλος το έκοψε τελείως και αφοσιώθηκε ψυχή τε και σώματι στο να καλυτερεύσει τον κόσμο. Ενδόμυχα πίστευε ότι σε έναν καλύτερο κόσμο, οι γυναίκες θα ήταν πιο συγκαταβατικές και ενδεχομένως πιο προσιτές. Έχουμε καιρό, έλεγε στον εαυτό του. Άμα είσαι νέος, ακόμα και οι γυναίκες μπορεί να περιμένουν. Στερνή του γνώση…
Η ώρα πέρασε και η Μαρία ετοιμάστηκε να φύγει. Και τότε ο Λευτέρης έκανε την κίνηση που άφησε τους συντρόφους του έκπληκτους και τον εαυτό του άφωνο. Προσφέρθηκε να τη συνοδέψει μέχρι το σπίτι της. Η Μαρία δέχτηκε με ευχαρίστηση. Βγήκαν έξω στο δρόμο.

*****

Ο δρόμος είχε δική του ιστορία, αλλά ο Λευτέρης είχε τα δικά του προβλήματα. Μόλις συνειδητοποίησε τι είχε συμβεί, τον κυρίευσε ο πανικός. Από τη μια καταλάβαινε ότι για να κάνει ένα τόσο προχωρημένο βήμα, η κοπέλα του άρεσε πολύ και από την άλλη ήταν σίγουρος ότι θα τα θαλασσώσει. Και καλά, στο θαλάσσωμα ήταν εξοικειωμένος. Το πρόβλημα ήταν ότι μετά από αυτό θα έχανε ένα σίγουρο μέλος για τη λέσχη και κυρίως μια πιθανή στρατολογία για τη νεολαία. Ο εγκέφαλός του διχάστηκε. Το αριστερό του ημισφαίριο επιτακτικά και με αυστηρό τόνο του είπε να αφήσει τα σαλιαρίσματα και να επικεντρωθεί στο κομματικό του καθήκον «που στο κάτω κάτω της γραφής δεν περικλείεται στα στενά κομματικά πλαίσια, είναι το καθήκον σου απέναντι στην ανθρωπότητα. Πρόκειται για το σκοπό της ζωής σου, επιτέλους!» Το δεξί του ημισφαίριο, μόνιμα καταπιεσμένο και ατροφικό από την έλλειψη πρωτοβουλίας, επιφυλακτικά στην αρχή, αλλά με μια φλόγα εσωτερική, του μίλησε για πιο απλά θέματα, καθημερινά, που οφείλει στον εαυτό του να τα ζήσει τώρα «γιατί στο κάτω κάτω της γραφής, πάντα πάντα θα ΄ναι αργά, δεύτερη ζωή δεν έχει». Παράνοια!
Άλλα ήθελε να πει:
«Η ζωή είναι μικρή και πρέπει να τη ζήσουμε χωρίς περιορισμούς, χωρίς όλα αυτά τα εμπόδια που υψώνουμε και την κάνουμε δύσκολη και ανυπόφορη. Τι πιο φυσικό από το κάλεσμα της φύσης, τι πιο όμορφο από δυο νέα παιδιά που ερωτεύονται; Δεν νοιώθεις τον ηλεκτρισμό ανάμεσά μας; Τα σώματα μιλάνε και στέλνουν τα δικά τους σήματα, θα τα αφήσουμε αναπάντητα;»
Και άλλα έλεγε:
- Δεν πρέπει να μείνουν αναπάντητα τα σύγχρονα προβλήματα της ανεργίας, της φτώχειας και της εκμετάλλευσης. Η ζωή μας έχει γίνει δύσκολη και ανυπόφορη και πρέπει να γκρεμίσουμε τα εμπόδια και τους περιορισμούς του συστήματος.
«Να πάρει!»
Περπάτησαν μαζί για αρκετή ώρα. Η Μαρία έδειχνε να απολαμβάνει τη κουβέντα τους. Ο Λευτέρης παρατήρησε ότι ήταν και αυτή ντροπαλή. Κάποια στιγμή που τα σώματά τους ακούμπησαν τυχαία, πρόσεξε το κοκκίνισμα του προσώπου της. Αφού εξερεύνησαν όλα τα στενά, τα σοκάκια και τους παράδρομους, στη προσπάθειά τους να μείνουν για λίγο ακόμα μαζί, κάποια στιγμή έφτασαν στην είσοδο της πολυκατοικίας.
- Εδώ είμαστε, είπε η Μαρία σχεδόν λυπημένη. Μένω στο τρίτο όροφο, και η πόρτα μου είναι ακριβώς απέναντι από τη πόρτα του ασανσέρ, συνέχισε με μια έκφραση προσμονής στα μάτια. Περίμενε να ακούσει αυτό που η ίδια δεν τολμούσε να πει.
«Μη διανοηθείς και τη κοπανήσεις. Πες της να πάτε πάνω για ένα καφεδάκι».
- Χάρηκα που τα είπαμε, σε περιμένω στη λέσχη, καληνύχτα.
«Φτου!»
Πήρε το δρόμο της επιστροφής κλωτσώντας με μανία οτιδήποτε έβρισκε μπροστά του, από μικρές πέτρες μέχρι κάδους απορριμμάτων.
«Άχρηστο κορμί, άφησες τέτοια ευκαιρία να πάει χαμένη!»
«Μα… ξέρεις…»
«Ξεράδια! Δεν το έβλεπες ότι και η κοπέλα ήθελε; Τι περίμενες; Να σε πάρει από το χέρι και να σε οδηγήσει στο κρεβάτι της;»
«Δεν είναι όλα στη ζωή ένα γαμήσι. Εξάλλου τη κοπέλα μόλις σήμερα τη γνώρισα. Μπαίνουν και ζητήματα ηθικής».
«Άντε τράβα τώρα να την παίξεις και πάρε μαζί και το βιβλίο της ηθικής για καλύτερες φαντασιώσεις!»
Το σφυροκόπημα συνεχίστηκε χωρίς έλεος. Το δεξί ημισφαίριο, μετά από χρόνια καταπίεσης είχε επαναστατήσει, μη έχοντας να χάσει παρά μόνο της αλυσίδες ενός νου που έλυνε το πρόβλημα που τον ταλάνιζε, σκεπάζοντάς το με νέφη λησμονιάς. Τα επιχειρήματα του άλλου εξαντλήθηκαν και χωρίς να το καταλάβει τα βήματά του τον οδήγησαν πίσω στη πολυκατοικία. Μπήκε αποφασισμένος στο ασανσέρ και πάτησε το κουμπί για τον τρίτο.

*****

Μόλις πάτησε το κουδούνι της εξώπορτας, όλη του η αποφασιστικότητα πήγε περίπατο. Κρύος ιδρώτας τον περιέλουσε όταν συνειδητοποίησε ότι δεν είχε κάποια σοβαρή δικαιολογία για την επιστροφή του. Άκουσε βήματα πίσω από τη πόρτα και μετά σιωπή. Ένα ολόκληρο μαρτυρικό δευτερόλεπτο. Το φως του διαδρόμου έκλεισε και ο Λευτέρης μαρμαρωμένος έστεκε ακίνητος στο σκοτάδι κι περίμενε. Τι στιγμή που άρχισε να αναρωτιέται τι στο καλό κάνει εκεί πέρα, άνοιξε η πόρτα. Η Μαρία στεκόταν μπροστά του αμίλητη και το πρόσωπό της είχε μια από τις συνηθισμένες αποχρώσεις του κόκκινου, στο πιο ελαφρύ τούτη τη φορά, στο χρώμα του άγουρου ροδιού. Κοίταζε ο ένας τον άλλο και κανείς δεν μιλούσε.
«Πες κάτι πριν καταστραφούν όλα!»
«Τι να πω; Έχει κολλήσει το μυαλό μου»
«Αυτοσχεδίασε, πες μια φορά στη ζωή σου κάτι έξυπνο, κάνε κάτι, κουνήσου!»
Και ο Λευτέρης έκανε τη κίνηση εκείνη που θα μακάριζε στην υπόλοιπη ζωή του: Έσκυψε και τη φίλησε απαλά στο μάγουλο.
- Στο χρωστούσα το φιλί. Σε καληνύχτισα βιαστικά και ξέχασα να στο δώσω.
«Που ήσουνα κρυμμένος παιχταρά μου!»
Το άγουρο ρόδι στο πρόσωπο της Μαρίας ωρίμασε με ταχύτητα φωτός και αυτοπυρπολήθηκε. Την ίδια στιγμή, μια δύναμη πολύ ανώτερη από τη ντροπαλοσύνη της, τον έπιασε από το χέρι και τον τράβηξε μέσα στο δωμάτιο κλείνοντας πίσω του τη πόρτα. Κοιτάχτηκαν στα μάτια σιωπηλοί. Έσκυψε τρυφερά προς το μέρος της και της πρότεινε ένα φιλί σύντομο, αναγνωριστικό. Το φευγαλέο άγγιγμα τους χάρισε την αίσθηση που αφήνει ένα μεταξένιο ρούχο όταν έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με το δέρμα. Με την ανυπομονησία μικρού παιδιού που μόλις ανακάλυψε το βάζο με το γλυκό, επιχείρησαν δεύτερο, πιο φιλόδοξο. Η πίεση άνοιξε τα χείλη. Tα δόντια τους συγκρούστηκαν άγαρμπα, όμως αυτό ακούστηκε σαν τη μουσική που παράγουν τα βότσαλα την ώρα που τα παρασέρνει ένα θαρραλέο κύμα. Σαν έτοιμοι από καιρό και με τη πείρα των δυο προηγούμενων, αφέθηκαν σε ένα φιλί σταχανοφικής επίδοσης σε διάρκεια και με τέτοια δόση απελπισίας, λες και σ΄ αυτό θα έβρισκαν το ελιξίριο της ζωής ή ακόμα χειρότερα τις απαντήσεις που δεν είχαν για την επερχόμενη θύελλα.
Το μονό κρεβάτι στη μέση του ταπεινού δωματίου φάνταζε σαν το μόνο έπιπλο που θα άντεχε ένα τέτοιο ψυχικό βάρος. Ξάπλωσαν κολλητά ο ένας πλάι στον άλλο και το χέρι του Λευτέρη βιαστικό, ανυπόμονο και κυρίως ανύποπτο, αναζήτησε αμέσως τη μυστική σχισμή που μέσα από υγρά μονοπάτια οδηγούσε στο κέντρο της ύπαρξης. Η Μαρία, με χέρια που έτρεμαν, τον σταμάτησε.
- Δώσε μου λίγο χρόνο. Φοβάμαι!
«Εγώ να δεις κορίτσι μου…»
- Έχε το χρόνο σου συντρόφισσα, βρήκε το κουράγιο να αστειευτεί την ώρα που μάζευε εσπευσμένα το χέρι του.
«Και τώρα τι κάνουμε;» αναρωτήθηκε πανικόβλητος. Έβαλε κάτω τα πράγματα και αναζήτησε απαντήσεις στις μέχρι τότε εμπειρίες του. Την πρώτη φορά η Τζένη, στο σκοτεινό δωμάτιο της Λιοσίων, τον πήρε από το χέρι και τον οδήγησε μέσα της λέγοντάς του μερικά ερωτόλογα και τέλος. Την επόμενη, στη Φυλής, η Πέπη ούτε καν του μίλησε. Τζίφος. Μήπως ο κινηματογράφος; Οι τσόντες στο Ίλιον ήταν πεντάλεπτες και έδειχναν μόνο τη πράξη, ούτε καν πρόσωπα. Η κυρία Ρόμπισον είχε την πρωτοβουλία και τις λύσεις και ο Χόφμαν απλά το απολάμβανε. «Κωλόφαρδε!» Ο Μπρούς Λι έδερνε αλύπητα, ο Τραβόλτα χόρευε ασταμάτητα και ο βρώμικος Χάρυ σκότωνε αβέρτα. Δεν είχαν χρόνο για άλλες ασχολίες. Στο Θίασο, ο άλκιμος του Μεταξά ήταν όλο φρου φρου κι αρώματα, τζούφιος.
«Είσαι μόνος σου αγόρι μου. Κολύμπα!»

