Εκατό*

Ο Λευτέρης χαιρέτησε τους τελευταίους καλεσμένους και έκλεισε με ανακούφιση τη πόρτα. Ώρες περίμενε τούτη τη στιγμή, την ονειρευόταν από το πρώτο λεπτό που ξεκίνησε η γιορτή. Κάθε φορά, σε τούτη την πολύωρη διάρκειά της, που ένοιωθε ένα αόρατο χέρι να τον πνίγει, κάθε φορά που ήθελε με μανία να κλωτσήσει το τραπέζι και να γκρεμίσει τα σερβίτσια που φάνταζαν σαν τα κουτάκια μιας ζωής που δεν τη διάλεξε, κάθε φορά που ήθελε να ξεφωνίσει την υποκρισία που έκρυβαν τα ψεύτικα λόγια και τα προσποιητά χαμόγελα, τότε σκεφτόταν ότι πλησιάζει η τελευταία καληνύχτα και έκανε υπομονή.
Έριξε μια κουρασμένη ματιά στις χάρτινες σακούλες πολυτελείας που ήταν στριμωγμένες σε μια γωνιά του δωματίου. Παλιά του άρεσε πολύ η στιγμή που άνοιγε τα δώρα, προφανώς κατάλοιπο της δύσκολης παιδικής ηλικίας του, τότε που η φτώχεια και η ανέχεια δεν του επέτρεπαν αυτή τη χαρά. Στο χριστουγεννιάτικο δέντρο υπήρχαν μόνο μερικές ευχετήριες κάρτες με το Χριστό αγκαλιά με ένα αρνί και στη γιορτή του, στη καλύτερη των περιπτώσεων, ένα ταψί με μπακλαβά.
Το επαναλαμβανόμενο όμως του πράγματος και το προβλέψιμο του περιεχομένου, είχαν μετατρέψει και αυτή τη χαρά σε κοινοτυπία. Ήξερε από πριν τι θα βρει. Πουκάμισο, πουκάμισο, μπλούζα, πουκάμισο και πάλι από την αρχή.. Άντε να άλλαζε η σειρά. Άρχισε να ανοίγει τις σακούλες και διαπίστωσε βαριεστημένα ότι η σειρά δεν είχε αλλάξει. Όμως τούτη η σακούλα που κρατούσε τώρα ήταν μικρότερη και ελαφρύτερη. «Τι να είναι άραγε;» αναρωτήθηκε την ώρα που η αδημονία είχε κυριαρχήσει μέσα του. Άνοιξε τη σακούλα και είδε ένα δώρο σε σχήμα παραλληλόγραμμου, τυλιγμένο με ακριβό γυαλιστερό χαρτί. Αμέσως κατάλαβε ότι ήταν βιβλίο και ένοιωσε μια αίσθηση ευχάριστης προσμονής να τον διατρέχει, όπως παλιά, την εποχή που τα δώρα ήταν δίσκοι βινυλίου με ροκ μουσική. Έσκισε με βιαστικές κινήσεις το περιτύλιγμα και έπιασε στα χέρια του το βιβλίο. Ήταν μικρό, με σκληρό εξώφυλλο, ντυμένο με ένα άλλο μαλακό εξώφυλλο όπως έντυναν στο δημοτικό τα τετράδια με το μπλε χαρτί.
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Π. ΚΑΒΑΦΗΣ
Ποιήματα
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΥΛΛΟΓΗ
Αν και είχε όλα τα ποιήματα του Καβάφη σε μια ιστοσελίδα στο ίντερνετ, του άρεσε πολύ που θα τα έχει και σε βιβλίο. Άλλη αίσθηση να διαβάζεις από το βιβλίο, καμιά σχέση με το ψυχρό γυαλί της οθόνης. Το χάιδεψε, ένοιωσε την απαλότητά του, το μύρισε, μια γνώριμη και ευχάριστη οσμή αυστηρότητας και πειθαρχίας τον γέμισε και τον μετέφερε στην βιβλιοθήκη της πολιτιστικής λέσχης που με τόσο τρέξιμο και κόπο είχαν φτιάξει στη γειτονιά τους, τότε που όλοι πάσχιζαν για ένα κόσμο καλύτερο. Το άνοιξε στη τύχη, έπεσε στη σελίδα πενήντα τρία.

ΕΠΕΣΤΡΕΦΕ
Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,
αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με --
όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,
κ' επιθυμία παληά ξαναπερνά στο αίμα·
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,
κ' αισθάνονται τα χέρια σαν ν' αγγίζουν πάλι.

Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,
όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται....

