Σκάλα για τον ουρανό (3)

«Για πού το έβαλες;»
Ο Δημήτρης της φώναξε καθώς απομακρυνόταν μα απάντηση δεν πήρε. Αλλά ούτε και περίμενε να του απαντήσει.
«Τι γυναίκα!» μονολόγησε με μια δόση απορίας και μπόλικου θαυμασμού. Συνέχισε το δρόμο του. Ήταν πολύ κεφάτος. Όλα έδειχναν ότι η σημερινή θα είναι μια καλή μέρα. Το πρωί με το που άνοιξε τη πόρτα του σπιτιού του έμεινε για λίγο ακίνητος. Δεν πίστευε στα αφτιά του. Τα πουλιά χαλούσαν τον κόσμο με τις φωνές τους.
«Μα που ήταν κρυμμένα τόσο καιρό» αναρωτήθηκε και διέσχισε την αυλή. Πρόσεξε για πρώτη φορά φέτος τα λιγκούστρα. Κουρεμένα από το Νοέμβρη, ευθυγραμμισμένα και τετραγωνισμένα, χωρίς φύλλα, μόνο με τα λεπτά άψυχα κλαδιά τους. Παρατήρησε τους μικρούς πράσινους κόμπους που άρχισαν να σχηματίζονται.
Η άνοιξη ερχόταν με φούρια και η Ελένη ήταν φευγάτη. Προσπάθησε να την καταλάβει.
«Τι ξέρω γι αυτήν» αναρωτήθηκε.
«Είναι μια γυναίκα ξεχωριστή. Ξέρει τι θέλει και πώς να το αποκτήσει. Τα χρόνια της είχαν προσθέσει ομορφιά κατασταλαγμένη. Σωστή με την οικογένειά της, φρόντιζε με ξεχωριστή αγάπη τα δυο παιδιά της. Θησαυρός για τους φίλους της. Να ακούσει , να κατανοήσει, να συμβουλέψει. Η ψυχή της παρέας, πάντα με το χαμόγελο και με κέφι αμείωτο».
Όμως τώρα τελευταία δεν του φερόταν καλά. Συνήθως τον αγνοούσε, πολλές φορές του αντιμιλούσε, για μια δόση του έβαλε τις φωνές. Ήταν κακόκεφη και χαμένη στις σκέψεις της. Δεν έβγαζε άκρη. Έσπαγε το κεφάλι του να θυμηθεί αν της είχε πει κάτι που την ενόχλησε. Και ήταν σίγουρος ότι δεν είχε κάνει το παραμικρό που να δικαιολογεί μια τέτοια συμπεριφορά.
Έφερε ξανά στο μυαλό τις συζητήσεις τους. Θυελλώδεις και για ώρες αμέτρητες. Και επί παντός επιστητού. Στα πολιτικά σχεδόν συμφωνούσαν. Εκεί που έτρωγαν τις σάρκες τους ήταν για τις ανθρώπινες σχέσεις και κυρίως για τον έρωτα. Απόλυτη στις θέσεις της.
«Το πάθος είναι το ζητούμενο στον έρωτα. Και το πάθος θα σου φέρει συμφορές, θα σε εξαντλήσει, θα σε στύψει και στο τέλος θα σε πετάξει σαν ένα άδειο σακί. Πρέπει να είσαι πολύ δυνατός για να το ζήσεις. Δεν είναι ο έρωτας για τους αδύναμους. Να παρακαλάς να υποφέρεις πολύ γιατί αυτά τα πράματα δεν κρατάνε μια ζωή».
«Μα τι λες τώρα. Οι ερωτευμένοι είναι χαρούμενοι άνθρωποι» της αντέταξε.
« Λυπάμαι πραγματικά αυτούς που λένε ότι είναι ερωτευμένοι και είναι μέσα στη καλή χαρά. Και τους λυπάμαι γιατί ποτέ δεν θα γευθούν τη λάβα της ψυχής τους. Η πορεία προς τον έρωτα μόνο με το ανέβασμα στο Γολγοθά μπορεί να παρομοιαστεί».
Κάτι σαν αστραπή πέρασε μπροστά από τα μάτια του Δημήτρη.
Έπρεπε να το είχε καταλάβει. Η Ελένη μετά από πολύ καιρό ήταν ξανά ερωτευμένη.

Στίχοι - Μουσική: Led Zeppelin