*****

Τελικά αποδείχτηκε ότι Λευτέρης δεν ήταν μόνος. Ήταν μαζί του και η Μαρία. Μαζί περπάτησαν τα υγρά μονοπάτια, γλίστρησαν αλλά κρατούσε ο ένας το χέρι του άλλου, μαζί εξερεύνησαν απάτητους δρόμους, λοξοδρόμησαν αλλά δεν χάθηκαν, μαζί έφτασαν μέχρι το τέλος.
Ο Λευτέρης άνοιξε τα μάτια και έκλεισε το βιβλίο. Το τοποθέτησε με σεβασμό στη βιβλιοθήκη του, παράτησε όλα τα υπόλοιπα και πήγε για ύπνο. Την ώρα που ανέβαινε τη σκάλα, δεν έκρυψε ένα χαμόγελο ικανοποίησης, μιας και στη ζωή του μπόρεσε και αποστράφηκε την κάθε απόλαυσιν ερώτων της ρουτίνας.

*Αυτή είναι η εκατοστή ανάρτησή μου. "Σπουδαία τα λάχανα" θα πείς και δικαίως. Άλλοι φίλοι μου που έχουμε ξεκινήσει σχεδόν μαζί, έχουν ξεπεράσει τις επτακόσιες. Για μένα όμως είναι ένας σημαντικός σταθμός.

**Στη Βάσσια που επέστρεψε.

***Στις Αδαμαντία, Ανασαιμιά, Devils Woman, Mrs Smith, Νότα, Σοφούλα και Venceremos που θα επιστρέψουν.

****Σε όλους εσάς που συνεχίζετε τούτο το όμορφο ταξίδι...

Η αβάσταχτη βαρύτητα του έρωτα

2009-10-23T19:39:00.007+03:00

Τα βήματα της Ελευθερίας ήταν νωθρά, σχεδόν αβέβαια, μέχρι που ένοιωσε τις πρώτες σταγόνες της βροχής στο πρόσωπό της. Η επιτάχυνση του βαδίσματος ήρθε μαζί με την ανησυχία για την κόμμωση και το μακιγιάζ, που με τόση προσοχή είχε επιμεληθεί μόλις πριν από δέκα λεπτά. Τα έβαλε με τον εαυτό της που ξέχασε την ομπρέλα, αν και κατά βάθος ήξερε ότι αυτή η παράλειψη και όλος ο εκνευρισμός που ένοιωθε τούτη την ώρα, οφείλονταν στο άγχος που της είχε δημιουργήσει η επικείμενη συνάντηση. «Ραντεβού στα τυφλά; Εγώ; Ποιος να μου το έλεγε και να το πίστευα! Και το χειρότερο, εγώ που τρελαίνομαι να περπατώ στη βροχή και να την απολαμβάνω, να τα βάζω με την τύχη μου για μερικές σταγόνες! Μα τι ήθελα να μπλέξω σε μια τέτοια κατάσταση;» αναρωτήθηκε αλλά απάντηση δεν πήρε. Ξαναέφερε στο μυαλό της όλα τα γεγονότα που είχαν προηγηθεί.
Πάνε τρία χρόνια από τότε που χώρισε. Αν και ήταν δική της απόφαση ο χωρισμός, η εξέλιξη αυτή την ταρακούνησε για τα καλά. Δεν είναι και λίγο πράγμα να χωρίζεις μετά από είκοσι χρόνια γάμου. Μόλις ξεπέρασε το αρχικό σοκ από την απότομη μεταβολή στη ζωή της, η νέα κατάσταση στην οποία βρέθηκε, άρχισε σταδιακά να της αρέσει όλο και περισσότερο. Μόνη στο σπίτι, μιας και η κόρη σπούδαζε τη Νομική στην Ξάνθη, ένοιωσε για πρώτη φορά το θεμελιώδες δικαίωμα στην τεμπελιά και το απολάμβανε με όλο της το είναι. Τη τεμπελιά όμως γρήγορα τη βαριέσαι και τότε αρχίζει η αναζήτηση για κάλυψη του κενού. Η αναζήτηση στις μέρες μας φέρνει το ίντερνετ και άμα είσαι λίγο ανήσυχος τύπος τότε έρχονται τα μπλοκάκια και το φέισμπουκ και ακολουθούν οι γνωριμίες. Η Ελευθερία ακολούθησε την πεπατημένη. Επηρεασμένη από όσα κατά καιρούς είχε ακούσει και διαβάσει για τους περίεργους που καραδοκούν στον κυβερνοχώρο, είχε υποσχεθεί στον εαυτό της ότι δεν πρόκειται να μπλέξει με ιστοϊστορίες. Οι υποσχέσεις όμως δοκιμάζονται σε τούτη τη ζωή και συνήθως καταρρέουν, ιδίως όταν ο λόγος του απέναντι είναι γοητευτικός, πρωτότυπος και κυρίως επιτηδευμένα ανιδιοτελής. Η πρόκληση ήταν δυνατή, ξεκίνησε να δοκιμάσει τις δυνάμεις της και στη πορεία διαπίστωσε με έκπληξη ότι ο δρόμος είναι χωρίς επιστροφή.
Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμενε να συμβεί κάτι παρόμοιο. Ξεχώριζε από μακριά τα καμάκια και διασκέδαζε πολύ με τον τρόπο που την προσέγγιζαν. Όλοι τους παντρεμένοι, άντρες μέσης ηλικίας, ο καθένας είχε τον τρόπο του. Τους είχε μάλιστα χωρίσει σε τρεις κύριες κατηγορίες. Πρώτα και κύρια ο ιδεολόγος. Αριστερός, συνήθως ανένταχτος, αγωνιζόταν ενάντια στη παγκόσμια καπιταλιστική κυριαρχία, μη διστάζοντας να τα βάζει με τους δυνατούς αυτού του κόσμου. Και έτσι μπαρουτοκαπνισμένος που ήταν, έκανε ένα διάλειμμα για μια ανάσα και ένα απλό πηδηματάκι ώστε να μπορεί να συνεχίζει αταλάντευτα τον αγώνα του. Στην ερώτηση γιατί δεν κάνει το διάλειμμα με την γυναίκα του, απαντούσε με το γνωστό τσιτάτο του Τσε: «Κανείς δεν έχει θεμελιώσει τους λόγους για τους οποίους ένας άνδρας πρέπει να ζήσει με την ίδια γυναίκα όλη του τη ζωή.» Δεύτερος ερχόταν ο βιολόγος. Ρεαλιστής, χωρίς υπεκφυγές, τόνιζε την ανάγκη του άντρα για όσο το δυνατόν περισσότερες συνευρέσεις, εξηγώντας το επιστημονικά: «Το ότι η φύση έδωσε στην γυναίκα λίγα ωάρια, σημαίνει ότι το θηλυκό επιλέγει με αυστηρά κριτήρια αυτόν που θα την γονιμοποιήσει. Το ότι η φύση έδωσε στον άνδρα εκατομμύρια σπερματοζωάρια, σημαίνει ότι το αρσενικό θέλει να αφήσει το στίγμα και τα ίχνη του παντού.» (*) Στην ερώτηση αν δεν αρέσει, μιας και τα κριτήρια θα είναι αυστηρά, απαντούσε προβλέψιμα ότι έχει χορτάσει από επιβεβαιώσεις. Τρίτος, αλλά όχι τελευταίος, ερχόταν ο φιλόλογος. Διαβασμένος, έπαιζε τους ποιητές και τους πεζογράφους στα δάκτυλα: «Σφάζω τις φλέβες μου και αντί να κοκκινίσουν τα όνειρα, που έλεγε ο Ελύτης, εμφανίζεσαι στον ύπνο μου με ένα κόκκινο τριαντάφυλλο στo χέρι». Στην ερώτηση τι θέλει να πει ο ποιητής, απαντούσε ότι το σύμπαν συνωμοτεί για μια συνάντησή τους.
Τον Ορέστη, όσο και να προσπάθησε, δεν μπόρεσε να τον κατατάξει. Ορθολογιστής και ταυτόχρονα ρομαντικός, είχε λόγο τεκμηριωμένο και παράλληλα ελκυστικό. Κατείχε την τέχνη της σαγήνης με τρόπο επιβλητικό. Χωρίς αναστολές μάγευε τα θύματά του, έκαμπτε τις αντιστάσεις τους και τελικά τα υποχρέωνε σε παράδοση. Η Ελευθερία στην αρχή προσπάθησε να αντισταθεί αλλά δεν μπόρεσε να πιαστεί από πουθενά. Απέναντί της δεν είχε κάποιον που το έπαιζε ιδανικός εραστής, ούτε γόης, ούτε καν χαρισματικός. Έχοντας διαβάσει με την κουβέντα τον χαρακτήρα της και τα πιστεύω της, υιοθέτησε την πόζα του ανεπιτήδευτου, αυτού που ενσαρκώνει τις επιθυμητές ιδιότητες της παιδικής ηλικίας, τον αυθορμητισμό και την ειλικρίνεια, για να εξουδετερώσει την φυσική αμυντική στάση της και να της μεταδώσει την απόλαυση του να είναι ανίσχυρη. Η γνωριμία φάνταζε αναπόφευκτη. Βοήθησε και η φωτογραφία με τα όμορφα χαρακτηριστικά και το ανεπαίσθητα ειρωνικό χαμόγελο. Το ραντεβού κλείστηκε σε κεντρική καφετέρια της Αθήνας. Οι μέρες πέρασαν και η προσμονή μετατράπηκε σε αγωνία και η αγωνία σε εκνευρισμό. «Ας ελπίσουμε ότι η πραγματικότητα θα είναι αντάξια των προσδοκιών» μονολόγησε και τάχυνε ακόμα πιο πολύ το βήμα της.
Λένε πως η πρώτη εντύπωση είναι αποφασιστική και έχουν δίκιο. Η πραγματικότητα ξεπέρασε τις όποιες προσδοκίες. Ο Ορέστης ήταν εκεί, άνετος, χαμογελαστός και, πράγμα σπάνιο για άντρες, κομψός. Με δυο απλές κινήσεις έδιωξε την ένταση και με ένα έξυπνο κομπλιμέντο την έκανε να αισθανθεί όμορφα. Η κουβέντα είχε ρυθμό, κυλούσε ήρεμα και ευχάριστα. Σταδιακά πέρασαν και σε πιο προσωπικά ζητήματα. Ο τόνος της φωνής του έγινε πιο έντονος και το πάθος άρχισε να τον κυριεύει. Για το τελειωτικό χτύπημα άλλαξε στρατηγική. Άφησε κατά μέρος τη πόζα του ανεπιτήδευτου και επέλεξε τον δελεασμό, με τη δημιουργία του κατάλληλου πειρασμού. Μια γεύση από τις απολαύσεις που έπονται. Η συζήτηση βρισκόταν στο κατάλληλο σημείο, ήταν για τον έρωτα.
«Το πάθος είναι το ζητούμενο στον έρωτα. Προσωπικά δεν επιζητώ μια ακόμα περιπέτεια. Αναζητώ την περιπέτεια. Αυτή που θα με βάλει σε μπελάδες, αυτή που θα με κάνει να χάσω τα λογικά μου, αυτή που δεν θα μπορώ με λόγια καθημερινά να περιγράψω» είπε ο Ορέστης με μάτια φλογισμένα.
«Λίγο βαρύ δεν ακούγεται αυτό;» αντέταξε με χαμηλό τόνο η Ελευθερία.
«Ο έρωτας είναι για τους δυνατούς! Ο Σοφοκλής και ο Νίτσε τον παρομοίωσαν με μάχη και σε μια μάχη έχεις απώλειες, πόνο, χάσιμο. Ο Μαρκές με την φοβερή αρρώστια της χολέρας. Περιγράφει τον ερωτευμένο νέο με την κατάσταση του άρρωστου, γιατί είχε αδύναμο σφυγμό, ακανόνιστη αναπνοή και ίδρωνε, χλωμός σαν ετοιμοθάνατος. Ο Μπέρναρντ Σω με θάλασσα που σε βάζει σε φουρτούνες κι ένας του συναφιού μας με το ανέβασμα στον Γολγοθά. Αυτόν τον έρωτα ψάχνω, αυτή τη περιπέτεια θέλω να ζήσω» είπε και έγειρε ικανοποιημένος προς τα πίσω παρατηρώντας τις αντιδράσεις της Ελευθερίας με θριαμβευτικό ύφος.
Η Ελευθερία είχε εντυπωσιαστεί από τον λόγο και το πάθος της εκφοράς του και το έδειχνε. Ήπιε μια γουλιά από τον καφέ της και έκλεισε τα μάτια. Σαν κινηματογραφική ταινία σε ανάποδη προβολή πέρασαν από μπροστά οι έρωτές της. Παθιασμένοι, άτυχοι, αδιάφοροι. Περνούσαν και δεν σταματούσαν. Τη στιγμή που αναρωτιόταν με τρόμο αν ερωτεύθηκε ποτέ, η μηχανή προβολής τσίριξε και η ταινία σταμάτησε απότομα εστιάζοντας στον Χάρη. Ένα κύμα νοσταλγίας την πλημμύρισε και οι σκηνές ολοζώντανες δραπέτευσαν από τις φυλακές της μνήμης. Μακριά μαλλιά, μούσι, ντύσιμο χάλια κι ένα χαμόγελο για κάθε δυσκολία. Μόλις έμπαινε στο δωμάτιό της την άρπαζε από τη μέση και χόρευαν στο σκοπό που της τραγουδούσε, τη σήκωνε με τα δυο του χέρια και την πέταγε στον αέρα, την έπιανε και έπεφταν με δύναμη στον καναπέ σκασμένοι στα γέλια. Τότε πλησίαζε το πρόσωπό της, η ανάσα του χάιδευε το λαιμό της και η γλώσσα του έψαχνε τις σπηλιές των αυτιών της με το πείσμα και την επιμονή ποντοπόρου εξερευνητή. Ένοιωθε το σώμα της να παραλύει και το μέλι να την πλημυρίζει. Την σήκωνε με ευλάβεια, την άφηνε στο κρεβάτι και έτρεχε στο πικάπ να βάλει έναν δίσκο των Πινκ Φλόυντ. «Ο έρωτας είναι απαλός και ελαφρύς σαν τη μουσική των Πινκ Φλόυντ» της σιγοψιθύριζε. «Ποτέ δεν σε ξετινάζει, ποτέ δεν σε πνίγει. Τελειώνει με μια γεύση ανικανοποίητου, που σε κάνει να την αναζητάς ξανά, αλλά και όταν δεν ξαναβρείς την ίδια, δεν σε τρελαίνει. Πάντα θα υπάρχει καλή μουσική που θα σε περιμένει να την ανακαλύψεις. Είναι σαν να βαδίζεις σε αμμόλοφους. Πίσω από κάποιον θα υπάρχει κάποιος άλλος, για όσο κρατήσει αυτό το ταξίδι. Γιατί να το ξέρεις, τα τραγούδια πάντα τελειώνουν, η ζωή συνεχίζεται». Και το τραγούδι του Χάρη τελείωσε το ίδιο απότομα όπως άρχισε και μόλις τώρα η Ελευθερία συνειδητοποίησε το μεγαλείο της ελαφρότητας εκείνου του ακούσματος.
Άνοιξε τα μάτια απελευθερωμένη και ανακουφισμένη για την απόφαση που μόλις πήρε. Ο αμμόλοφος που έψαχνε ήταν πιο… λάιτ. Σηκώθηκε και άπλωσε το χέρι της στον Ορέστη.
«Χάρηκα πολύ που τα είπαμε και σου εύχομαι ολόψυχα να βρεις αυτό που ψάχνεις. Λυπάμαι που δεν μπορώ εγώ να στο προσφέρω». Τον άφησε εμβρόντητο και γεμάτο απορίες για το τι δεν πήγε καλά και βγήκε στο δρόμο. Η βροχή είχε δυναμώσει και έπεφτε σαν βάλσαμο επάνω της. Πρώτα ξεφούσκωσαν τα μαλλιά της και μετά το μακιγιάζ άρχισε να φεύγει από πάνω της όπως το βάρος που πετάνε απ΄ το αερόστατο. Ένοιωσε ανάλαφρη σαν πούπουλο, έτοιμη να χορέψει.