Έκλεισε τα μάτια. Λες και ήταν προγραμματισμένη, αναδύθηκε από το πουθενά ολοζώντανη η σκηνή με το τόπο, το χώρο και τα πρόσωπα. Περίεργο πράγμα η μνήμη. Είναι ανεξήγητος ο τρόπος με τον οποίο φυλάγει στιγμές άφθαρτες, απείραχτες από το χρόνο και παρόλο που μπορεί να πέρασαν δεκαετίες από τότε που τέλειωσαν, όταν επανέρχονται, είναι σαν να μη πέρασε μια μέρα.

*****

Μια μέρα μόλις είχε περάσει από την ανακοίνωση της πολιτιστικής λέσχης για την δημιουργία της δανειστικής βιβλιοθήκης, όταν εμφανίστηκε το βράδυ η κοπέλα με μια αγκαλιά βιβλία. Ερχόταν για πρώτη φορά, δεν ήξερε κανέναν και στεκόταν στη μέση του δωματίου, με βλέμμα αμήχανο και μάγουλα αναψοκοκκινισμένα. Φορούσε μια πολύχρωμη ινδική φούστα, ένα λευκό πουκάμισο και είχε κρεμασμένη στον ώμο της μια πάνινη φαρδιά τσάντα. Τα καστανά μαλλιά της έπεφταν κυματιστά μέχρι τους ώμους. Ο Λευτέρης σχεδόν έπεσε πάνω της, καθώς περπατούσε και διάβαζε ένα έγγραφο. Ετοιμάστηκε να την επιπλήξει, όταν παρατήρησε ότι την έβλεπε για πρώτη φορά και αντί για αυτό της χαμογέλασε. Θυμήθηκε ξαφνικά τους καλούς του τρόπους; Η αλήθεια είναι ότι για κάθε νέα παρουσία σήμαινε συναγερμός. Ήταν εν δυνάμει νέο μέλος για τη λέσχη και πιθανή στρατολογία για τη νεολαία. Αυτή ήταν η μόνη αλήθεια; Εντάξει, ήταν και συμπαθητική. Μόνο συμπαθητική; Όχου! Ήταν γυναικάρα, τι να λέμε τώρα.
- Κινδυνεύεις εκεί που στέκεσαι! Εδώ μέσα οι περισσότεροι είμαστε αφηρημένοι.
- Διάβασα την ανακοίνωση για τη βιβλιοθήκη, μου άρεζε η προσπάθειά σας και έφερα αυτά τα βιβλία. Έρχομαι όμως για πρώτη φορά και δεν ξέρω σε ποιον να απευθυνθώ.
- Σε ευχαριστούμε πολύ! Με λένε Λευτέρη και είμαι στο δέλτα σίγμα της λέσχης, της συστήθηκε και πήρε τα βιβλία από τα χέρια της. Τα ακούμπησε πρόχειρα σε ένα πάγκο.
- Ώστε σου άρεζε η προσπάθεια είπε χαμογελώντας, τονίζοντας επιδεικτικά το ζήτα.
- Με μένε Μαρία και είμαι απ΄ τη Θεσσαλονίκη. Είμαι φοιτήτρια στη Νομική και μένω εδώ και τρεις μήνες στη γειτονιά σας, σε μια γκαρσονιέρα που νοικιάζω, απάντησε η κοπέλα χαμογελώντας και αυτή.
Συζήτησαν για αρκετή ώρα στα όρθια. Ο Λευτέρης εξηγούσε με πάθος τους σκοπούς και τις προοπτικές της λέσχης και η Μαρία άκουγε γοητευμένη από το χειμαρρώδη λόγο. Ανέλυε την ανάγκη για άνοδο του μορφωτικού και πολιτιστικού επιπέδου του λαού και με άριστη τεχνική περνούσε και τις πολιτικές του θέσεις για το ποιος φταίει και πως θα λυθεί το πρόβλημα οριστικά. Μεγάλος μάστορας, τι να λέμε τώρα. Όσο καλός όμως ήτανε στον πολιτικό λόγο, τόσο και άλλο τόσο είχε πρόβλημα στο να φλερτάρει μια γυναίκα. Όταν επρόκειτο να το κάνει έχανε τα λόγια του, κοκκίνιζε έλεγε ασυναρτησίες και σαν φυσική συνέπεια ερχόταν η απόρριψη. Μια, δυο, τρεις, στο τέλος το έκοψε τελείως και αφοσιώθηκε ψυχή τε και σώματι στο να καλυτερεύσει τον κόσμο. Ενδόμυχα πίστευε ότι σε έναν καλύτερο κόσμο, οι γυναίκες θα ήταν πιο συγκαταβατικές και ενδεχομένως πιο προσιτές. Έχουμε καιρό, έλεγε στον εαυτό του. Άμα είσαι νέος, ακόμα και οι γυναίκες μπορεί να περιμένουν. Στερνή του γνώση…
Η ώρα πέρασε και η Μαρία ετοιμάστηκε να φύγει. Και τότε ο Λευτέρης έκανε την κίνηση που άφησε τους συντρόφους του έκπληκτους και τον εαυτό του άφωνο. Προσφέρθηκε να τη συνοδέψει μέχρι το σπίτι της. Η Μαρία δέχτηκε με ευχαρίστηση. Βγήκαν έξω στο δρόμο.