Στίχοι (κλικ)- Μουσική: Pink Floyd

(*) Το απόσπασμα από την ανάρτηση της Κατερίνας: Μου ανήκεις...

Κράτησα τη ζωή μου

2009-09-22T11:15:00.005+03:00

Ο Γιάννης έριξε άλλη μια ματιά στο τοπίο. Η βροχή είχε σταματήσει και όλα εκεί έξω πάσχιζαν να προσαρμοστούν στη νέα κατάσταση. Τα δέντρα, ξεπλυμένα πια από τη σκόνη του καλοκαιριού, είχαν συγκρατήσει χοντρές σταγόνες στα φύλλα τους και φάνταζαν ξαναγεννημένα, έτσι που λαμπίριζαν στο λιγοστό φώς του απογεύματος. Η γη, με μικρές λακκούβες σε διάφορα σχήματα, προσπαθούσε να απολαύσει για λίγο ακόμα το νερό, πριν σβήσει με αυτό βαθύτερες πυρκαγιές που άναβε μέσα της μια λάβα προπατορική. Ο ουρανός, παιδί που δεν θα μεγαλώσει, έπαιζε με τα σύννεφα κρυφτό κι η θάλασσα με λόγια αφρισμένα, μονολογούσε τα βάσανά της ξανά και ξανά. Η εικόνα άρχιζε σταδιακά να ξεθωριάζει. Μια συγκεχυμένη κατάσταση επικράτησε παντού, με την ασάφεια να την ορίζει και την αδιαφάνεια να τη σημαδεύει. Ο Γιάννης κούνησε έντονα το κεφάλι του σε μια προσπάθεια να ξεδιαλύνει αν αυτό που δεν ξεχώριζε πια, ήταν παιχνίδι των ματιών του που εστίαζαν στο άπειρο αναπολώντας ξοδεμένες αγάπες ή ένα φυσικό φαινόμενο που δημιουργούσε η μεγάλη μάζα πολύ μικρών σταγόνων νερού που αιωρούνταν πάνω από το έδαφος. «Ομίχλη!» φώναξε δυνατά τη διαπίστωσή του την ώρα που ένα ψυχρό κύμα αέρα του έφερε ανατριχίλα. Έκλεισε το παράθυρο και προσπάθησε να βάλει μια τάξη στο μυαλό του. Μάταια, οι σκέψεις με πείσμα απωθούσαν κάθε προσπάθειά του να τις βάλει στα κουτάκια τους. Η κάθε μια, χωρίς να ρωτήσει, έπαιρνε το λόγο και άρχιζε να λέει τα δικά της, μέχρι να τη σπρώξει με δύναμη η επόμενη και να πάρει τη θέση της. Η κατάσταση ήταν επαναστατική, η αναρχία είχε επικρατήσει στο μυαλό του.
Νικημένος, παρέδωσε τα χειμερινά ανάκτορα της μνήμης του και άνοιξε τον υπολογιστή. Είχε δουλειές να κάνει και όλο τις ανέβαλε. Το φέισμπουκ που σχεδόν είχε παρατήσει, τα μπλογκάκια που έπρεπε να επισκεφτεί, τα φόρουμ που ήταν γραμμένος, η αλληλογραφία που στοιβάζονταν μέρες τώρα. Πήρε το αποφασιστικό του ύφος, σήκωσε τα μανίκια και στρώθηκε στη δουλειά. Η μητέρα του μπήκε μέσα χωρίς να την καταλάβει. Κρατούσε ένα πιάτο με τα αγαπημένα του φρούτα. Δυο φέτες καρπούζι και πολλές ρόγες σταφύλι από αυτές χωρίς τα κουκούτσια. Η ματιά της ξεχείλιζε από αγάπη και το χαμόγελό της τον γέμισε ηρεμία.
- Κουράζεσαι πολύ αγόρι μου και πρέπει να προσέχεις. Φάε τα φρούτα, έχουν βιταμίνες.
- Εντάξει ρε μάνα, είπε και σκέφτηκε ότι έδειχνε πολύ πιο νέα, ρε μπας και έκανε κανένα λίφτιγκ;
Τότε μπήκε στο δωμάτιο ο πατέρας του και τον κοίταξε με κείνο το βλέμμα της επιδοκιμασίας που τον γέμιζε αυτοπεποίθηση. Η θαλπωρή της οικογένειας τον απογείωσε και ένοιωσε την ευτυχία να τον πλημμυρίζει. Για μια στιγμή μόνο. Γιατί την επόμενη πάγωσε.
«Δεν μπορεί, δεν είναι δυνατόν!» μονολόγησε. Ή πρώτη σκέψη του έφερε ανατριχίλα. «Οι γονείς μου έχουν πεθάνει και οι δυο, τι γίνεται; Πρέπει να βλέπω όνειρο, αλλά τι όνειρο είναι αυτό που μέσα του διαπιστώνω ότι βλέπω όνειρο; Δεν μου έχει ξανατύχει ποτέ αυτό». Η δεύτερη σκέψη τον διέλυσε. «Λες να πήγα εκεί που βρίσκονται;» Δεν τόλμησε να πει «πέθανα». Επαναστάτησε όλο του το είναι. «Αποκλείεται, δεν υπάρχει τίποτα μετά το θάνατο». Δεν το διαπραγματευόταν αυτό, ήταν από τα σίγουρά του. Τρίτη σκέψη και φαρμακερή. «Κι αν πεθαίνω τώρα στον ύπνο μου και μου γλυκαίνει το χάπι η συνείδησή μου;» Ένοιωσε να πνίγεται, προσπάθησε να κινηθεί, αδύνατον, κλώτσησε, το σεντόνι τον έσφιγγε. Πετάχτηκε όρθιος, ανασαίνοντας βαθιά, λουσμένος στον ιδρώτα. Κοίταξε το ρολόι του, δεν είχε περάσει ούτε ένα τέταρτο από την ώρα που ξάπλωσε για τον μεσημεριανό του ύπνο. Έγειρε πάλι πίσω στο κρεβάτι και σκούπισε το δάκρυ που κύλισε αργά στο μάγουλό του. Ένοιωσε τις τύψεις να τον πολιορκούν. «Δεν έδωσα στους γονείς μου τις χαρές που περίμεναν από μένα, αν και ποτέ δεν μου παραπονέθηκαν». Χωρίς να το καταλάβει βρέθηκε να κάνει απολογισμό των περασμένων. Ένοιωσε για πρώτη φορά τόσο κοντά τη παγωνιά του θανάτου, του δικού του θανάτου και όλα αυτά που θεωρούσε μέχρι τώρα επιτεύγματα, του φάνηκαν ξέθωρα, κιτρινισμένα. «Τι έκανα τελικά; Κράτησα τη ζωή μου ταξιδεύοντας ανάμεσα σε κίτρινα δέντρα». Η τελευταία φράση βγήκε αυθόρμητα και τον άφησε άφωνο. Προσπάθησε πολλές φορές στο παρελθόν να εξηγήσει αυτόν το στίχο του Σεφέρη και δεν μπορούσε να τα καταφέρει. Και τώρα ξεδιπλώνονταν μπροστά του ένα δάσος από κίτρινα δέντρα, ένα δάσος από μικρές και μεγάλες δράσεις της μέχρι τώρα πορείας του που δεν είχαν πια την αξία που τότε τις προσέδιδε. Η δουλειά, η κοινωνική καταξίωση, οι κοινωνικές σχέσεις, το ατελείωτο τρέξιμο για την επιτυχία. Όλα του φάνηκαν σαν φούσκες του χρηματιστηρίου που σκάνε γιατί στηρίζονται σε υπερβολικές προσδοκίες. Ένα σισύφειο κυνήγι αποδοχής με τίμημα την ίδια τη ζωή. Και επειδή τα κατάφερνε στα οικονομικά, διαπίστωσε έκπληκτος ότι τον έπιασαν κορόιδο. Ήταν και όλοι αυτοί οι συμβιβασμοί που αναγκάστηκε να κάνει, τα πρέπει που δεν έπρεπε να ξεπεράσει, τη λογική που δεν μπόρεσε να αγνοήσει. Αναρωτήθηκε αν υπήρχε ακόμα χρόνος για αναζήτηση πράσινων δέντρων.
Χρειαζόταν επειγόντως καθαρό αέρα. Ντύθηκε και βγήκε έξω. Η ομίχλη είχε διαλυθεί και τα πεσμένα από τα δέντρα φύλλα έδιναν έναν μελαγχολικό καφεκίτρινο τόνο στο τοπίο.
- Μην αργήσεις το βράδυ, να δούμε το ντιμπέιτ, άκουσε μια απόμακρη φωνή. Δεν απάντησε. Έστριψε ένα τσιγάρο, το άναψε και μονολόγησε την ώρα που ξεφυσούσε τον καπνό: «Χέστηκα για το ντιμπέιτ».

Στίχοι: Γ. Σεφέρης - Μουσική: M. Θεοδωράκης
Τραγούδι: Γ. Μπιθικώτσης

Τι κάνουμε;

2009-09-04T13:41:00.003+03:00

Το μπλογκάκι, ξεπερνώντας και την πιο αισιόδοξη πρόβλεψη, συμπληρώνει δυο χρόνια συνεχούς και αδιάλειπτης παρουσίας. Το γεγονός από μόνο του είναι από τα παράδοξα του κόσμου τούτου και δεν θα το προσπεράσω με ένα επετειακό ποστ, όπου απολογισμοί, ευχές και άλλα τέτοια επικοινωνιακά καλύπτουν αγωνιώδη ερωτήματα για τον χρόνο, τον χώρο και την παρουσία της ύπαρξης σε αυτόν. Αφήνω προς το παρόν τον χρόνο. Έτσι κι αλλιώς έχω ανοιχτούς λογαριασμούς μαζί του, μπορεί να περιμένει λίγο, θα επανέλθω δριμύτερος. Πάμε λοιπόν στο χώρο και εν προκειμένω στο δικό μας χώρο που συνηθίζουμε να τον αποκαλούμε μπλογκόσφαιρα. Τι στο καλό κάνουμε εδώ πέρα και κυρίως γιατί το κάνουμε;
Φυσικά και δεν είμαι ο πρώτος που ασχολείται με ένα τέτοιο θέμα. Πολλοί και αξιόλογοι μπλόγκερς έχουν κατά καιρούς ασχοληθεί με το ζήτημα και οι απόψεις τους είναι σεβαστές. Οι περισσότερες όμως έχουν ένα κοινό παρονομαστή. Αφού κάνουν μια ιστορική αναδρομή και μια ανάλυση για το που βρισκόμαστε, προσπαθούν με υποδείξεις και προτάσεις να αλλάξουν το χώρο σύμφωνα με τα πιστεύω τους και την ιδεολογική τους συγκρότηση. Θεμιτό; Αδιάφορο! Το θέμα δεν είναι να αλλάξουμε τον χώρο, άσε που έχει τους νόμους της αυτή η ιστορία, το θέμα είναι να τον ερμηνεύσουμε. Το να προσέλθει ένας μπλόγκερ σε μια συγκέντρωση είναι ένα φαινόμενο, αλλά όχι ανεξήγητο. Αυτό που χρήζει ενδελεχούς ανάλυσης είναι γιατί ένας άνθρωπος υψηλού μορφωτικού επιπέδου (σχεδόν), σωστός οικογενειάρχης (ενίοτε), με σχετικά καλή δουλειά (ενδεχομένως), με φίλους και πάρα πολλούς γνωστούς (πάραυτα), κάθεται μπροστά στο κομπιούτερ και γράφει ποιήματα, ιστορίες, ταξιδιωτικές περιηγήσεις, πολιτικές αναλύσεις και καταγγελίες, επιστημονικά άρθρα, κάνει πλάκα με ανέκδοτα και χιουμοριστικά βιντεάκια ή κρατάει ημερολόγιο με προσωπικές αναφορές και καταθέσεις; Τι είναι αυτό που τον οδηγεί σε μια τέτοια κατάσταση, πέρα από την φυσιολογική ανθρώπινη ματαιοδοξία; Σε μια παλιότερη ανάρτησή μου, με ρώτησε η Κατερίνα, τι κάνουμε μπλογκάροντας και απάντησα γράφουμε. Τώρα που το ξανασκέφτομαι η απάντηση είναι εν μέρει σωστή. Κάτι όμως της λείπει. Αυτό το κάτι θα ψάξουμε να βρούμε.
Κάθε μπλόγκερ είναι ένας συγγραφέας. Προσοχή, δεν λέω λογοτέχνης (ποιητής, διηγηματογράφος, δοκιμιογράφος), δεν λέω δημοσιογράφος. Από τη στιγμή που γράφεις, οτιδήποτε είναι αυτό και απευθύνεσαι σε κάποιους, ακόμα και σε έναν, είσαι συγγραφέας. Άρα αυτό που κάνουμε κυρίως εδώ είναι να γράφουμε. Δεν εξετάζω την ποιότητα της γραφής, δεν είναι αυτό το ζητούμενο, αφήστε το γεγονός ότι μια τέτοια εξέταση είναι πολύ υποκειμενική. Ποιό είναι όμως το κοινό χαρακτηριστικό τόσο ανόμοιων ανθρώπων; Δεν είναι η ιδεολογική ταυτότητα (ευτυχώς), δεν είναι η πολιτική συμφωνία (αυτό μας έλειπε), δεν είναι οι απόψεις για τη ζωή, τον έρωτα, την οικογένεια και την κοινωνία (αλίμονο). Το κοινό χαρακτηριστικό όλου αυτού του πολύβουου, πολύχρωμου και τόσου ζωντανού πλήθους είναι η μοναξιά. Πριν βιαστείς να καγχάσεις φίλτατε αναγνώστη, ας δούμε με νηφαλιότητα για πια μοναξιά μιλάμε. Δεν αναφέρομαι στη μοναξιά του μοναχού. Αυτή είναι επιλογή και μέσο αυτοπραγμάτωσης και σαν τέτοια δεν μας ενδιαφέρει. Αναφέρομαι στη μοναξιά του σχοινοβάτη λίγο πριν τη παράσταση, στη μοναξιά του μεταφραστή μέσα στο πέλαγος των λέξεων, στη μοναξιά του συγγραφέα από την έλλειψη αυτών των λέξεων, στη μοναξιά του τερματοφύλακα πριν από το πέναλτι. Αναφέρομαι στην εσωτερική μοναξιά αυτή που ο Ρίλκε ονομάζει αναγκαία. Λέει ο μεγάλος στοχαστής: «Ένα και μόνο μας είναι απαραίτητο: η Μοναξιά, η μεγάλη εσώτερη Μοναξιά. Να βυθίζεσαι στον εαυτό σου και, ώρες ολόκληρες, να μην ανταμώνεις εκεί κανέναν -αυτός πρέπει να είναι ο ανώτερος του καθενός στόχος. Να είσαι μονάχος... Όσο όμως πιο πολύ αποζητούμε τη μοναξιά στη ζωή μας, τόσο περισσότερο ζυγώνουμε το μεγάλο νόημα του έρωτα και του θανάτου».
Αναφέρομαι σε κείνη τη γυναίκα, που πήγε στη δουλειά της και μίλησε με πολύ κόσμο, διάβασε τα παιδιά της, μίλησε με τις φίλες της, πήγε σε μια πολιτιστική εκδήλωση στη γειτονιά της ή συμμετείχε σε μια διαδήλωση, έκανε έρωτα με την άντρα της ή τον εραστή της και λίγο πριν κοιμηθεί άρχισε αυτόν τον μακρύ και επίπονο εσωτερικό διάλογο για το κενό που υπάρχει μεταξύ των προσδοκιών της και της ψυχρής πραγματικότητας. Ένα κενό που την απωθεί και συνάμα την έλκει και της δημιουργεί την αίσθηση ότι μάχεται μόνη εναντίων όλων. Αναφέρομαι σε κείνον τον άντρα που δεν αισθάνεται μόνος για να διαφέρει. Το κάνει για να αντισταθεί στην εξουσία όποια μορφή κι αν έχει. Παλιά έλεγαν ότι η εξουσία προωθεί το ατομικό μοντέλο για να διαιωνίσει τη παρουσία της και ότι η απάντηση σε αυτό ήταν η συλλογική δράση. Σήμερα μετά από δεκαετίες αγώνων κοινωνικών, συνδικαλιστικών και πολιτικών, έχοντας νοιώσει στο πετσί του τα κομματικά, τα συνδικαλιστικά και τα επαγγελματικά κυκλώματα, η μη συμμετοχή, εκτός από αντίσταση είναι και αυτοπροστασία. Όποιος έχει ζήσει από «τα μέσα» τέτοιες καταστάσεις δεν μπορεί παρά να νοιώθει απέχθεια για τα υποκινούμενα κινήματα, για τις αποκλίσεις που πρέπει να γίνουν για το γενικό καλό, για τις αποφάσεις που θα πάρουν οι ειδήμονες για τη μάζα. Μια τέτοια στάση δεν έχει να κάνει με έναν φτηνό εγωισμό, δεν σημαίνει ότι παραβλέπει τα προβλήματα, αλλά όταν οι προσφερόμενες λύσεις είναι οι παραπάνω, τότε ο μοναχικός δρόμος δεν είναι μεταμοντερνισμός, είναι ενδεχομένως η μόνη αξιοπρεπής στάση, σήμερα. Αύριο μπορεί να είναι κάτι άλλο. Βεβαίως ότι ισχύει για τον άντρα ισχύει και για τη γυναίκα και αντίστροφα. Αν όμως η μοναξιά είναι κοινός παρονομαστής για όλους τους μπλόγκερ, δεν είναι φοβερά πληκτική η επανάληψή της; Δεν είναι τα μπλοκάκια ένας χώρος που διαβάζεις τα ίδια με διαφορετικό ύφος και στυλ; Ευτυχώς όχι. Αυτό που κάνει το χώρο συναρπαστικό είναι η διαχείρισή της από τον καθένας μας ξεχωριστά. Αλλάζει ο τρόπος με τον οποίο τη ξορκίζουμε. Υπάρχουν βέβαια και οι εξαιρέσεις, πάντα και παντού θα υπάρχουν, αλλά εγώ απευθύνομαι στο κύκλο των μπλόγκερ που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, συνομιλούμε.
Απαντώ λοιπόν σήμερα στη Κατερίνα και μέσω αυτής σε όλους για το τι κάνουμε μπλογκάροντας:

Γράφουμε, ξορκίζοντας την (όποια) μοναξιά μας.