*****

Ο δρόμος είχε δική του ιστορία, αλλά ο Λευτέρης είχε τα δικά του προβλήματα. Μόλις συνειδητοποίησε τι είχε συμβεί, τον κυρίευσε ο πανικός. Από τη μια καταλάβαινε ότι για να κάνει ένα τόσο προχωρημένο βήμα, η κοπέλα του άρεσε πολύ και από την άλλη ήταν σίγουρος ότι θα τα θαλασσώσει. Και καλά, στο θαλάσσωμα ήταν εξοικειωμένος. Το πρόβλημα ήταν ότι μετά από αυτό θα έχανε ένα σίγουρο μέλος για τη λέσχη και κυρίως μια πιθανή στρατολογία για τη νεολαία. Ο εγκέφαλός του διχάστηκε. Το αριστερό του ημισφαίριο επιτακτικά και με αυστηρό τόνο του είπε να αφήσει τα σαλιαρίσματα και να επικεντρωθεί στο κομματικό του καθήκον «που στο κάτω κάτω της γραφής δεν περικλείεται στα στενά κομματικά πλαίσια, είναι το καθήκον σου απέναντι στην ανθρωπότητα. Πρόκειται για το σκοπό της ζωής σου, επιτέλους!» Το δεξί του ημισφαίριο, μόνιμα καταπιεσμένο και ατροφικό από την έλλειψη πρωτοβουλίας, επιφυλακτικά στην αρχή, αλλά με μια φλόγα εσωτερική, του μίλησε για πιο απλά θέματα, καθημερινά, που οφείλει στον εαυτό του να τα ζήσει τώρα «γιατί στο κάτω κάτω της γραφής, πάντα πάντα θα ΄ναι αργά, δεύτερη ζωή δεν έχει». Παράνοια!
Άλλα ήθελε να πει:
«Η ζωή είναι μικρή και πρέπει να τη ζήσουμε χωρίς περιορισμούς, χωρίς όλα αυτά τα εμπόδια που υψώνουμε και την κάνουμε δύσκολη και ανυπόφορη. Τι πιο φυσικό από το κάλεσμα της φύσης, τι πιο όμορφο από δυο νέα παιδιά που ερωτεύονται; Δεν νοιώθεις τον ηλεκτρισμό ανάμεσά μας; Τα σώματα μιλάνε και στέλνουν τα δικά τους σήματα, θα τα αφήσουμε αναπάντητα;»
Και άλλα έλεγε:
- Δεν πρέπει να μείνουν αναπάντητα τα σύγχρονα προβλήματα της ανεργίας, της φτώχειας και της εκμετάλλευσης. Η ζωή μας έχει γίνει δύσκολη και ανυπόφορη και πρέπει να γκρεμίσουμε τα εμπόδια και τους περιορισμούς του συστήματος.
«Να πάρει!»
Περπάτησαν μαζί για αρκετή ώρα. Η Μαρία έδειχνε να απολαμβάνει τη κουβέντα τους. Ο Λευτέρης παρατήρησε ότι ήταν και αυτή ντροπαλή. Κάποια στιγμή που τα σώματά τους ακούμπησαν τυχαία, πρόσεξε το κοκκίνισμα του προσώπου της. Αφού εξερεύνησαν όλα τα στενά, τα σοκάκια και τους παράδρομους, στη προσπάθειά τους να μείνουν για λίγο ακόμα μαζί, κάποια στιγμή έφτασαν στην είσοδο της πολυκατοικίας.
- Εδώ είμαστε, είπε η Μαρία σχεδόν λυπημένη. Μένω στο τρίτο όροφο, και η πόρτα μου είναι ακριβώς απέναντι από τη πόρτα του ασανσέρ, συνέχισε με μια έκφραση προσμονής στα μάτια. Περίμενε να ακούσει αυτό που η ίδια δεν τολμούσε να πει.
«Μη διανοηθείς και τη κοπανήσεις. Πες της να πάτε πάνω για ένα καφεδάκι».
- Χάρηκα που τα είπαμε, σε περιμένω στη λέσχη, καληνύχτα.
«Φτου!»
Πήρε το δρόμο της επιστροφής κλωτσώντας με μανία οτιδήποτε έβρισκε μπροστά του, από μικρές πέτρες μέχρι κάδους απορριμμάτων.
«Άχρηστο κορμί, άφησες τέτοια ευκαιρία να πάει χαμένη!»
«Μα… ξέρεις…»
«Ξεράδια! Δεν το έβλεπες ότι και η κοπέλα ήθελε; Τι περίμενες; Να σε πάρει από το χέρι και να σε οδηγήσει στο κρεβάτι της;»
«Δεν είναι όλα στη ζωή ένα γαμήσι. Εξάλλου τη κοπέλα μόλις σήμερα τη γνώρισα. Μπαίνουν και ζητήματα ηθικής».
«Άντε τράβα τώρα να την παίξεις και πάρε μαζί και το βιβλίο της ηθικής για καλύτερες φαντασιώσεις!»
Το σφυροκόπημα συνεχίστηκε χωρίς έλεος. Το δεξί ημισφαίριο, μετά από χρόνια καταπίεσης είχε επαναστατήσει, μη έχοντας να χάσει παρά μόνο της αλυσίδες ενός νου που έλυνε το πρόβλημα που τον ταλάνιζε, σκεπάζοντάς το με νέφη λησμονιάς. Τα επιχειρήματα του άλλου εξαντλήθηκαν και χωρίς να το καταλάβει τα βήματά του τον οδήγησαν πίσω στη πολυκατοικία. Μπήκε αποφασισμένος στο ασανσέρ και πάτησε το κουμπί για τον τρίτο.