Η βέρα

2009-07-23T19:03:00.006+03:00

Το διήγημα που ακολουθεί είναι εμπνευσμένο από την υπέροχη ανάρτηση της Anna - Silia: Ο ...μοναχικός αρραβώνας (και η εικόνα από εκεί είναι) την οποία και ευχαριστώ.

Αρχές της δεκαετίας του ενενήντα. Η μοίρα θες, η ολοκληρωτική αποτυχία μου σε όλους τους ορόφους του οικοδομήματος που ονομάζουμε ζωή, η τιμωρία που επιφυλάσσει στους χαμένους η απόκοσμη δικαιοσύνη του γαλαξία, μπορεί και όλα μαζί, περιέφεραν εκείνη την εποχή το σαρκίο μου στο κράτος των Αθηνών. Τέτοιος ξεπεσμός.
Λένε πως όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια ο Θεός γελάει. Στη δική μου την περίπτωση πρέπει να ξεκαρδίστηκε. Όταν ήμουν μικρός δυο πράγματα είχα στο μυαλό μου. Τις γυναίκες και τις μηχανές. Δεν είμαι σίγουρος για τη σειρά προτεραιότητας, ακόμα δεν το έχω ξεκαθαρίσει. Ήθελα να γίνω μηχανολόγος μηχανικός αλλά οι γυναίκες δεν με άφησαν. Πέρασα στο πανεπιστήμιο και σπούδασα για χρόνια πολλά τη γυναίκα. Μελέτησα με τη μέθοδο του Τολστόι κάθε πτυχή του χαρακτήρα της, εξερεύνησα με το πάθος του Μάρκο Πόλο κάθε απώτερο σημείο του κορμιού της, πειραματίστηκα ως άλλος Βενιαμίν Φραγκλίνος με το ηλεκτρικό της φορτίο, αλλά πτυχίο δεν μπόρεσα να πάρω. Για την ακρίβεια δεν πέρασα ούτε ένα μάθημα αλλά αυτό δεν το έλεγα. Στις ερωτήσεις φίλων και γνωστών για το αν τελείωσα απαντούσα αόριστα χρωστάω. Μαθήματα εννοούσα, της Μιχαλούς καταλάβαιναν. Και να ΄μαι τώρα στη Νέα Ιωνία, στο εργοστάσιο της Triumph, μόνος άντρας ανάμεσα σε εκατό γυναίκες να λαδώνω μηχανές που παράγουν σουτιέν και βρακιά. Μα αυτό είναι αρρωστημένο χιούμορ Επουράνιε, για όνομα του Θεού!
Επιτέλους η ώρα πήγε τρεις και οι μηχανές σταμάτησαν. Πέρασα την σιδερένια πύλη και βγήκα στον καθαρό αέρα. Το νέφος είχε καλύψει τον ορίζοντα και είχε μετατρέψει τον καταγάλανο (υποθέτω) αττικό ουρανό σε κείνη την απαισιόδοξη απόχρωση του μπλε που έχει η στολή των αεροπόρων. Τα μάτια έτσουζαν, ο λαιμός στέγνωνε, αλλά εγώ δεν χόρταινα να ρουφώ αέρα. Το να προσπαθήσω να περιγράψω τη μυρωδιά που έχει ένας κλειστός χώρος που δουλεύουν εκατό γυναίκες κάθε είδους και ρυθμού, είναι ματαιότητα. Ακόμα και ο Ζαν-Μπατίστ Γκρενούιγ, ο σκοτεινός ήρωας του μυθιστορήματος «Το άρωμα», θα δυσκολευόταν να το κάνει και εγώ γνωρίζω τα όριά μου. Περπάτησα για λίγο και χάρηκα τον Απρίλη που έβρισκε τρόπο να κάνει αισθητή την παρουσία του στην τερατούπολη. Έφτασα στο σταθμό του ηλεκτρικού στα Πευκάκια και περίμενα το τρένο για τη Βικτώρια. Η κούραση της μέρας και η αϋπνία της νύχτας με οδήγησαν να κάτσω σε ένα παγκάκι. Είδα από μακριά το ζητιάνο με το ακορντεόν να πλησιάζει χτυπώντας δεξιά και αριστερά το μπαστούνι του. Σταμάτησε μπροστά μου και μπόρεσα να διαβάσω, παρά τα ορνιθοσκαλίσματα, μια πινακίδα που κρεμόταν στο λαιμό του: «Ελεήστε τον τυφλό». Μου πρόταξε μπροστά στη μούρη μου ένα μικρό τενεκεδένιο κουτί χωρίς να πει κουβέντα. Ούτε κι εγώ μίλησα. Ο ζητιάνος περίμενε κι εγώ σκεφτόμουν. Ήταν πάγια αρχή μου να μην δίνω τίποτα σε όλους αυτούς που λυμαίνονταν τον ηλεκτρικό. Εκτός από το ενοχλητικό του πράγματος που είχε καταντήσει μάστιγα εκείνη την εποχή, ήταν και όλα αυτά τα ψέματα που σκαρφίζονταν οι διάφοροι επιτήδειοι για να παίρνουν τα λεφτά του κοσμάκη ποντάροντας στα ανθρώπινα συναισθήματα. Είδα από μακριά το τραίνο να πλησιάζει. Σηκώθηκα όρθιος και πάνω που ετοιμαζόμουν να του πω ότι δεν έχω ψιλά, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, εγώ ο μόνιμος μπατίρης, έβγαλα από την τσέπη μου ένα χιλιάρικο και το έριξα στο κουτί. Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου. Έκανα ένα βήμα μπροστά και ο ζητιάνος μου άρπαξε το χέρι.
- Περίμενε, ποτέ κανένας εδώ και εικοσιπέντε χρόνια δεν μου έδωσε τόσα λεφτά. Έχεις μεγάλη καρδιά και εγώ θα σου κάνω ένα δώρο. Να, πάρε αυτό το δαχτυλίδι, δεν έχει αξία αλλά θα σου φέρει τύχη, μου είπε και μου έδωσε μια φτηνή γυναικεία βέρα.
Πήγα να διαμαρτυρηθώ (τι να την κάνω εγώ τη γυναικεία βέρα) αλλά το τρένο ήδη είχε ανοίξει τις πόρτες. Τον ευχαρίστησα και με ένα σάλτο βρέθηκα μέσα. Έριξα το δαχτυλίδι σε μια τσέπη και το ξέχασα.

***

Το να βρεις θέση στον ηλεκτρικό την ώρα που σχολάνε τα εργοστάσια δεν είναι και από τα ευκολότερα πράγματα στο κόσμο. Χρειάζεται υπομονή, κουράγιο και κυρίως στρατηγική. Έστεκα όρθιος στο διαχωριστικό των θέσεων και παρατηρούσα όλους τους επιβάτες που κάθονταν στα καθίσματα. Έψαχνα να βρω την παραμικρή κίνηση που θα με οδηγούσε να μαντέψω ποιος ετοιμάζεται να κατέβει στον επόμενο σταθμό και να προλάβω να αρπάξω τη θέση του. Το δίπλωμα της εφημερίδας, το πιάσιμο της τσάντας ή της σακούλας, το σκούντημα στο διπλανό να μαζέψει τα πόδια. Για καλή μου τύχη, η χοντρή κυρία που ανάσαινε βαριά και ξεφυσούσε με τρόπο που θα έκανε ακόμα και τον Μουτζούρη να ζηλέψει, σηκώθηκε και εγώ πήρα τη θέση της. Βολεύτηκα και έκλεισα τα μάτια. Δεν το έκανα για να κοιμηθώ, είχα τις αϋπνίες μου τότε, αλλά για να κάνω τον εξακοσιοστό εξηκοστό έκτο απολογισμό της μίζερης ζωής μου. Και τότε το άκουσα για πρώτη φορά. Η αλήθεια είναι ότι ενοχλήθηκα με τη φασαρία που έκαναν οι δυο νεαροί που μπήκαν από το σταθμό του Περισσού. Άνοιξα τα μάτια μου και είδα αυτόν με το πέτσινο μπουφάν να έχει ένα τεράστιο φορητό κασετόφωνο στον ώμο. Σκέφτηκα ότι τώρα θα αρχίσει ο Καζαντζίδης να αναστενάζει και να βγαίνει φωτιά - να κλαίει και να ραγίζουν τα βουνά και ό άλλος νεαρός να περιφέρεται με το τενεκεδάκι προτεταμένο ζητώντας ό,τι έχουμε ευχαρίστηση. Το είχα δει (και κυρίως ακούσει) το έργο χιλιάδες φορές, αλλά έκανα λάθος. Ο νεαρός πάτησε το κουμπί και η φωνή του Παπακωνσταντίνου γέμισε το χώρο. Κάτι έλεγε για ψύχρα και αφρισμένη θάλασσα, για στεριές που βουλιάζουν, δεν καταλάβαινα στην αρχή, αλλά μου άρεσε ο ρυθμός και η φωνή του Βασίλη. Ο επόμενος στίχος όμως με συντάραξε:
Αυτή η άνοιξη καθόλου δεν μ΄ αγγίζει
μου ΄λεγες πέρσι τέτοιο βράδυ σκεφτική.
Αμέσως θύμισες και εικόνες, βαθιά κρυμμένες, ξεπετάχτηκαν από το μυαλό μου. Η Σαλονίκη όμορφη και ξελογιάστρα με τη γοητεία των seventies να την περιβάλει, η άνοιξη να δικαιολογεί τη φασαρία των ποιητών γύρω από το όνομά της, οι μυρωδιές και τα αρώματα που μόνο σε αυτά τα ιερά χώματα απολαμβάνεις και πάνω απ΄ όλα η μορφή της Άννιτσκα, της Αννούλας, της δικιάς μου Αννούλας.
Ήταν μεγάλη Παρασκευή και βρισκόμασταν στο Σιδηροδρομικό Σταθμό της Θεσσαλονίκης. Ατμόσφαιρα περίεργη, κορμιά μουδιασμένα, πρόσωπα λυπημένα, αποχαιρετισμός. Εγώ όπως πάντα να το παίζω άνετος, να προσπαθώ να συμβουλέψω, να παρηγορήσω.
- Έλα βρε, μην κάνεις έτσι. Όλος ο χρόνος δικός μας θα είναι. Μην ξεχνάς, πως φέτος παντρευόμαστε, τελείωσαν τα ψέματα.
Η Άννα δεν μίλησε. Το βλέμμα της χαμένο στον ορίζοντα, συνέχισα.
- Δες, όλα γύρω μας ξαναγεννιούνται. Η άνοιξη προμηνύει και τη δική μας ανάσταση.
Η απάντησή της μαχαιριά.
- Δεν ξέρω γιατί, αλλά τούτη η άνοιξη καθόλου δεν μ΄ αγγίζει.
Σιωπή ξανά. Αμηχανία. Ένα βιαστικό φιλί και ο Μουτζούρης που σφυρίζει. Είμαι στο τραίνο της μεγάλης φυγής (της μόνιμης φυγής) και σκέφτομαι την απάντησή της. «Άραγε να κατάλαβε ότι δεν θα με ξαναδεί;» Σιχαίνομαι τον εαυτό μου, τον φτύνω. «Μέχρι πότε θα πουλάς ψέματα, θα κουρσεύεις ψυχές και μετά θα την κοπανάς; Δεν είναι παιχνίδια οι γυναίκες, άνθρωποι είναι». Η αλήθεια είναι ότι μόλις τα έφτιαχνα με μια κοπέλα (λίγο πριν τα φτιάξω) έλεγα πως είμαι παντρεμένος, ο γάμος αποτυχημένος, η οικογένεια προς διάλυση και τα καημένα τα παιδιά που δεν φταίνε. Ήταν η ασπίδα μου για να μη δεσμευτώ, η δικαιολογία μου για να την κοπανήσω. Και έπιανε! Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο εξιτάριζε τις γυναίκες μια τέτοια κατάσταση. Περίεργα πλάσματα οι γυναίκες, ποτέ δεν θα τις μάθω. Βοηθούσαν και δυο φωτογραφίες που είχα μαζί μου. Μια με την μικρότερη αδερφή μου νύφη και μένα ντυμένο σαν γαμπρό και μια μεταγενέστερη, αγκαλιά με τα δίδυμα ανιψάκια μου.
Με την Άννα όμως τα πράγματα ήταν από την αρχή διαφορετικά. Όμορφη, ατίθαση και κυρίως απρόβλεπτη με κέρδισε από την πρώτη στιγμή. Ξέχασα τις παραξενιές μου, τις θεωρίες μου για τον έρωτα, τη φυγή μου. Τρία ολόκληρα χρόνια έμεινα μαζί της. Και πάνω που είχα πάρει τη μεγάλη απόφαση να της αποκαλύψω την αλήθεια και να της ζητήσω να με παντρευτεί, όλες μαζί οι ανασφάλειες επέστρεψαν, μου έκαναν τη ζωή μαρτύριο και εγώ έκανα αυτό που έκανα πάντα. Το έβαλα στα πόδια.
Και να ΄μαι τώρα εδώ, στο τρένο της μικρής φυγής, στη Λεωφόρο να την ζητώ και στη Βικτώρια, να την αναζητώ στη Σαλονίκη ξημερώματα, οι φωνές και τα τραγούδια να μπερδεύονται, οι δεκαετίες να ανακατεύονται και εγώ να κατεβαίνω στη Βικτώρια έχοντας πάρει τη μεγάλη απόφαση να φύγω για τη Σαλονίκη.

***

Δεν χρειάστηκε να πάρω πολλά πράγματα μαζί μου. Συνηθισμένος στις φυγές νοίκιαζα πάντα επιπλωμένα δωμάτια, αλλά και μια ζωή άφραγκος όλο μου το βιος συνωστίζονταν σε μια ριγέ πάνινη βαλίτσα. Έφτασα στο σταθμό Λαρίσης, πλήρωσα τα εισιτήρια και μου περίσσεψαν μερικά χιλιάρικα ίσα για το φαί και τα τσιγάρα. Στην εσωτερική τσέπη του σακακιού, προσεκτικά διπλωμένη όλη μου η περιουσία, ένα πεντοχίλιαρο. Δεν περίμενα ούτε το βδομαδιάτικο να πληρωθώ. Τέρμα τα σουτιέν, τα βρακιά, το νέφος, ο ηλεκτρικός. Έψαξα για μαύρη πέτρα, βρήκα μια σκούρα, τη σήκωσα και την έριξα πίσω μου.
Μια ολοκληρωτική έξαψη με είχε καταλάβει σε όλη τη διάρκεια του ταξιδιού. Βαθειά μέσα μου ήξερα πως είναι το τελευταίο. Ο μέχρι τώρα δρόμος μου ήταν μακρύς. Είδα και τους Λαιστρυγόνες και τους Κύκλωπες γιατί τους κουβαλούσα στη ψυχή μου. Απόκτησα σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κι έβενους και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής και τα έχασα όλα, τα σκόρπισα στις λεωφόρους του εφήμερου. Και σαν έτοιμος από καιρό, επέστεφα στην Ιθάκη, την δική μου Ιθάκη, τη Θεσσαλονίκη. Και να μην έβρισκα την Άννα θα είχα αράξει στο νησί μου.
Σε όλη τη διαδρομή σκεφτόμουν τη συνάντηση. Τι θα της έλεγα, γιατί μετά από τόσα χρόνια, πώς θα αντιδρούσε. Έκανα και άλλες σκέψεις, ανομολόγητες. «Θα είναι το ίδιο όμορφη; Ο χρόνος θα έχει αφήσει τα σημάδια πάνω της; Θα με ήθελε καθόλου; Μα τι λες βρε χαμένε, είναι δυνατόν να μη παντρεύτηκε; Σιγά να μη περίμενε εσένα τόσα χρόνια! Αλλά δεν πειράζει. Και να παντρεύτηκε (μακάρι να είναι ευτυχισμένη) εγώ θα της ζητήσω συγνώμη για όλα. Για τη συμπεριφορά μου, τα ψέματά μου, τη φυγή μου. Κι αν πάλι δεν πάει καλά ο γάμος της; Κι αν είναι δυστυχισμένη; Κι αν χώρισε;» Κάπνισα ένα ολόκληρο πακέτο τσιγάρα και ήπια όλους τους καφέδες από το μπαρ. Ούτε που κατάλαβα για πότε έφτασα.
Ξαφνικά ο χρόνος άρχισε να τρέχει και να μη φτάνει. Όλα εξελίχθηκαν σαν κινηματογραφική ταινία. Βολεύτηκα σε ένα φτηνό ξενοδοχείο, παράτησα τη βαλίτσα και πήρα τους δρόμους. Πήγα στα παλιά στέκια και την έψαξα, έψαξα τα στέκια που είχαν ήδη χαθεί, ρώτησα. Παρελθόν χαμένο στην ομίχλη. Απογοητευμένος πήρα τον δρόμο της επιστροφής. Είναι μερικά πράγματα (έστω ελάχιστα) που συμβαίνουν στη ζωή του καθένα που όσο άθεος και να είναι, είναι αδύνατον να μη κλονίσουν αυτή του τη βεβαιότητα. Ένα από αυτά συνέβη στον εξωτερικό χώρο μιας καφετέριας, λίγα μέτρα πριν από την είσοδο του ξενοδοχείου.
Η καφετέρια ήταν σχεδόν άδεια. Ένα ζευγαράκι αγκαλιασμένο έδινε όρκους αιώνιας πίστης που θα τους καταπατούσε πολύ σύντομα, μια νεαρή κοπέλα είχε έρθει νωρίτερα στο ραντεβού και κοιτούσε ανυπόμονη το ρολόι της βρίζοντας τον εαυτό της για όλους αυτούς τους άχρηστους που μπλέκει και μια σοβαρή κυρία άφησε το ποτήρι του καφέ στο τραπέζι, σήκωσε το βλέμμα της και μου πήρε τη ψυχή. Τα έχασα, παραπάτησα και τρεκλίζοντας πιάστηκα από τη διπλανή της καρέκλα λίγο πριν σωριαστώ κάτω. Με κοίταξε διερευνητικά, με απορία και έκπληξη στην αρχή, μέχρι που τα μάτια φωτίστηκαν (από χαρά;) και έβαλε τις φωνές.
- Δημήτρη εσύ είσαι; Δεν το πιστεύω!
Εδώ είναι που κόλλησα τελείως, προσπάθησα είναι η αλήθεια, αλλά μιλιά δεν έβγαινε από το στόμα μου. Πήρα το ποτήρι της με το νερό και το ήπια μονορούφι. Βαθειά ανάσα.
- Άννα… θεέ μου έγινες ακόμα πιο όμορφη… ο χρόνος δεν σε ακούμπησε… θέλω τόσα να σου πω… συγνώμη για ότι σου έκανα… μη με μισήσεις…
- Μα τι είναι αυτά που λες Δημήτρη; Γιατί να σε μισήσω; Ήσουν ένα όμορφο κομμάτι της ζωής μου που πάντα το θυμάμαι με αγάπη και νοσταλγία. Ήσουν ο πρώτος αρραβωνιαστικός μου.
- Μα τι λες; Δεν καταλαβαίνω, πώς, πότε; ψιθύρισα και τα είχα χάσει τελείως. Μου χαμογέλασε και το χάσιμο μεγάλωσε.
- Θυμάσαι τη μέρα που χωρίσαμε; Μεγάλη Παρασκευή ήταν.
- Θυμάμαι είπα κατακόκκινος από ντροπή για τη συμπεριφορά μου.
- Ε, λοιπόν εκείνη τη μέρα αγόρασα μια βέρα και σε αρραβωνιάστηκα. Μιας και δεν μου το πρότεινες ποτέ εσύ, το πρότεινα εγώ στον εαυτό μου.
Γλυκά πονούσε το μαχαίρι, έσταζε μέλι η μαχαιριά. Έψαχνα αλαφιασμένος έναν τρόπο να επανορθώσω, κάτι, ο,τιδήποτε. Και τότε θυμήθηκα τον ζητιάνο και τη βέρα. Έψαξα απελπισμένα τις τσέπες μου (θεέ μου ας μην την έχασα) και κάποια στιγμή γεμάτος ανακούφιση ένοιωσα το κρύο μέταλλο στα δάχτυλά μου. Γονάτισα στα πόδια και της πρότεινα το χέρι με τη βέρα.
- Άννα, θέλεις να με παντρευτείς;
- Θεέ μου αυτή η βέρα! Που τη βρήκες;
- Θα σου πω, είναι ολόκληρη ιστορία. Απάντησέ μου, θέλεις να με παντρευτείς;
Περίμενα με αγωνία την απάντησή της. Έκλεισα τα μάτια…

***

...και τα άνοιξα στο παγκάκι του σταθμού στα Πευκάκια. Κοίταξα το ρολόι του σταθμού και αμέσως μετά το δικό μου για επιβεβαίωση. Πέντε παρά δέκα. Πρέπει να κοιμόμουν πάνω από μιάμιση ώρα. Η κούραση και η αϋπνία. Έκανα να σηκωθώ όταν άκουσα το βιαστικό χτύπημα του μπαστουνιού. Γύρισα και είδα ένα ζητιάνο με ακορντεόν να πλησιάζει. Πήρα από την εσωτερική τσέπη του σακακιού το διπλωμένο πεντοχίλιαρο, το ξεδίπλωσα και τον περίμενα να πλησιάσει.