*****

Μόλις πάτησε το κουδούνι της εξώπορτας, όλη του η αποφασιστικότητα πήγε περίπατο. Κρύος ιδρώτας τον περιέλουσε όταν συνειδητοποίησε ότι δεν είχε κάποια σοβαρή δικαιολογία για την επιστροφή του. Άκουσε βήματα πίσω από τη πόρτα και μετά σιωπή. Ένα ολόκληρο μαρτυρικό δευτερόλεπτο. Το φως του διαδρόμου έκλεισε και ο Λευτέρης μαρμαρωμένος έστεκε ακίνητος στο σκοτάδι κι περίμενε. Τι στιγμή που άρχισε να αναρωτιέται τι στο καλό κάνει εκεί πέρα, άνοιξε η πόρτα. Η Μαρία στεκόταν μπροστά του αμίλητη και το πρόσωπό της είχε μια από τις συνηθισμένες αποχρώσεις του κόκκινου, στο πιο ελαφρύ τούτη τη φορά, στο χρώμα του άγουρου ροδιού. Κοίταζε ο ένας τον άλλο και κανείς δεν μιλούσε.
«Πες κάτι πριν καταστραφούν όλα!»
«Τι να πω; Έχει κολλήσει το μυαλό μου»
«Αυτοσχεδίασε, πες μια φορά στη ζωή σου κάτι έξυπνο, κάνε κάτι, κουνήσου!»
Και ο Λευτέρης έκανε τη κίνηση εκείνη που θα μακάριζε στην υπόλοιπη ζωή του: Έσκυψε και τη φίλησε απαλά στο μάγουλο.
- Στο χρωστούσα το φιλί. Σε καληνύχτισα βιαστικά και ξέχασα να στο δώσω.
«Που ήσουνα κρυμμένος παιχταρά μου!»
Το άγουρο ρόδι στο πρόσωπο της Μαρίας ωρίμασε με ταχύτητα φωτός και αυτοπυρπολήθηκε. Την ίδια στιγμή, μια δύναμη πολύ ανώτερη από τη ντροπαλοσύνη της, τον έπιασε από το χέρι και τον τράβηξε μέσα στο δωμάτιο κλείνοντας πίσω του τη πόρτα. Κοιτάχτηκαν στα μάτια σιωπηλοί. Έσκυψε τρυφερά προς το μέρος της και της πρότεινε ένα φιλί σύντομο, αναγνωριστικό. Το φευγαλέο άγγιγμα τους χάρισε την αίσθηση που αφήνει ένα μεταξένιο ρούχο όταν έρχεται για πρώτη φορά σε επαφή με το δέρμα. Με την ανυπομονησία μικρού παιδιού που μόλις ανακάλυψε το βάζο με το γλυκό, επιχείρησαν δεύτερο, πιο φιλόδοξο. Η πίεση άνοιξε τα χείλη. Tα δόντια τους συγκρούστηκαν άγαρμπα, όμως αυτό ακούστηκε σαν τη μουσική που παράγουν τα βότσαλα την ώρα που τα παρασέρνει ένα θαρραλέο κύμα. Σαν έτοιμοι από καιρό και με τη πείρα των δυο προηγούμενων, αφέθηκαν σε ένα φιλί σταχανοφικής επίδοσης σε διάρκεια και με τέτοια δόση απελπισίας, λες και σ΄ αυτό θα έβρισκαν το ελιξίριο της ζωής ή ακόμα χειρότερα τις απαντήσεις που δεν είχαν για την επερχόμενη θύελλα.