Κρίση στο κρεβάτι

2009-06-30T14:01:00.002+03:00

Ο Άρης Αποστόλου τραβούσε ζόρια αυτό τον καιρό. Η οικονομική κρίση τον πέτυχε σε μια περίοδο που είχε μεγάλα ανοίγματα στη δουλειά του. Έπρεπε με κάθε τρόπο να μειώσει τις δαπάνες, να περικόψει όλα τα περιττά έξοδα και να περιορίσει πάση θυσία τον υπέρμετρο τραπεζικό δανεισμό. Για πρώτη φορά στη μακρόχρονη επιχειρηματική του δραστηριότητα αντιμετώπιζε την απειλή της πτώχευσης. Είχε πέσει με τα μούτρα σε αυτή τη προσπάθεια και δεν είχε χρόνο (όρεξη;) για άλλες δραστηριότητες.
Σταδιακά είχαν ψαλιδιστεί οι έξοδοι σε σημείο μηδενισμού και ο Αποστόλου περνούσε τα απογεύματα και τα βράδια σπίτι, συντροφιά με τη γυναίκα του Μαριάνθη. Ώρες ατελείωτες βρισκόταν καθισμένος στο γραφείο παρέα με τον υπολογιστή και προσπαθούσε να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα. Η Μαριάνθη, πάντα διακριτικά, πάσχιζε να του συμπαρασταθεί. Του έφερνε καφέδες, φρούτα, παγωτό, τα έβαζε στο γραφείο του και αποχωρούσε βιαστικά προσπαθώντας να μην ενοχλεί. Είχε και αυτή τις έγνοιες της. Ο Ιούνης τελείωνε και μαζί του όλα τα σήριαλ της τηλεοπτικής χρονιάς. Πήγαινε στο σαλόνι και παρακολουθούσε με αμείωτο ενδιαφέρον τις εξελίξεις. Πολλές φορές σκούπιζε ένα δάκρυ που κυλούσε απαλά στο μάγουλό της. Μετά πήγαινε για ύπνο.
Όσο περνούσαν οι μέρες, τόσο πλήθαιναν οι επισκέψεις της Μαριάνθης στο γραφείο και λιγόστευαν τα ρούχα που φορούσε. «Λόγω ζέστης» σκέφτηκε ο Αποστόλου και συνέχισε τη δουλειά του. Σταδιακά άρχισαν και οι επαφές. Ένα τυχαίο άγγιγμα, ένα τρίψιμο ώμου συμπαράστασης, ένα αγκάλιασμα υποστήριξης. Αργούσε και να κοιμηθεί. Ο Αποστόλου, που στην αρχή δεν είχε δώσει σημασία, μετά από τόσα μηνύματα πήρε (επιτέλους!) το μήνυμα. Έβαλε τα πράγματα κάτω (ως συνήθως) και χάραξε πορεία. «Άρη αγόρι μου, δεν μπορείς να το αποφεύγεις για καιρό. Πρέπει να βγάλεις την υποχρέωση. Πάει η εποχή που την έβγαζες αγοράζοντας καινούρια τηλεόραση. Τώρα, εκτός από το γεγονός ότι έχεις ήδη αγοράσει την πιο μεγάλη σε ίντσες και την πιο λεπτή σε πάχος, δεν είναι καιρός για τέτοια έξοδα» είπε μέσα του. «Πρέπει να το κάνεις» αποφάσισε και της τσίμπησε απαλά το κωλομέρι. Η Μαριάνθη κοκκίνισε, του είπε ναζιάρικα «μα τι κάνεις;» και τράβηξε για τη κρεβατοκάμαρα. Ο Αποστόλου έκλεισε τον υπολογιστή και έκανε ένα κρύο μπάνιο. Κοιτάχτηκε στο καθρέφτη, γέμισε αυτοπεποίθηση και πήγε με βήμα σίγουρο και αποφασιστικό για να την βρει.
Μετά από πολύ προσπάθεια και όλα τα προκαταρκτικά που έχει ανακαλύψει ο ανθρώπινος νους, κατάφερε να σταθεί στο ύψος του. Την ώρα που ήταν έτοιμος για την κατάκτηση του κάστρου και ενώ σκεφτόταν τον Μέγα Αλέξανδρο και την πολιορκία της Τύρου, πέρασε μπροστά από τα μάτια του ένα μικρό χαρτί που ολοένα μεγάλωνε μέχρι που κάλυψε το οπτικό του πεδίο. Θέλοντας και μη το είδε, ήταν το χαρτί της εφορίας για την περαίωση. Είδε το ποσό που του ζητούσαν (οι αθεόφοβοι) και ο πολιορκητικός κριός έντρομος κι αυτός μαζεύτηκε και έγινε πάραυτα αρνάκι.
Έπεσε στο κρεβάτι ξεφυσώντας. Η Μαριάνθη προσπάθησε να τον παρηγορήσει, συμβαίνουν αυτά σε όλους τους άνδρες και τα έκανε χειρότερα, που ξέρεις εσύ για τους άλλους άντρες, αμάν πια με αυτές τις ερωτήσεις σου η τηλεόραση τα λέει, μα να συμβεί σε μένα;

Ο Αποστόλου, άνθρωπος της δράσης, σκέφτηκε για πρώτη φορά τo βιάγκρα. Είχε ακούσει και διαβάσει διάφορα, αλλά τα προσπερνούσε απαξιωτικά, αυτά είναι για τους άλλους. Θα ρωτούσε όμως το γιατρό του γιατί το συγκεκριμένο φάρμακο είχε και παρενέργειες. Ο Νίκος Αργυρίου, προσωπικός του γιατρός και φίλος, αφού τον άκουσε προσεκτικά, ήταν ανένδοτος: «Δεν χρειάζεσαι βιάγκρα, άσε που έχει επιπλοκές στη καρδιά και δεν το συνιστώ για σένα, το δικό σου πρόβλημα είναι ψυχολογικό. Την λύση δεν θα τη βρεις στη χημεία, αλλά στη θεραπεία της ψυχής. Αυτό που χρειάζεσαι είναι ένας καλός ψυχολόγος». Ο Αποστόλου τα χρειάστηκε, τι λένε τώρα στο ψυχολόγο, και άμα είναι γυναίκα; (ξευτίλα!) Είχε όμως τυφλή εμπιστοσύνη στον Αργυρίου και δεν μπορούσε να κάνει κάτι διαφορετικό. Έπρεπε να ακολουθήσει τη συμβουλή του. «Θα ψάξω τη Δευτέρα για ψυχολόγο».

Την Κυριακή το βράδυ, αφού τελείωσε όλες τις δουλειές, άρχισε να διαβάζει την εφημερίδα του. Είχε περάσει η ώρα όταν πήρε στα χέρια του το ένθετο περιοδικό, το Έψιλον. Πάντα το ξεκινούσε από τη τελευταία σελίδα για να διαβάσει τον Αρκάς, αυτόν τον σπουδαίο γελοιογράφο. Κουρασμένος φυλλομετρούσε το περιοδικό όταν το μάτι του σταμάτησε στη σελίδα πενήντα δύο. Ο τίτλος του άρθρου τον τράβηξε σαν μαγνήτης: Στην εποχή της ύφεσης, η κρίση στο ντιβάνι. Έριξε μια γρήγορη ματιά στο άρθρο και διαπίστωσε ότι ήταν τοποθετήσεις διακεκριμένων Ελλήνων ψυχιάτρων και ψυχολόγων που αναφέρονταν στην οικονομική κρίση και τις επιπτώσεις της στην ψυχή (και στο κρεβάτι). Αμέσως του έφυγε η κούραση και νύστα. «Εδώ είμαστε δικέ μου» είπε και έπεσε με μούτρα στη μελέτη. Ρούφηξε κυριολεκτικά όλες τις τοποθετήσεις. Αυτό που του έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ήταν το άρθρο του καθηγητή Κοινωνικής Ψυχιατρικής, Στέλιου Στυλιανίδη, με τίτλο:

«Αντιμέτωποι με ένα σύγχρονο κοινωνικό κραχ»
Μέσα από ερευνητική τεκμηρίωση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας, έχει παρατηρηθεί ότι εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων διεθνώς ήδη έχουν επηρεαστεί από ψυχολογικά προβλήματα (κατάθλιψη ή διπολικές διαταραχές) και η τρέχουσα κατάρρευση της αγοράς θα μπορούσε να εντείνει τα αισθήματα απόγνωσης όσων είναι ευάλωτοι στις ανωτέρω ασθένειες. ….
….Η εργασία αποτελεί μια υψηλού επιπέδου πολιτισμική– συμβολική – φαντασιακή αξία στον δυτικό κόσμο. Η ακραία νεοφιλελεύθερη πολιτική δεν δημιούργησε συνθήκες οικονομικής κατάρρευσης, αλλά πολύ περισσότερο δημιούργησε ένα σύνθετο κοινωνικό κραχ που αποδομεί όλη την αλυσίδα αξιών γύρω από την εργασία….
…. Τι μπορούμε να κάνουμε; Πέρα από τα μείζονα διακυβεύματα της οικονομικής πολιτικής και της ανασυγκρότησης του κράτους πρόνοιας, είναι σημαντικό να δοθεί έμφαση στην ανάπτυξη του κοινωνικού τομέα και του ανθρώπινου δυναμικού μέσα από μια νέα κουλτούρα σχέσεων με την εργασία, που αναδεικνύει αξίες κοινωνικής αλληλεγγύης, επένδυσης στην τράπεζα ελεύθερου χρόνου των πολιτών σε κοινωνικές δραστηριότητες με νόημα. Δημιουργία ενός ευρέος δικτύου ψυχοκοινωνικής στήριξης από ομάδες ειδικών, σε συνεργασία με την τοπική αυτοδιοίκηση.
Στο επίπεδο της οικογένειας παρατηρείται η κατάρρευση του αρχετυπικού ανδρικού ρόλου (προστάτης, κουβαλητής, φορέας ασφάλειας), με αποτέλεσμα το όλο σύστημα να δυσλειτουργεί ή να καταρρέει παράγοντας - αναδεικνύοντας λανθάνοντα οικογενειακά προβλήματα, περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας, ευαλωτότητα όλων των μελών της οικογένειας. Εύστοχα καταλήγει ο Ζ. Bauman ότι «το δήθεν αυτόνομο και ανεξάρτητο υποκείμενο δεν είναι τίποτα άλλο από το άθροισμα των αγοραστικών του επιλογών». Αυτό είναι που θα πρέπει να αλλάξουμε ως κοινωνία και ως άτομα.