Το μονό κρεβάτι στη μέση του ταπεινού δωματίου φάνταζε σαν το μόνο έπιπλο που θα άντεχε ένα τέτοιο ψυχικό βάρος. Ξάπλωσαν κολλητά ο ένας πλάι στον άλλο και το χέρι του Λευτέρη βιαστικό, ανυπόμονο και κυρίως ανύποπτο, αναζήτησε αμέσως τη μυστική σχισμή που μέσα από υγρά μονοπάτια οδηγούσε στο κέντρο της ύπαρξης. Η Μαρία, με χέρια που έτρεμαν, τον σταμάτησε.
- Δώσε μου λίγο χρόνο. Φοβάμαι!
«Εγώ να δεις κορίτσι μου…»
- Έχε το χρόνο σου συντρόφισσα, βρήκε το κουράγιο να αστειευτεί την ώρα που μάζευε εσπευσμένα το χέρι του.
«Και τώρα τι κάνουμε;» αναρωτήθηκε πανικόβλητος. Έβαλε κάτω τα πράγματα και αναζήτησε απαντήσεις στις μέχρι τότε εμπειρίες του. Την πρώτη φορά η Τζένη, στο σκοτεινό δωμάτιο της Λιοσίων, τον πήρε από το χέρι και τον οδήγησε μέσα της λέγοντάς του μερικά ερωτόλογα και τέλος. Την επόμενη, στη Φυλής, η Πέπη ούτε καν του μίλησε. Τζίφος. Μήπως ο κινηματογράφος; Οι τσόντες στο Ίλιον ήταν πεντάλεπτες και έδειχναν μόνο τη πράξη, ούτε καν πρόσωπα. Η κυρία Ρόμπισον είχε την πρωτοβουλία και τις λύσεις και ο Χόφμαν απλά το απολάμβανε. «Κωλόφαρδε!» Ο Μπρούς Λι έδερνε αλύπητα, ο Τραβόλτα χόρευε ασταμάτητα και ο βρώμικος Χάρυ σκότωνε αβέρτα. Δεν είχαν χρόνο για άλλες ασχολίες. Στο Θίασο, ο άλκιμος του Μεταξά ήταν όλο φρου φρου κι αρώματα, τζούφιος.
«Είσαι μόνος σου αγόρι μου. Κολύμπα!»

*****

Τελικά αποδείχτηκε ότι Λευτέρης δεν ήταν μόνος. Ήταν μαζί του και η Μαρία. Μαζί περπάτησαν τα υγρά μονοπάτια, γλίστρησαν αλλά κρατούσε ο ένας το χέρι του άλλου, μαζί εξερεύνησαν απάτητους δρόμους, λοξοδρόμησαν αλλά δεν χάθηκαν, μαζί έφτασαν μέχρι το τέλος.
Ο Λευτέρης άνοιξε τα μάτια και έκλεισε το βιβλίο. Το τοποθέτησε με σεβασμό στη βιβλιοθήκη του, παράτησε όλα τα υπόλοιπα και πήγε για ύπνο. Την ώρα που ανέβαινε τη σκάλα, δεν έκρυψε ένα χαμόγελο ικανοποίησης, μιας και στη ζωή του μπόρεσε και αποστράφηκε την κάθε απόλαυσιν ερώτων της ρουτίνας.

*Αυτή είναι η εκατοστή ανάρτησή μου. "Σπουδαία τα λάχανα" θα πείς και δικαίως. Άλλοι φίλοι μου που έχουμε ξεκινήσει σχεδόν μαζί, έχουν ξεπεράσει τις επτακόσιες. Για μένα όμως είναι ένας σημαντικός σταθμός.

**Στη Βάσσια που επέστρεψε.

***Στις Αδαμαντία, Ανασαιμιά, Devils Woman, Mrs Smith, Νότα, Σοφούλα και Venceremos που θα επιστρέψουν.

****Σε όλους εσάς που συνεχίζετε τούτο το όμορφο ταξίδι...