Ο Αποστόλου διάβαζε και ξαναδιάβαζε το άρθρο του καθηγητή και κάθε φορά το εύρισκε καλύτερο. Πλήρες τεκμηριωμένο, έβαζε τα πράγματα στη σωστή κοινωνικοπολιτική και οικονομική διάσταση. Το δικό του συμπέρασμα ήταν ότι έπρεπε να παλέψει για τα κοινωνικά προβλήματα από κοινού με τους συνανθρώπους του «για να αλλάξουμε ως κοινωνία και ως άτομα». Ξαφνικά κάτι σαν αστραπή πέρασε από το μυαλό του. «Αυτό είναι! Πρέπει να (ξανα)γίνω κομμουνιστής». Θυμήθηκε τα νιάτα του, τότε που δούλευε στις οικοδομές και μετά τη δουλειά όλο το απόγευμα μέχρι το βράδυ έτρεχε για το κόμμα και τα μεσάνυχτα μετατρέπονταν σε αχαλίνωτη μηχανή του σεξ. «Μπορεί να μην ήταν μόνο η ηλικία, να είχε κάτι ο χώρος που εκτόξευε τις επιδόσεις στα ύψη. Να θυμηθώ να ρωτήσω τον Γιώργη που είναι ενεργός».
Άφησε κατά μέρος τις σκέψεις. Είχε πράγματα να κάνει. Πήρε τη σκάλα και ανέβηκε στο πατάρι. Μετά από πολύ προσπάθεια και αφού γέμισε σκόνη βρήκε τη κούτα που ήθελε. Την κατέβασε, την καθάρισε από τις αράχνες και την άνοιξε με ευλάβια. Άρχισε να βγάζει βιβλία έξω. Πάνω πάνω ήταν τα λογοτεχνικά. Τα σταφύλια της οργής του Τζον Στάιμπεκ σε μαύρο σκληρό εξώφυλλο με χρυσά γράμματα. Ο ηλίθιος του Ντοστογιέφσκι σε κόκκινο σκληρό εξώφυλλο. Οι δέκα μέρες που συγκλόνισαν τον κόσμο του Τζον Ριντ σε μαλακό εξώφυλλο. Ακολούθησαν και άλλα μικρά βιβλία, όλα θαύματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Μετά βγήκαν τα πρώτα πολιτικά, όλα με σκληρά εξώφυλλα. Η ιστορία του ΚΚΣΕ, το Κεφάλαιο, η Διαλεχτική της Φύσης. Συνέχισε το ψάξιμο μέχρι που τα χέρια του έπιασαν με συγκίνηση ένα μικρό και ταπεινό βιβλίο από τις εκδόσεις Θεμέλιο: Καρλ Μαρξ - Φρίντριχ Ένγκελς. Το Κομμουνιστικό Μανιφέστο. Γεμάτος έξαψη άρχισε να διαβάζει:
«Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη:» Η αναπνοή του βάρυνε, το σώμα του ηλεκτρίστηκε, η καρδιά του χοροπήδησε σαν τρελή. Ένοιωσε τη θερμοκρασία να ανεβαίνει, ένα βουβό κύμα να τον ξεσηκώνει. Συνέχισε το διάβασμα με δυσκολία. «Το φάντασμα του κομμουνισμού». Η λίμπιντο χτύπησε ταβάνι.
- Μαριάνθη! φώναξε στη γυναίκα του.
- Τι θέλεις νυχτιάτικα;
- Ετοιμάσου μωρό μου, σου ΄ρχομαι!!

Θαλασσοδαρμένα βάθη

2009-06-11T14:32:00.004+03:00

Ήταν μια μέρα συνηθισμένη, (έλα!) από αυτές που έρχονται και παρέρχονται και χάνονται στη λήθη της περασμένης σου ζωής. Όλα μονότονα και ανιαρά σε σημείο που να βαριέσαι ακόμα και να τα περιγράψεις. Μόνο ο βοριάς είχε κέφια.
Ο Πέτρος έκλεισε το παράθυρο του αυτοκινήτου για να αποφύγει τη σκόνη. Η αλήθεια είναι ότι η πραγματικότητα που ζούσε ήταν πολύ διαφορετική από αυτή που είχε φανταστεί. Γόνος μιας πλούσιας οικογένειας εισοδηματιών, βρέθηκαν τη δεκαετία του εξήντα με μια πολυκατοικία και πέντε μαγαζιά στη Νέα Ιωνία, εκεί που ο παππούς του είχε ένα τεράστιο χωράφι που το καλλιεργούσε με λαχανικά. Ο πατέρας του είχε φροντίσει για τη μόρφωσή του στα καλύτερα σχολεία. Λεόντειο λύκειο, πανεπιστήμιο Οξφόρδης, μεταπτυχιακά στο Γέιλ. «Θα σε κάνω ηγέτη» έλεγε όλο καμάρι και τώρα απολάμβανε τους καρπούς της προσπάθειάς του.
Ο Πέτρος μόνο ηγέτης δεν αισθανόταν. Η δουλειά του βέβαια ήταν καλή και κυρίως καλοπληρωμένη και η θέση του στην επιχείρηση σπουδαία. Διευθυντής παραγωγής σε μια ανερχόμενη και πολλά υποσχόμενη εταιρεία στο κλάδο των τροφίμων. Ήταν όμως στη σκιά του πατέρα αφέντη, του ιδιοκτήτη της επιχείρησης. Οποιαδήποτε πρωτοβουλία του σκόνταφτε στη στενοκεφαλιά του. Κάθε φορά που άπλωνε τα φτερά του, με σχέδια καινοτόμα και πρωτοποριακά, ερχόταν ο αφέντης να τον προσγειώσει ανώμαλα, με μια κρυφή χαρά που φανέρωνε ότι το απολάμβανε. Είδε και απόειδε και συμβιβάστηκε. Όπως συμβιβάστηκε και με την Καλή, την αγαπημένη του. (Λέμε τώρα). Σε τέτοιο επίπεδο σπουδών, η μόρφωσή του ήταν πολύπλευρη. Δεν έμεινε μόνο στο αυστηρό πλαίσιο των εκάστοτε μαθημάτων. Είχε διαβάσει πολύ λογοτεχνία από όλο τον κόσμο και είχε φανταστεί (ονειρευτεί;) κάπως αλλιώς την αγάπη. Και εδώ, όπως και στη δουλειά του, διαπίστωσε με κόστος ψυχικό πως απέχει πολύ η θεωρία από την πράξη.
Καθισμένος στο γραφείο του και χαμένος στα χαρτιά και τις σκέψεις του, αναπήδησε στο άκουσμα του κινητού.
- Ο κύριος Δημητρίου; άκουσε την άχρωμη γυναικεία φωνή.
- Ο ίδιος, απάντησε.
- Σας καλούμε από το Σισμανόγλειο νοσοκομείο. Τα αποτελέσματα της βιοψίας σας είναι έτοιμα. Μπορείτε μέχρι τις δύο το μεσημέρι να τα πάρετε.
- Μπορείτε να μου πείτε πως είναι; ρώτησε με φανερή την αγωνία στην φωνή του.
- Δεν λέμε από το τηλέφωνο, μας το απαγορεύουν, ακούστηκε το ίδιο άχρωμα η φωνή και έκλεισε το τηλέφωνο.
Παράτησε τις δουλειές του και έτρεξε στο αυτοκίνητο. Η τηλεφωνήτρια στην αίθουσα υποδοχής του χαμογέλασε, ούτε που την είδε. Στην αυλή του εργοστασίου η άνοιξη είχε ωριμάσει για τα καλά, ούτε που το πρόσεξε. Βγήκε με τις πάντες στον κεντρικό δρόμο χωρίς να κοιτάξει. Λάστιχα που στριγγλίζουν σερνόμενα στην άσφαλτο και βρισιές ακούστηκαν, σημασία δεν έδωσε.
Στο δρόμο η κίνηση ήταν απελπιστική αλλά δεν το κατάλαβε. Ο επίμονος βήχας. Αυτό τον είχε ταρακουνήσει και πήγε στον πνευμονολόγο. Στην απώλεια βάρους δεν είχε δώσει σημασία, ίσα που του άρεσε. «Αφού μου είπε να μην ανησυχώ. Αυτή η γαμημένη η εξέταση, πως την είπε; Βροχοκόπωση, όχι βρογχοσκόπηση, θα ήταν τελείως τυπική και η βιοψία ρουτίνα, έτσι για να μη μείνει καμιά υποψία, γιατί πανικοβάλλομαι;» Έφτασε χωρίς να το καταλάβει στο νοσοκομείο. Εκεί, ένας ολόκληρος κόσμος που ποτέ δεν θυμόμαστε ότι υπάρχει, ζει στο δικό του ρυθμό. Νοσοκόμοι και γιατροί αδιάφοροι, προσπερνάνε δίχως να νοιάζονται για τα δράματα που συμβαίνουν εκατοστά δίπλα τους.
Περιμένει στη σειρά. Μια μωρομάννα προσπαθεί να ηρεμήσει το παιδί της που κλαίει. Μια γυναίκα γύρω στα σαράντα, με φανερά τα σημάδια από τις κακουχίες, επιχειρεί στα κρυφά να σκουπίσει ένα δάκρυ. Ένας απόμαχος της ζωής γύρω στα εβδομήντα (ογδόντα;) κοιτάζει με χαμένο βλέμμα το ταβάνι. Είναι από τις σπάνιες φορές που σε μια σειρά δεν μιλάνε, δεν σχολιάζουν τα κακώς κείμενα, δεν βρίζουν. Ο Πέτρος κοιτάζει έξω από το παράθυρο. Ο ήλιος λάμπει προκλητικά και του χειροτερεύει ακόμα πιο πολύ τη διάθεση.

Ο Πέτρος επιστρέφει. (Επιστρέφει;) Είναι στο αμάξι αλλά ο δρόμος που ακολουθεί είναι ο αντίθετος από αυτόν που πάει στη δουλειά του. Πάει στη θάλασσα, τη μεγάλη και διαχρονική αγάπη της ζωής του. Έχει από μικρό παιδί ανακαλύψει μια συστάδα βράχων και του αρέσει να κάθεται εκεί και να αγναντεύει. Ανοίγει το ράδιο. Το τραγούδι τελειώνει. (Τον τελειώνει;)

Έχει φτάσει και ανεβαίνει στον αγαπημένο του βράχο. Το βαθύ λουλακί της θάλασσας ενώνεται με το ξεθωριασμένο γαλάζιο του ουρανού στο βάθος του ορίζοντα που είναι πράγματι στρογγυλός. (Ποιος νοιάζεται;) Ο βοριάς έχει αγριέψει την αγαπημένη του. Στέλνει ένα τεράστιο κύμα (για να τον υποδεχτεί;) που σκάει με έναν υπόκωφο κρότο την ώρα που το νερό καλύπτει τις σχισμές των βράχων. Κάτασπροι αφροί τον ραντίζουν και τον ηρεμούν. Το νερό, ψάχνει για διέξοδο, ο βράχος αντιστέκεται αιώνες τώρα, τη βρίσκει στη σπηλιά που είναι κάτω χαμηλά, στην θαλασσογραμμή. Ορμάει ακάθεκτο μέσα, με έναν αρχέγονο ήχο που θυμίζει δημιουργία, εκτονώνεται και ηρεμεί και έτσι ήσυχο επιστρέφει ξανά στην αγκαλιά της.
«Ψέματα! Η απόδραση στον ήλιο και την γνώση είναι ουτοπία. Οι μεγαλεπίβολες ιδέες του Πλάτωνα, είναι αυταπάτη. (Απάτη!) Πίσω στη σπηλιά και στις σκιές. Μπορεί να μην μάθω ποτέ τον κόσμο και να ζω σαν φυλακισμένος, αλλά θα με πάρει η θάλασσα μαζί της. Και τούτο το ταξίδι αξίζει τον κόπο». (Αλήθεια!)